Wilhelm Hohenzollern (1882-1951)

Wilhlem Hohenzollern głowa Domu Hohenzollernów
głowa Domu Hohenzollernów
Okres panowania	od 4 czerwca 1941 do 20 lipca 1951
Poprzednik	Wilhelm II Hohenzollern
Następca	Ludwik Ferdynand (II) Hohenzollern
Dane biograficzne
Dynastia	Hohenzollernowie
Urodzony	6 maja 1882
Zmarł	20 lipca 1951
Ojciec	Wilhelm II Hohenzollern
Matka	Augusta Wiktoria von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg
Żona	Cecylia Mecklenburg-Schwerin

Wilhelm von Preußen, niem. Friedrich Wilhelm Victor August Ernst von Hohenzollern (ur. 6 maja 1882 w Poczdamie, zm. 20 lipca 1951 w Hechingen) – ostatni następca tronu (Kronprinz) Prus i Niemiec, syn cesarza Wilhelma II i Augusty Wiktorii von Schleswig-Holstein-Augustenburg.

Portret Wilhelma Hohenzollerna (Johannes Martini, 1905)

Uczestniczył w I wojnie światowej jako oficer. Po wojnie i abdykacji ojca zrzekł się praw do tronu i wyjechał do Holandii. Tam cierpiał na nudę, skazany przez królową Wilhelminę na areszt domowy w probostwie na opustoszałej wyspie Wieringen, na północy kraju. W 1923 powrócił do Niemiec i do Berlina, gdzie zaczął wieść bardzo swobodne życie, spędzając czas na koktajlach i szalonych przyjęciach, z dala od żony, przekonany, iż Hohenzollernowie nigdy już nie wrócą na tron. W 1932 był wymieniany jako jeden z kandydatów na prezydenta Republiki Weimarskiej, ale jego ojciec Wilhelm II nie wyraził zgody na kandydowanie. Syna i ojca dzieliła głęboka przepaść, ponieważ syn od wczesnej młodości cieszył się sławą niezmordowanego uwodziciela, co nie podobało się ojcu. Był znany również jako miłośnik sportu (w 1908 ufundował Puchar Kronprinza w piłce nożnej, obecnie Puchar Niemiec).

Wilhelm odmówił wstąpienia do partii nazistowskiej. Po zamordowaniu jego przyjaciela, byłego kanclerza Kurta von Schleichera w czasie nocy długich noży w 1934, całkiem wycofał się z życia politycznego. W latach międzywojennych rezydował głównie w swych prywatnych zamkach Cecilienhof w Poczdamie i w zamku oleśnickim na Dolnym Śląsku. Po śmierci ojca w 1941 został głową domu Hohenzollernów. Po II wojnie światowej został uwięziony przez Francuzów, a następnie umieszczony w areszcie domowym w zamku Hohenzollernów. Umarł niemal dokładnie dziesięć lat po ojcu, 20 lipca 1951, i został pochowany w zamku Hohenzollernów.

Małżeństwo i potomstwo

Wilhelm pasjonował się sportem. Odnosił sukcesy w grze w tenisa i niekiedy wygrywał wyścigi samochodowe

6 czerwca 1905 w Berlinie Wilhelm ożenił się z Cecylią Augustą Marią, księżniczką Mecklenburg-Schwerin (1886–1954), córką księcia Fryderyka Franiszka III i wielkiej księżnej Anastazji Michajłownej Romanowej. Para doczekała się sześciorga dzieci:

• księcia Wilhelma Fryderyka Franciszka (1906–1940), który zrzekł się praw do tronu i zginął we Francji w czasie II wojny światowej, męża Doroty von Salviati;
• Ludwika Ferdynanda (1907–1994), księcia Prus, męża Kiry Kiriłłownej Romanowej,
• księcia Huberta Karola Wilhelma (1909–1950), męża (1) Marii Anny von Humboldt-Dachroeden, (2) Magdaleny Pauliny Reuß zu Köstritz,
• księcia Fryderyka Jerzego Wilhelma Krzysztofa (1911–1966), męża Lady Brigid Guinness,
• księżniczki Aleksandryny Ireny (1915–1980), z zespołem Downa,
• księżniczki Cecylii Wiktorii Anastazji (1917–1975).

Początkowo żona bardzo podobała się Wilhelmowi, ale w niedługim czasie przestał się nią interesować^{[potrzebne źródło]}. Głośne były jego liczne związki pozamałżeńskie, m.in. plotka głosi, że raz próbował uwieść żonę maharadży, który oburzony żądał zadośćuczynienia^{[potrzebne źródło]}. W pierwszych latach XX wieku miał romans ze śpiewaczką operową Geraldine Farrar. Kolejne skandale oddalały go jeszcze bardziej od ojca. Ostatnie lata życia spędził u boku dawnej pokojówki z Cecilienhof w skromnych warunkach.

Poprzednik Wilhelm II

głowa Domu Hohenzollernów 1941 – 1951

Następca Ludwik Ferdynand (II) Hohenzollern

Poprzednik –

Książę oleśnicki 1926 – 1945

Następca –