Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Wiktor Iluchin Виктор Иванович Илюхин |
|
| Data i miejsce urodzenia | 1 marca 1949 Sosnowka, obwód penzeński |
| Data i miejsce śmierci | 19 marca 2011 Moskwa |
| deputowany do Dumy Państwowej | |
| Przynależność polityczna | Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej |
| Okres urzędowania | od 1993 do 19 marca 2011 |
Wiktor Iluchin (ros. Виктор Иванович Илюхин, ur. 1 marca 1949, zm. 19 marca 2011) − rosyjski polityk, jeden z liderów Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej i deputowany do Dumy Państwowej.
Z wykształcenia był prawnikiem[1], w okresie istnienia ZSRR pracował jako prokurator. W latach 1986−1991 pracował w Prokuraturze Generalnej ZSRR. W listopadzie 1991 roku wszczął śledztwo przeciwko Michaiłowi Gorbaczowowi, oskarżając go o zdradę i doprowadzenie do rozpadu państwa[2]. Za śledztwo przeciw Gorbaczowowi został zwolniony z pracy[1]. W październiku 1993 roku poparł pucz przeciw Jelcynowi. Od 1993 roku do śmierci zasiadał w Dumie Państwowej[2]. W 1999 roku był jednym z inicjatorów odsunięcia od władzy Borysa Jelcyna[1].
W Polsce znany za sprawą negowania odpowiedzialności ZSRR za zbrodnię katyńską, którą obciążał Niemcy. Kilkukrotnie domagał się w tej sprawie prowadzenia śledztwa, zarzucał instytucjom rosyjskiego państwa fałszowanie historii[2] i dokumentów świadczących o winie kierownictwa ZSRR[1].
KPRF poinformowała, że Iluchin zmarł z powodu ostrej niewydolności serca. Partia zasugerowała również możliwość udziału osób trzecich w zgonie[2], oskarżając władze o spowodowanie śmierci polityka. KPFR przeforsowała również powołanie parlamentarnej komisji specjalnej ds. śmierci Iluchina. Szefem zespołu ma zostać Iwan Mielnikow[3].
Iluchin był prezesem Fundacji Pomocy Międzyregionalnej dla Bezpieczeństwa Strategicznego (FSSB) − organizacji deklarującej się na swojej stronie internetowej, iż "zapewnia czekistowski korporacjonizm" i ma na celu stworzenie warunków dla upowszechniania i wdrażania bezpieczeństwa publicznego i państwowego oraz "dostosowanie obecnych i byłych oficerów bezpieczeństwa państwowego, funkcjonariuszy organów wymiaru sprawiedliwości oraz personelu wojskowego Sił Zbrojnych do nowych warunków życia"[4].
