Wiktor Weintraub (ur. 10 kwietnia 1908 w Zawierciu, zm. 14 lipca 1988 w Cambridge, Massachusetts) – polski historyk literatury polskiej i dyplomata żydowskiego pochodzenia.
W latach 1925-1929 studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1934-1937 w Warszawie, w latach 1937-1939 w Paryżu jako stypendysta naukowy rządu francuskiego.
W latach 1941-1942 pracownik biura prasowego Ambasady RP w Kujbyszewie (ZSRR), po układzie Sikorski-Majski. Ewakuowany do Iranu, następnie w Palestynie. W latach 1943–1945 redaktor wychodzącego w Jerozolimie dwutygodnika W drodze.
Po wojnie na emigracji. W latach 1945-1950 w Londynie, (m.in. redaktor The Polish Fortnightly Review). W roku 1950 osiadł na stałe w USA. W latach 1950-1954 wykładowca, 1954-1978 profesor slawistyki Uniwersytetu Harvarda w Cambridge. Od 1971 kierował na Uniwersytecie Harvarda katedrą polonistyki ufundowaną przez A. Jurzykowskiego. Od 1953 członek redakcji Harvard Slavic Studies. Publikował w londyńskich Wiadomościach i paryskiej Kulturze. Od 1988 członek Polskiej Akademii Nauk.
Autor studiów o kulturze i literaturze staropolskiej (głównie doby renesansu i baroku) oraz o wielkich romantykach.