Witold Zegalski (ur. 27 października 1928 w Poznaniu, zm. 31 lipca 1974 w Poznaniu) - polski pisarz science-fiction, z zawodu ekonomista.
Po ukończeniu Wyższej Szkoły Ekonomicznej pracował w latach 1954-1976 jako planista w Poznańskich Zakładach Gastronomicznych, a następnie w Poznańskim Zjednoczeniu Gospodarki Komunalnej. Był współzałożycielem Literackiej Grupy Niezależnych "Swantewit", do której należeli m. in. Jadwiga Badowska,Leon Julian Rynowiecki,załozyciel i twórca Sceny Lalkowej "Wszędobylski", Janusz Sauer, Łucja Danielewska. Debiutował w prasie w 1954 r., pierwszą książkę wydał w 1960 r. Opowiadania publikował w takich czasopismach jak "Widnokręgi", "Świat Młodych" i przede wszystkim "Młody Technik", w którym wraz z Andrzejem Czechowskim, Konradem Fiałkowskim, Stefanem Weinfeldem i Januszem Zajdlem ukształtował specyficzny styl polskiej fantastyki naukowej lat sześćdziesiątych XX wieku. Jego opowiadania science fiction zebrane zostały w tomie Wyspa Petersena (1968, wyd. 2 poszerzone 1976); niektóre z nich zamieszczane były w antologiach Posłanie z piątej planety (1964), Wehikuł wyobraźni (1978), Drugi próg życia (1980). Opowiadanie Powrót gigantów zdobyło I wyróżnienie w międzynarodowym konkursie na opowiadanie fantastycznonaukowe (1963); w Polsce organizatorem konkursu była redakcja Młodego Technika. Oprócz jedynej swej powieści science fiction Krater czarnego snu (1960) wydał także powieść dla młodzieży Alert stu przygód (1971) i powieść społeczno-obyczajową Zwykłe lato (1971). Napisał także utwór dramatyczny dla dzieci Nos księżyca, czyli figle Mistrza Twardowskiego, wystawiony w 1967 r. w Poznaniu przez poznański Pałac Kultury oraz wiele utworów satyrycznych. Był tłumaczony na język rosyjski, niemiecki i węgierski.