Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Witold Jarosiński | |
| Data i miejsce urodzenia | 18 września 1909 Warszawa |
| Data śmierci | 5 grudnia 1993 |
| Minister oświaty | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 7 lipca 1950 do 21 lipca 1952 |
| Poprzednik | Stanisław Skrzeszewski |
| Następca | Feliks Baranowski |
| Poseł VII kadencji Sejmu PRL | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 21 marca 1976 do 21 marca 1980 |
Witold Jarosiński (ur. 18 września 1909 w Warszawie zm. 5 grudnia 1993) – działacz państwowy w okresie PRL, nauczyciel, polonista.
Pochodził z rodziny robotniczej, jego rodzicami byli Antoni i Józefa. Ukończył studia na UW. Od 1945 był członkiem PPR, od 1948 PZPR. Wieloletni członek władz partyjnych – w latach 1949–1954 zastępca członka Komitetu Centralnego, w latach 1954–1971 członek KC, w latach 1971–1980 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej, w latach 1980–1981 członek Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. W latach 1956–1968 był sekretarzem KC PZPR.
Przed II wojną światową pracował jako nauczyciel oraz działał w środowisku młodzieży komunistycznej; był ciężko ranny w kampanii wrześniowej, po długiej kuracji w szpitalu jenieckim pracował w chłodni w Warszawie, w latach 1944–1945 na robotach przymusowych w Niemczech.
Od 1945 pracował w magistracie w Sosnowcu, następnie w aparacie partyjnym (m.in. w Komitecie Wojewódzkim PPR w Katowicach), był II sekretarzem Komitetów Wojewódzkich – PPR we Wrocławiu, potem PZPR w Krakowie. W 1950 był kolejno zastępcą kierownika Wydziału Organizacyjnego KC PZPR, w kwietniu tego samego roku był I sekretarzem Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego partii[1], a od lipca 1950 – ministrem oświaty. Po odejściu z funkcji ministra (1956) był I sekretarzem Komitetu Warszawskiego (1957–1960).
W latach 1961–1983 urzędujący sekretarz i członek Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu, a w latach 1968–1972 członek Rady Państwa. W latach 1952–1980 był posłem na Sejm PRL I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji, w IV i V kadencji kierował Komisją Mandatowo-Regulaminową (1965–1972). W latach 1974–1983 członek Prezydium Zarządu Głównego, a od 1983 członek Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
Odznaczony m.in. Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1974).
|
||||||||
