| Wim Slijkhuis | ||||||||||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
13 stycznia 1923 Lejda |
|||||||||||||||||||||||
| Data i miejsce śmierci | 28 czerwca 2003 Badhoevedorp |
|||||||||||||||||||||||
| Dyscypliny | lekkoatletyka | |||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||
Willem Frederik "Wim" Slijkhuis (ur. 13 stycznia 1923 w Lejdzie, zm. 28 czerwca 2003 w Badhoevedorp) – holenderski lekkoatleta, średnio- i długodystansowy, dwukrotny medalista olimpijski i mistrz Europy.
Rozpoczął międzynarodową karierę wkrótce po zakończeniu II wojny światowej. Na mistrzostwach Europy w 1946 w Oslo wywalczył srebrny medal w biegu na 5000 m z czasem 14:14,0, który był rekordem Holandii[1] (zwyciężył Sydney Wooderson z Wielkiej Brytanii).
Na igrzyskach olimpijskich w 1948 w Londynie Slijkhuis zdobył dwa brązowe medale: najpierw w biegu na 5000 m, a później w biegu na 1500 m. W tym drugim biegu wyrównał własny rekord Holandii wynikiem 3:50,4.
Na mistrzostwach Europy w 1950 w Brukseli wystąpił tylko w biegu na 1500 m, w którym zdobył złoty medal z czasem 3:47,2. Nie był to jego rekord życiowy, ponieważ rok wcześniej w Antwerpii przebiegł ten dystans w czasie 3:43,8. Występ Slijkhuisa na igrzyskach olimpijskich w 1952 w Helsinkach był nieudany – nie ukończył eliminacyjnego biegu na 1500 m.
Slijkhuis zdobył 18 tytułów mistrza Holandii:
Wielokrotnie ustanawiał rekordy kraju na różnych dystansach (m.in. pięciokrotnie na 1500 oraz czterokrotnie na 5000 metrów)[2]. Zakończył karierę biegacza w 1954 wskutek kontuzji.
|
|||||