Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: zweryfikować treść i dodać źródła. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Witold Taszycki (ur. 20 czerwca 1898 w Zagórzanach pod Bieczem, zm. 8 sierpnia 1979 w Krakowie) - historyk języka polskiego, badacz onomastyki i dialektologii historycznej.
W ósmym roku życia zamieszkał z rodzicami w Krakowie. Ukończył gimnazjum w Krakowie (1917). Studiował filologię polską i słowiańską na Uniwersytecie Jagiellońskim (1917-1921). W latach 1921-1922 studiował w Sofii i Pradze. W 1922 obronił doktorat na UJ i został asystentem w Katedrze Językoznawstwa Indoeuropejskiego oraz lektorem języka bułgarskiego w UJ. W 1925 habilitował się w UJ. Od 1928 do 1929 był profesorem Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, w latach 1929-1941 oraz w 1944 był profesorem Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie (w czasie okupacji niemieckiej prowadził tajne nauczanie uniwersyteckie we Lwowie, oficjalnie pracując jako nauczyciel w szkołach zawodowych: handlowej i zegarmistrzowskiej).
Był redaktorem serii Rozprawy z Onomastyki Słowiańskiej oraz szeregu czasopism i słowników. Był między innymi współautorem - wraz ze Stanisławem Jodłowskim - Zasad pisowni polskiej i interpunkcji ze słownikiem ortograficznym, edytorem wielu zabytków literatury staropolskiej: Psałterza floriańskiego, Najdawniejszych zabytków języka polskiego i Krótkiej rozprawy między trzema osobami: Panem, Wójtem i Plebanem Mikołaja Reja).
W latach 1945 - 1946 współorganizował slawistykę i polonistykę na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu i na Uniwersytecie Wrocławskim, od 1946 profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Od 1939 był członkiem PAU, od 1946 uczestniczył w pracach Komisji Ustalania Nazw Miejscowości, w 1956 został członkiem rzeczywistym PAN. 5 października 1977 uzyskał doktorat honoris causa Uniwersytetu Śląskiego[1].
W 1925 roku ukazała się pierwsza praca poświęcona w całości nazwom własnym. Była to książka W. Taszyckiego: "Najdawniejsze polskie imiona osobowe".
Został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1954)[2].
