| Wilhelm Rogosz Bolesław Rogosz |
|
| prowincjał | |
| Data i miejsce urodzenia | 9 lipca 1865 |
| Data i miejsce śmierci | 3 lutego 1939 |
| prowincjał | |
| Okres sprawowania | 1926-1929 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Inkardynacja | Franciszkanie |
| Śluby zakonne | 1 stycznia 1885 |
| Prezbiterat | 15 sierpnia 1891 |
Wilhelm Bolesław Rogosz, OFM (ur. 9 lipca 1865 w Wierzchu, zm. 3 lutego 1939 w Panewnikach) – budowniczy Bazyliki św. Ludwika Króla i Wniebowzięcia NMP i klasztoru franciszkanów w Panewnikach, komisarz prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych w Polsce w latach 1926-1929.
O. Wilhelm Rogosz przyszedł na świat w Wierzchu koło Głogówka 9 lipca 1865 na terenie ówczesnego Królestwa Prus. Uczył się w gimnazjum we Wrocławiu. Nauki nie ukończył. Przeniósł się do Holandii, gdzie wstąpił do Franciszkańskiego Niższego Seminarium Duchownego w Harreveld. Nowicjat rozpoczął 19 października 1880. Rok później złożył pierwszą profesję zakonną. Zapoznał się z rzemiosłem kowalstwa, co miało później znaczenie w okresie budowy kościoła w Panewniku. Studia filozoficzno-teologiczne, przygotowujące do przyjęcia sakramentu kapłaństwa, odbywał w domach saksońskiej prowincji franciszkanów: Werl, Düsseldorf i Paderborn. Święcenia kapłańskie otrzymał 15 sierpnia 1891. Jako młody kapłan pracował wśród Polaków w Nadrenii i Westfalii. Kolejnym miejscem jego pracy duszpasterskiej była placówka braci mniejszych na Górze Św. Anny koło Leśnicy. O. Wilhelm był tam rekolekcjonistą i misjonarzem ludowym. W 1902 władze zakonne przeniosły o. Rogosza do Panewnik na Górnym Śląsku. Wraz ze współbraćmi o. Rogosz wzniósł w 1905 kopię groty lourdzkiej. Zaś w 1907 został pierwszym przełożonym nowo powstającego konwentu. Na konsekrację kościoła 19 lipca 1908 przybył kard. Georg Kopp z Wrocławia. W 1915 o. Rogosz wybrany został na członka zarządu swojej macierzystej prowincji zakonnej. Do kościoła w Panewnikach staraniem o. Rogosza sprowadzono 7 lutego 1916 relikwie św. męczenników Romana i Ptolemeusza z Nepi[1]. W następnych latach zakonnik pracował w Wieluniu i Rybniku. W latach 1926-1929 pełnił urząd prowincjała. W 1927 został powołany na stanowisko wizytatora generalnego Prowincji Niepokalanego Poczęcia NMP w Polsce (bernardyńskiej). Przed śmiercią przebywał w klasztorach w Wieluniu i Panewnikach. Zmarł 3 lutego 1939 w Panewnikach. Został pochowany na cmentarzu zakonnym w Katowicach-Ligocie[2].
| Poprzednik Kolumban Sobota |
Ministrowie prowincjalni Prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych w Polsce 1926-1929 |
Następca Ludwik Kasperczyk |