Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Wilhelm Friedemann Bach (ur. 22 listopada 1710 w Weimarze, zm. 1 lipca 1784 w Berlinie) – kompozytor niemiecki.
Najstarszy syn Jana Sebastiana Bacha i jego pierwszej żony Marii Barbary. Mieszkał w Dreźnie i w Halle i z tego powodu znany też jest jako "Bach drezdeński" lub "Bach hallski". Uważany przez ojca za najzdolniejszego.
W przeciwieństwie do innych członków rodziny wiódł próżniacze i pełne przygód życie, a jego kariera była ciągiem niewykorzystanych możliwości. Urodził się w Weimarze, uczył u swojego ojca w Lipsku, w 1733 został mianowany organistą kościoła św. Zofii w Dreźnie, a w 1747 został dyrektorem muzycznym i organistą w Liebfrauenkirche w Halle (Saale). Z ostatniego stanowiska musiał zrezygnować w 1764 i odtąd, mimo że podziwiano jego grę na organach, nie mógł znaleźć stałego zajęcia i tułał się aż do śmierci w 1784. Zmarł w Berlinie, niedoceniany przez współczesnych. Wśród jego kompozycji, z których niewiele zostało wydrukowanych, znajdują się kantaty kościelne i utwory instrumentalne, z których najbardziej nowatorskie są sonaty, polonezy i fantazje na fortepian oraz sekstet na smyczki, klarnet i rogi. Wilhelm Friedemann Bach jest przedstawicielem sentymentalizmu w muzyce (tzw. niem. empfindsamer Stil), w jego muzyce współistnieją zarówno elementy nowego stylu galant jak i odchodzącego już w przeszłość baroku. Zaliczany też do głównych reprezentantów stylu Sturm und Drang. Prawdopodobnie z jego winy zaginęło wiele kompozycji Jana Sebastiana. Po śmierci ojca Bachowie rozdzielili spuściznę po nim między siebie dwaj najstarsi synowie. Do naszych czasów dochowała się tylko część, która przypadła Carlowi Philipowi Emanuelowi.
Publikacje w języku angielskim
Publikacje w języku niemieckim
