Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Wincenty Wnuk | |
 pułkownik |
|
| Data i miejsce urodzenia | 6 października 1897 Lublin,  Imperium Rosyjskie |
| Data i miejsce śmierci | 2 czerwca 1987 Warszawa,  Polska |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1915 |
| Stanowiska | d-ca: 31. Pułku Strzelców Kaniowskich, 3 Pułku Grenadierów Śląskich |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa, kampania wrześniowa |
| Odznaczenia | |
        |
|
Wincenty Wnuk (ur. 6 października 1897 w Lublinie, zm. 2 czerwca 1987 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, pułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Spis treści |
Był synem Jana i Antoniny z Szybalskich. W Lublinie ukończył 6 klas w Gimnazjum Filologicznym im. St. Śliwińskiego. 4 września 1915 w Kozienicach wstąpił do Legionów Polskich. Ukończył kurs szkoły podoficerskiej, a następnie służył w 6 kompanii 2 Pułku Piechoty Legionów. W 1916 odbył kampanię wołyńską. 18 września tego roku został kontuzjowany i przebywał w szpitalu w Lublinie. Dalszą służbę odbywał w 4 kompanii szkolnej w Dęblinie, a następnie w szkole podoficerskiej w Zambrowie i szkole podchorążych. 11 listopada 1918, w stopniu podporucznika, został skierowany do 8 Pułku Piechoty Legionów. Z tym pułkiem walczył w wojnie z bolszewikami jako dowódca 9 kompanii, a następnie batalionu. Wyróżnił się w bitwie nad Niemnem, kiedy jego oddział wziął do niewoli licznych jeńców i zdobył karabiny maszynowe. Do 1930 służył w 8 pp Leg. na stanowisku dowódcy I batalionu, a przez pewien czas był wykładowcą taktyki w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W 1933 został przeniesiony do Łowicza na stanowisko dowódcy batalionu w 10 Pułku Piechoty. Od 1934 był zastępcą dowódcy 72 Pułku Piechoty im. Dionizego Czachowskiego w Radomiu. 15 lipca 1938 został dowódcą 8 Pułku Piechoty Legionów w Lublinie, a krótko przed wybuchem wojny przeniesiony został na stanowisko dowódcy Batalionu Fortecznego "Mikołów" na Śląsku.
W przeddzień kampanii wrześniowej 1939 wymienił na stanowisku dowódcy 31 Pułku Strzelców Kaniowskich w Sieradzu płk. Stanisława Józefa Biegańskiego. Wraz z pułkiem, w składzie 10 Dywizji Piechoty Armii "Łódź", bronił linii Warty na przedpolach Sieradza, a podczas odwrotu zniszczył z zaskoczenia 11 września w Mszczonowie zmotoryzowaną kolumnę zaopatrzeniową niemieckiego XVI Korpusu Pancernego oraz kompanię propagandową Luftwaffe. Swój szlak wrześniowy skończył pod Kozienicami, gdzie 31 p SK został rozbity. Część żołnierzy przedarła się jednak pod Tomaszów Lubelski i tam została wzięta do niewoli przez Sowietów (27 oficerów 31 p SK jest na Liście Katyńskiej). Sztandar 31 p SK za wojnę obronną 1939 r. został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari (obecnie znajduje się w stałej ekspozycji w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie). Natomiast ppłk W. Wnuk przedostał się na Węgry, a następnie do Francji. W kampanii francuskiej 1940, w stopniu pułkownika, dowodził 3 Pułku Grenadierów Śląskich. Następnie ewakuował się do Anglii. Po wojnie wrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie. Ożenił się z Karoliną z Koziełł-Poklewskich. Zmarł w Warszawie 2 czerwca 1987. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym na Wólce Węglowej w Warszawie kwatera W XIII-7-11-19.
