Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Witold Rowicki, właściwie Witold Kałka (ur. 26 lutego 1914 Taganrog, zm. 2 października 1989 Warszawa) – polski dyrygent, pedagog, organizator życia muzycznego, propagator muzyki.
Do Polski przybył w roku 1923. Do szkół uczęszczał w Żywcu i Nowym Sączu.
Studiował od roku 1931 w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie przedmioty: skrzypce u Artura Malawskiego i teorię u dyrektora Michała Piotrowskiego.
Witold Rowicki był w grupie trzech najzdolniejszych studentów, którzy otrzymali stypendium państwowe (75 zł miesięcznie). Studenci wykonywali koncerty dla Polskiego Radia w Krakowie. Jako dyrygent zadebiutował w roku 1933. Studia ukończył w roku 1938. Po dyplomie otrzymał stanowisko profesora gry na skrzypcach w macierzystej uczelni. Okres okupacji spędził w Krakowie.
Po II wojnie światowej organizował i był kierownikiem artystycznym oraz I dyrygentem Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach, po powrocie Grzegorza Fitelberga do kraju został jego zastępcą.
Od 1950 r. został dyrektorem artystycznym Orkiestry Filharmonii w Warszawie (obecnie Filharmonii Narodowej), z którą odbył liczne tournées zagraniczne. Prowadził wielokrotnie (do roku 1970) koncerty finałowe na Konkursach Pianistycznych im. Fryderyka Chopina.
W latach 1952-1954 prowadził klasę dyrygentury w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. W roku 1966 otrzymał nagrodę państwową I stopnia. W roku 1984 na Jubileuszowym Koncercie z okazji 70-lecia urodzin dyrygował orkiestrą Filharmonii Narodowej w Warszawie, która wykonała między innymi IX Symfonię Ludwiga van Beethovena z Odą do Radości. W latach 1983-1985 był dyrektorem artystycznym Bamberger Symphoniker.
Ze swoimi orkiestrami nagrał ponad 100 płyt. Przykładowe nagrania z Orkiestrą Filharmonii Narodowej w Warszawie pod dyrekcją Witolda Rowickiego:
Jego nagrania zdobywają nagrody także już po śmierci artysty. Patrz: Fryderyki 1999, Fryderyki 2000.
W 1954, w 10 rocznicę Polski Ludowej został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. W 1947 Prezydent RP Bolesław Bierut odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2], a w 1950 nadał mu Order Sztandaru Pracy II klasy[3].
