Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Witold Jodko-Narkiewicz (ur. 29 kwietnia 1864 w Warszawie, zm. 22 października 1924 tamże), pseudonimy A. Wroński, Jowisz - polski działacz socjalistyczny, publicysta, dyplomata.
Absolwent uniwersytetu w Dorpacie (obecnie Tartu, Estonia). Członek I i II Proletariatu. W roku 1892 współzałożyciel Polskiej Partii Socjalistycznej, a w 1906, u boku Józefa Piłsudskiego, jej Frakcji Rewolucyjnej. Jodko-Narkiewicz liczył na wojnę między zaborcami i snuł ideę powstania zbrojnego przeciwko Rosji sądząc, że "wywoła ono w całym narodzie zapał, który wyrazi się w spotęgowaniu sił polskich do możliwie największych rozmiarów"[1].
Wspólnie z Władysławem Sikorskim był w roku 1908 organizatorem Związku Walki Czynnej we Lwowie. Był też (w roku 1912) współzałożycielem, a następnie sekretarzem Komisji Tymczasowej Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych, organizacji politycznej skupiającej różnorodne partie i stronnictwa stojące na stanowisku, że niepodległość przynieść może tylko walka czynna.
We wrześniu 1914 roku, a więc już w czasie trwania I wojny światowej, stojąc na czele Polskiej Organizacji Narodowej (PON), prowadził rozmowy z dowództwem IX Armii niemieckiej. W ich trakcie ustalono, że PON będzie mogła prowadzić werbunek na terenach Królestwa opanowanych przez Niemców, dostarczając w zamian IX Armii informacji wywiadowczych z terenów zajmowanych przez Rosjan. Akcja ta nie przyniosła większych efektów, podobnie jak wyprawa do Berlina w towarzystwie Dmowskiego i Korfantego, gdzie Jodko-Narkiewicz rozmawiał z jednym z przywódców Partii Centrum, posłem Erzbergerem, o możliwości utworzenia państwa polskiego na ziemiach odebranych Rosjanom[2].
Wydawca pism takich jak: "Ruch", "Legionista", "Wici", "Do Broni". Był jednym z czterech polskich delegatów, obok Romana Dmowskiego, Ignacego Jana Paderewskiego i Władysława Grabskiego, którzy złożyli podpis pod Traktatem Wersalskim.
Po roku 1919 pracował w dyplomacji. W latach 1920-1921 pełnił obowiązki posła RP przy Wysokiej Porcie Ottomańskiej w Stambule, a w latach 1921-1923 ambasadora na Łotwie.
