| William Raborn | |
| wiceadmirał | |
| Data i miejsce urodzenia | 8 czerwca 1905 Decatur, Teksas |
| Data śmierci | 6 marca 1990 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1928-1963 |
| Odznaczenia | |
William F. Raborn, Jr (ur. 1905, zm. 1990) – amerykański wiceadmirał, dyrektor Centrali Wywiadu (Director of Central Intelligence – DCI) od 28 kwietnia 1965 roku do 30 czerwca 1966 roku. W latach 1955-1962 dyrektor Special Projects Office (SPO) marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych odpowiedzialnego za program rozwoju pierwszych strategicznych atomowych okrętów podwodnych i systemu rakietowego Polaris / Poseidon "41 for freedom".
Urodzony w 1905 roku w Bromlow, w stanie Teksas. Od czasów studenckich przezywany Red. W 1928 roku ukończył Akademię Marynarki Wojennej, w służbie czynnej pilot myśliwca morskiego i specjalista ds. uzbrojenia. W latach 1955-1962 szef Special Projects Office (SPO), kierował programem budowy pierwszej serii okrętów podwodnych przenoszących pocisków balistycznych klasy SLBM Polaris A-1, znanym jako program 41 for Freedom. Komentując nominację Raborna na to stanowisko, Szef Operacji Morskich Marynarki Wojennej, admirał Arleigh A. Burke, stwierdził, że wybrał go ze względu na niespożytą energię, entuzjazm, umiejętność kierowania ludźmi i wykonywania powierzonych zadań[1]. Opinia ta sprawiła, że pierwszy próbny pocisk rakietowy Polaris wystartował z okrętu podwodnego USS George Washington 18 lipca 1960 roku na kilka lat przed planowanym terminem. W latach 1962-1963 zastępca szefa operacji marynarki wojennej ds. postępu technicznego w randze wiceadmirała, po wystąpieniu ze służby czynnej podjął pracę w prywatnym sektorze. Nominacja Raborna na Dyrektora Centrali Wywiadu wywołała zaskoczenie i niechęć tzw. starszyzny CIA, która znacznie chętniej widziałaby na tym miejscu zawodowego oficera wywiadu z własnego grona. Raborn, podobnie jak jego poprzednik John McCone, nie miał żadnego doświadczenia w pracy wywiadowczej. Odszedł z pracy w wywiadzie 30 czerwca 1966 roku, zastąpił go Richard M. Helms. Raborn jest uważany za ojca amerykańskiej Floty Balistycznych Okrętów Podwodnych[1]. Zmarł 6 marca 1990 roku.
|
|||||||