Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Wital Taras Віталь Тарас |
|
| Data i miejsce urodzenia | 6 maja 1956 Mińsk, Białoruska SRR, ZSRR |
| Data i miejsce śmierci | 18 stycznia 2011 Mińsk, Białoruś |
| Przyczyna śmierci | choroba nowotworowa |
| Miejsce spoczynku | Cmentarz Północny, Mińsk[1] |
| Zawód | dziennikarz, publicysta |
Wital Walancinawicz Taras (biał. Віталь Валянцінавіч Тарас[2]; ur. 6 maja 1956 w Mińsku, zm. 18 stycznia 2011 tamże) – białoruski dziennikarz, publistysta, członek białoruskiego PEN Clubu, Związku Pisarzy Białoruskich i Białoruskiej Asocjacji Dziennikarzy; syn pisarza Walancina Tarasa.
Spis treści |
Urodził się 6 kwietnia 1956 roku w Mińsku, w Białoruskiej SRR, w inteligenckiej rodzinie. Jego ojciec, Walancin, był poetą, tłumaczem, publicystą; matka Rehina wiele lat pracowała w telewizji, a dziadek Jafim był artystą. Wychowanie i rodzinne tradycje miały wpływ na późniejszy światopogląd Tarasa i na jego wybór zawodu[1].
Jego pierwsze artykuły ukazały się w 1973 roku na łamach czasopisma "Znamia junosti" W 1983 roku ukończył wieczorowo studia na Wydziale Dziennikarstwa Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego. Pracował jako redaktor w białoruskiej telewizji, w gazetach "Litaratura i mastactwa" (pod redakcją A. Wiarcinskiego), "Kultura" i w rosyjskiej "Obszczej gaziecie"[3]. Później wiele lat pracował dla Radia Swaboda – białoruskiego oddziału Radia Wolna Europa. Był współpracownikiem redakcji w Pradze, prowadził program Wykradańnie Biełarusi, poświęcone przywracaniu Białorusi w kontekst europejski i światowy[4]. Po powrocie z Pragi do Mińska, pracował dla niezależnej gazety "Nasza Niwa", a także dla wydawnictw podziemnych[1]. W 1996 roku za swoją pracę dziennikarską w Radiu Swaboda otrzymał od białoruskiego PEN Clubu nagrodę im. Alesia Adamowicza (w kategorii publicystyka radiowa)[4][3]. Był członkiem Białoruskiej Asocjacji Dziennikarzy od momentu jej założenia. Od 2009 roku był członkiem białoruskiego PEN Clubu[3].
Wital Taras zmarł w wyniku długotrwałej choroby nowotworowej. Następnego dnia po śmierci dziennikarza, do domu, w którym znajdowało się ciało, przybyła milicja celem sporządzenia protokołu. W trakcie wizyty funkcjonariusz milicji pobrał odciski palców zmarłego, mimo protestów rodziny i faktu, że jest to działanie niezgodne z prawem. Wital Taras za życia odmawiał milicji pobrania odcisków palców[5]. Pochowany został na Cmentarzy Północnym w Mińsku[1]
Wybrane publikacje Witala Tarasa zostały wydane w formie dwóch książek. Pierwsza z nich, pt. Zwykłaje zło została wydana w ramach serii Kniharnia "Naszaj Niwy" w roku 2006[1] (wg innego źródła – 2007[3]). Wital Taras został za nią przyjęty do Związku Białoruskich Pisarzy[3]. Drugą, pt. Chronika biahuczych padziej, wydano w lutym 2010 roku. Autor poświęcił ją pamięci zmarłego w 2009 roku ojca[1].
Wital Taras miał żonę, Alenę[1] i syna[3].
