William Surles McArthur, Jr. (ur. 26 lipca 1951 w Laurinburgu, stan Karolina Północna – Stany Zjednoczone), amerykański astronauta.
Na pokładach amerykańskich wahadłowców uczestniczył w 3 lotach kosmicznych.
Spis treści |
Na 39 typach różnych samolotów wylatał ponad 4 500 godzin. Skończył również kursy dla spadochroniarzy wojskowych oraz kursy dowódczo-sztabowe.
Podczas swojej służby w NASA pełnił różne funkcje: był naczelnikiem oddziału zabezpieczenia lotów (Flight Support Branch), kierował przygotowaniami przedstartowymi promów kosmicznych oraz pełnił funkcje koordynatora NASA (Director of Operations) w Centrum Przygotowań Kosmonautów im. J. A. Gagarina w Gwiezdnym Miasteczku (Rosja).
Podczas 3 misji przebywał w kosmosie na pokładzie wahadłowców przez ponad 35 dni. Ponad 13 godzin spędził w otwartej przestrzeni kosmicznej podczas dwóch wyjść w czasie lotu STS-92.
Był dowódcą 12 stałej załogi Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS-12), na pokład której udał się na statku Sojuz TMA-7 razem z Walerijem Tokariewem i amerykańskim „kosmicznym turystą” Gregorym Olsenem w październiku 2005.
W dniach 18 października – 1 listopada 1993 uczestniczył w locie STS 58 jako specjalista misji (MS-2). Razem z nim w kosmos polecieli: John E. Blaha (dowódca), Richard A. Searfoss (pilot), Margaret R. Seddon (specjalista misji MS-1), David A. Wolf (MS-3), Shannon W. Lucid (MS-4) oraz Martin J. Fettman (specjalista ładunku PS-1). Podczas misji astronauci przeprowadzali eksperymenty medyczne, mające rozszerzyć wiedzę o fizjologii ludzi i zwierząt zarówno na ziemi jak i w kosmosie.
Ponadto wykonano 16 testów technicznych i utrzymywano łączność z radioamatorami na całym świecie. Po wykonaniu 225 okrążeń Ziemi wahadłowiec Columbia wylądował w bazie lotniczej Edwards (Edwards Air Force Base) w Kalifornii.
W dniach 12-20 listopada 1995 brał udział w misji STS-74 w charakterze specjalisty (MS-3). Dowódcą wyprawy był Kenneth D. Cameron a pilotem James D. Halsell. Pozostałymi specjalistami misji byli: Kanadyjczyk Chris A. Hadfield (MS-1) oraz Jerry L. Ross (MS-2). Był to drugi lot, podczas którego amerykański wahadłowiec połączył się z kompleksem orbitalnym Mir. Załoga dostarczyła na pokład Mira ponad 1,5 tony różnych ładunków, w tym zapasy żywności, tlenu i narzędzia do napraw. Dostarczono również moduł cumowniczy DM (Docking Module). Ponadto wykonano eksperymenty z wykorzystaniem połączonych ze sobą stacji Mir i wahadłowca Atlantis. Po wykonaniu 129 okrążeń Ziemi prom powrócił, lądując na Przylądku Canaveral.
W dniach 11–24 października 2000 był specjalistą misji (MS-2) podczas lotu STS-92. Wyprawą dowodził Brian Duffy. Udział w niej wzięli również: pilot – Pamela A. Melroy, specjaliści misji; Leroy Chiao (MS-1), Peter J.K. Wisoff (MS-3), japoński astronauta Koichi Wakata (MS-4) oraz Michael E. Lopez-Alegria. Do połączenia ze stacją ISS doszło 14 października. Dzień później – 15 października McArthur oraz Chiao wyszli na zewnątrz stacji i przez ponad 6 godzin łączyli kablami energetycznymi i telemetrycznymi moduł Unity z kratownicą oznaczaną jako Z 1, a stanowiącą podstawę dla zestawu paneli słonecznych. 16 października Wisoff i Lopez-Alegria podłączyli do Unity łącznik PMA-3 (Pressurized Mating Adapter 3). McArthur oraz Chiao po raz drugi wyszli w otwarty kosmos 17 października. Ponownie, przez ponad 6,5 godziny, pracowali z kratownicą Z 1 instalując na jej powierzchni kontener ze sprzętem dla astronautów pracujących na zewnątrz stacji oraz konwertery, których zadaniem będzie przetworzenie prądu uzyskiwanego z paneli baterii słonecznych na potrzeby systemu stacji. 20 października Discovery odłączył się od Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. 24 października, z dwudniowym opóźnieniem spowodowanym złą pogodą, po wykonaniu 202 okrążeń Ziemi wylądował w bazie Edwards w Kalifornii.
W marcu 2001 był w składzie 8 podstawowej załogi Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS 8) jako inżynier pokładowy-2. Razem z nim udział w misji mieli wziąć Michael Foale oraz Walerij Tokariew.
Po katastrofie Columbii stałe załogi ISS zostały ograniczone do dwóch osób, co wiązało się z koniecznością przeformowania załóg przygotowujących się do kolejnych lotów.
W lutym 2003 został dowódcą załogi rezerwowej ISS 8 oraz podstawowej ISS 9. W obu przypadkach jego partnerem był Walerij Tokariew. Lot ISS 9 miał odbyć się wiosną 2004, jednak w styczniu 2004 rosyjscy lekarze zgłosili zastrzeżenia co do stanu zdrowia McArthura i wycofali go ze składu załogi. Zastąpił go Leroy Ciao, który zaczął trenować wspólnie z Tokariewem.
28 stycznia 2005 po raz kolejny zmieniono składy załóg i McArthur oraz Tokariew zostali wyznaczeni do rezerwowej załogi ISS 10, a także podstawowej ISS 12. Od maja 2005 dołączył do nich Gregory Olsen, który miał zostać trzecim „kosmicznym turystą” i po krótkim locie powrócić na Ziemię razem z członkami załogi ISS 11. 14 września 2005 oficjalnie zatwierdzono skład załogi, która w kosmos uda się na pokładzie statku kosmicznego Sojuz. 1 października 2005 o godzinie 3:55 (GMT) z kosmodromu Bajkonur wystartował w kosmos na pokładzie Sojuza TMA-7.
| Loty kosmiczne, w których uczestniczył William S. McArthur | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Lp. | Data startu | Statek kosmiczny | Data lądowania | Statek kosmiczny | Funkcja | Czas trwania |
| 1 | 18 X 1993 | STS-58 Columbia F-15 |
1 XI 1993 | STS-58 Columbia F-15 |
Specjalista misji (MS-2) | 14 dni 12 minut i 32 sekundy |
| 2 | 12 XI 1995 | STS-74 Atlantis F-15 |
20 XI 1995 | STS-74 Atlantis F-15 |
Specjalista misji (MS-3) | 8 dni 4 godziny 30 minut i 44 sekundy |
| 3 | 11 X 2000 | STS-92 Discovery F-28 |
24 X 2000 | STS-92 Discovery F-28 |
Specjalista misji (MS-2) | 12 dni 21 godzin 42 minuty i 41 sekund |
| 4 | 1 X 2005 | Sojuz TMA 7 | 8 IV 2006 | Sojuz TMA 7 | Dowódca 12 załogi podstawowej (ISS 12) i inżynier pokładowy Sojuza TMA-7 |
189 dni 19 godzin 52 minuty i 21 sekund |
|
|
||||||