Willa – wolno stojący większy budynek mieszkalny, często jednorodzinny, powiązany zwykle z ogrodem.
W starożytnym Rzymie były to przeważnie wiejskie domy bogatych obywateli. Dom mieszkalny miał na ogół plan w kształcie prostokąta, pomieszczenia (sypialnie, izby dla służby) otaczały atrium i perystyl. Dookoła willi znajdował się ogród z licznymi altankami.[1] Wille budowano w miastach, na wsiach i na terenach nadmorskich. Willa wiejska (villa rustica lub villa suburbana) swoim układem najbardziej przypominała dom rzymski z wcześniejszych okresów. Willach miejskich (villa urbana) centralnym miejscu zamiast atrium znajdowała się eksedra, wokół której sytuowano pozostałe pomieszczenia otoczone portykami. Wille nadmorskie (villa martima) oprócz domu, ogrodu z altanami miały dodatkowo pobudowane baseny.
Typ willi nowożytnej stworzono we Włoszech w okresie odrodzenia, korzystając z wzorów antycznych malowniczo kształtowano jej bryłę i bogato dekorowano. W okresie baroku wille budowano większe i okazalsze niż wcześniej. W XIX wieku wille były o formach historyzujących (głównie neogotyckie), a w I połowie XX wieku zasady budowy opierano na konstruktywizmie i funkcjonalizmie.
Współcześnie willą nazywa się większy, jednorodzinny budynek z ogrodem[2].