Wiktoria z Sabiny, również: Wiktoria z Rzymu (zm. 18 grudnia ok. 250-303 w Trebula Mutuesca, dzisiejsze Monteleone Sabino) – dziewica, męczennica chrześcijańska i święta Kościoła katolickiego.
Była Rzymianką, pochodziła z patrycjuszowskiego rodu Sabinów. Padła prawdopodobnie ofiarą prześladowań chrześcijan za czasów cesarza (249-251) Decjusza. Jako obywatelka rzymska została ścięta mieczem pod Rzymem.
Niewiele wiadomo o jej życiu. Kult jej jest wczesny i on świadczy o historycznym istnieniu Świętej, chociaż dokumenty o niej zaginęły. Najstarszy jej wizerunek widnieje na jednej z mozaik z VI wieku w Rawennie, w bazylice Sant`Apollinare. Świadczy to, jak jej kult musiał być żywy, skoro znalazł swoje potwierdzenie w odległej od Rzymu Rawennie.
Podanie głosi, że Wiktoria miała przyjaciółkę św. Anatolię. Obie były zaręczone: Wiktoria z Eugeniuszem, Anatolia z Aureliuszem. Obie ślubowały czystość. Umocnił je w tych postanowieniach Anioł, który powiedział: Jest miejsce na dziewictwo, czystość i małżeństwo, z tym, że dziewictwo to złoto, czystość (niewinność) to srebro, małżeństwo – brąz. Dziewczęta wybrały złoto, co spowodowało agresję narzeczonych, którzy wydali je rzymskim władzom. Wiktoria została przebita mieczem.
Święci Anatolia i Audaks śmierć ponieśli nad jeziorem delle Marmore.
Jej relikwie znajdują się w Subiaco.
Jest patronką Łowicza i diecezji łowickiej.
Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest wspólnie ze św. Anatolią 10 lipca (niegdyś 23 grudnia wg starego kalendarza rzymskiego, kiedy to wspominana była oddzielnie).
W ikonografii przedstawia się św. Wiktorię, gdy rozdaje pieniądze i klejnoty ubogim. Przedstawia się także jej śmierć męczeńską.
Jej atrybutami są: anioł, miecz w sercu, palma męczeństwa, chorągiew, smok.