Wincenty Hipolit Gawarecki

Wincenty Hipolit Gawarecki (ur. 12 października 1788 w majątku Borzeń pod Wyszogrodem, zm. 9 września 1852), prawnik i historyk polski.

Ukończył Gimnazjum Akademickie (obecnie Liceum Ogólnokształcące im. Marszałka Stanisława Małachowskiego) w Płocku, studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Po ukończeniu studiów był aplikantem, potem inkwirentem, podsędkiem i zastępcą prokuratora Sądu Policji Poprawczej w Płocku. W 1821 mianowany został prokuratorem, a w latach 1828-1843 był prezesem Trybunału Cywilnego guberni płockiej.

Należał do najbardziej aktywnych płocczan, wydał wiele prac z zakresu prawa oraz dziejów Mazowsza Płockiego i ziemi dobrzyńskiej. Był członkiem loż masońskich. Należał do współzałożycieli Towarzystwa Naukowego Płockiego oraz Towarzystwa Miłosierdzia Szkolnego przy Szkole Wojewódzkiej w Płocku. Zmarł 9 września 1852. Pochowany został na cmentarzu we wsi Orszymowo. Do większych jego prac należą:

• Opis topograficzno historyczny ziemi dobrzyńskiej (Płock 1825) [1]
• Przywileje, nadania i swobody przez królów polskich, książąt mazowieckich i biskupów płockich udzielone miastom województwa płockiego (Warszawa 1826)
• Pamiętnik historyczny Płocki t.1 i 2 (Warszawa 1828 i 1830)
• Pamiętnik religijno-moralny (1842- 1843)
• Opisanie kościoła z klasztorem księży bernardynów w mieście Skępem (1848)
• Wiadomość topograficzno-historyczna o osadach zwanych Złotoryją tudzież o kościołach, i kaplicach w tychże istniejących (1850)

Gawarecki jest od 2002 roku patronem SP w Małej Wsi przylegającej do jego rodzinnego Borzeńa.