Witold Staniewicz, (ur. 16 września 1887 w Wilnie, zm. 14 czerwca 1966 w Poznaniu) – polski naukowiec (ekonomista rolny), działacz państwowy II Rzeczypospolitej, wolnomularz. [1]
Po przewrocie majowym w okresie od 20 czerwca 1926 do 4 grudnia 1930 minister reform rolnych w ośmiu kolejnych gabinetach. Był też posłem na Sejm w dwóch kadencjach z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Zachowywał niezależne stanowisko – w 1930 odmówił głosowania nad wnioskiem o przejściu do porządku dziennego nad interpelacją opozycji w sprawie traktowania więźniów w Brześciu, a w 1932 zrzekł się mandatu, gdyż nie zgadzał się ze stanowiskiem swego klubu podczas głosowania nad ustawą ograniczającą autonomię uniwersytetów.
Do 1931 profesor Politechniki Lwowskiej, w latach 1931–1939 Uniwersytetu Stefana Batorego (w latach 1933–1936 jego rektor). Od 1930 kierownik wydziału ekonomiki drobnych gospodarstw wiejskich Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego (PINGW) w Puławach. Kierownik sekcji gospodarczej Instytutu Naukowo-Badawczego Europy Wschodniej w Wilnie – pionierskiej polskiej placówki sowietologicznej.
Od 1946 profesor Uniwersytetu Poznańskiego, następnie Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu.
Autor prac z zakresu ekonomiki rolnictwa oraz polityki agrarnej.
[edytuj] Życie prywatne
Jego synem był dr Restytut Staniewicz (1929–2011) – historyk, były pracownik naukowy Instytutu Zachodniego w Poznaniu.
[edytuj] Bibliografia
- Witold Staniewicz, Deflacja polska w latach 1929–1936. Wstęp i oprac. Kazimierz Badziak i Małgorzata Łapa. Łódź 2003, Wyd. "Ibidem" ISBN 83-88679-35-X
Przypisy
- ↑ Ludwik Hass, Ambicje rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928. Hass Ludwik. Warszawa 1984, s. 232.
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
