Witold Rychter

Witold Rychter
major
Data i miejsce urodzenia	2 lutego 1902 Warszawa, Imperium Rosyjskie
Data śmierci	17 marca 1984
Przebieg służby
Lata służby	1925–1944
Siły zbrojne	Wojsko Polskie
Stanowiska	z-ca d-cy Samodzielnej Kompanii Czołgów R-35, szef motoryzacji Komendy Obszaru Warszawskiego AK
Główne wojny i bitwy	wojna polsko-bolszewicka, III powstanie śląskie, II wojna światowa: kampania wrześniowa, powstanie warszawskie
Późniejsza praca	rzeczoznawca i biegły sądowy w sprawach wypadków motoryzacyjnych, sędzia w zawodach akrobacji lotniczej
Odznaczenia

Witold Rychter (ur. 2 lutego 1902 w Warszawie, zm. 17 marca 1984) – major broni pancernych Wojska Polskiego, inżynier mechanik, pionier polskiego sportu samochodowego, lotnictwa, dwukrotny zwycięzca Rajdu Polski (1938 i 1947), sędzia w zawodach akrobacji lotniczej.

Życiorys

W 1920, jako ochotnik, walczył z bolszewikami, a w 1921 wziął udział w III powstaniu śląskim. W 1934, w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 99. lokatą w korpusie oficerów rezerwy samochodowych, posiadał przydział mobilizacyjny do Kadry 4 Dywizjonu Samochodowego w Łodzi.

W 1928 wyszkolił się na pilota sportowego w Aeroklubie Warszawskim na samolocie Hanriot H.28. W 1936 ukończył kurs akrobacji lotniczej na samolocie PWS-16bis. Był jednym z pierwszych właścicieli prywatnego samolotu sportowego JD-2bis. Chętnie latał też na akrobacyjnym RWD-10.

W kampanii wrześniowej był zastępcą dowódcy Samodzielnej Kompanii Czołgów R-35. W czasie okupacji niemieckiej był szefem motoryzacji w Komendzie Obszaru Warszawskiego AK. Walczył w powstaniu warszawskim.

Po wojnie wrócił do pracy w motoryzacji, będąc rzeczoznawcą i biegłym sądowym w sprawach wypadków motoryzacyjnych. W latach 1949–1956 szykanowany, odsunięty od lotnictwa. Powrócił do lotnictwa po 1956, sędziując w krajowych zawodach sportowych akrobacji samolotowej, w 1960 jako przewodniczący sędziowskiego jury.

Autor wielu książek o tematyce motoryzacji i lotnictwa m.in:

• Skrzydlate wspomnienia (1980)
• Dzieje samochodu (1962)
• Doświadczony kierowca radzi (1971)
• Moje dwa i cztery kółka (1985)

Współautor polskiego kodeksu drogowego (1960).

Odznaczenia

• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie w 1984)
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1961)
• Złoty Krzyż Zasługi (1945)
• Srebrny Krzyż Zasługi – dwukrotnie (1927 i 1934)
• Śląski Krzyż Powstańczy
• Warszawski Krzyż Powstańczy
• Medal Za udział w wojnie obronnej 1939

Bibliografia

• Jerzy Ryszard Konieczny, Tadeusz Malinowski, Mała encyklopedia lotników polskich, tomik II, Biblioteczka Skrzydlatej Polski, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1988, wyd. I, ISBN 83-206-0734-5, ISSN 0239-5983.
• Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 183, 705.