| Wincenty Teofil Popiel | ||
|
|
||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 21 lipca 1825 Czaple Wielkie |
|
| Data i miejsce śmierci | 7 grudnia 1912 Warszawa |
|
| biskup kujawsko-kaliski | ||
| Okres sprawowania | 1876–1883 | |
| arcybiskup metropolita warszawski | ||
| Okres sprawowania | 1883–1912 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | łaciński | |
| Prezbiterat | 5 sierpnia 1849 | |
| Nominacja biskupia | 16 marca 1863 | |
| Sakra biskupia | 6 grudnia 1863 | |
Wincenty Teofil Popiel-Chościak (ur. 21 lipca 1825 w Czaplach Wielkich, zm. 7 grudnia 1912 w Warszawie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny płocki w latach 1863–1875, biskup kujawsko-kaliski w latach 1876–1883, arcybiskup metropolita warszawski w latach 1883–1912.
Spis treści |
Był synem Konstantego i Zofii z hr. Badenich. Święcenia kapłańskie otrzymał 5 sierpnia 1849[1]. Studiował w Lowanium i w Rzymie. Przez kilka lat pracował w Kielcach.
16 marca 1863[1] papież Pius IX mianował go biskupem diecezjalnym diecezji płockiej. Sakrę biskupią przyjął 6 grudnia 1863 z rąk Henryka Ludwika Platera[2]. W 1868 został zesłany do Nowogrodu Wielkiego. Po powrocie, 5 lipca 1875[3] mianowany został biskupem diecezjalnym diecezji kujawsko-kaliskiej, a 15 marca 1883[4] arcybiskupem metropolitą warszawskim.
Jego ciało spoczęło w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie.
| Poprzednik Franciszek Pawłowski |
Biskup diecezjalny płocki 1863–1875 |
Następca Kasper Borowski |
| Poprzednik Jan Michał Marszewski |
Biskup diecezjalny kujawsko-kaliski 1876–1883 |
Następca Aleksander Kazimierz Bereśniewicz |