Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny (kat.) Zaśnięcie Bogurodzicy (praw.) |
|
 Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, Guido Reni, 1642 |
|
| Dzień | 15 sierpnia (kat.) 15 sierpnia (praw. liturgia według kal. jul.) 28 sierpnia (praw. według kal. greg.) |
| Typ święta | chrześcijańskie |
| Religie | katolicyzm prawosławie |
| Zwyczaje | święcenie ziół i kwiatów |
| Znaczenie | wzięcie do nieba wraz z ciałem i duszą NMP |
| Inne nazwy | Matki Boskiej Zielnej (Polska) Matki Boskiej Znakomitej (Kongo) Matki Boskiej Korzennej (Czechy) |
Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, łac. Assumptio Beatae Mariae Virginis in coelum – przedmiot wiary dotyczącej wzięcia do nieba z ciałem i duszą Najświętszej Maryi Panny po zakończeniu jej ziemskiego życia. Dogmat ten uznawany jest w Kościele katolickim i innych Kościołach w unii z Rzymem. Według teologii katolickiej Jezus Chrystus własną mocą wstąpił do nieba, Najświętsza Maryja Panna mocą Bożą została wzięta do nieba.
Spis treści |
Prawosławie Wniebowzięcie NMP uznaje pod nazwą Zaśnięcia Bogurodzicy[1]. W teologii prawosławnej i starokatolickiej Wniebowzięcie Maryi wypływa z faktu, że jest Matką Jezusa-Życia, który po Jej śmierci zabiera Ją do nieba. Śmierć Chrystusa była dobrowolna, natomiast śmierć Jego Matki była zgodna z ogólnym prawem natury.
W Kościele Starokatolickim Mariawitów Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny mimo szczególnego szacunku, jakim się je otacza, traktowane są jako prawda wiary, a nie jako dogmat, co znaczy, że wiara w nie nie jest uważana za konieczną do zbawienia.
Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny jest również przedmiotem dogmatu Kościoła katolickiego, ogłoszonego w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg) w 1950 roku przez papieża Piusa XII. Dogmat ten stwierdza, że po zakończeniu swojego ziemskiego życia Najświętsza Maryja Panna została z ciałem i duszą wzięta do wiecznej chwały. Kościoły wschodnie od V wieku obchodziły koimesis (gr. zaśnięcie) Najświętszej Maryi Panny. Wniebowzięcie zajęło miejsce Zaśnięcia, kiedy w VII wieku przyjęte zostało to święto w Rzymie.
W Kościele katolickim w Polsce uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (15 sierpnia) jest dniem wolnym od pracy. Święto nazywane jest także Świętem Matki Boskiej Zielnej (Polska), Matki Boskiej Znakomitej (Kongo) bądź Matki Boskiej Korzennej (Czechy). W Kościele jest obchodzone, pod tą pierwszą nazwą, od V wieku. Wywodzi się ono z przeświadczenia, że Maryja nie umarła jak zwykły człowiek, lecz została zabrana do Nieba. W Polsce i w krajach europejskich czci się Matkę Boską Wniebowziętą jako patronkę ziemi i jej bujnej roślinności. W niektórych rejonach Polski w czasie obrzędów religijnych związanych z tym świętem błogosławi się wiązanki kwiatów, kiedyś ten zwyczaj był bardzo popularny. Wierzono, że taki bukiet nabiera cudownych, leczniczych właściwości. Podczas powrotu z kościoła zostawiano go wśród upraw, gdzie miał przynieść szczęście w zbiorach, po czym, po kilku dniach, zabierano go do domu. Był przechowywany bardzo pieczołowicie, okadzano nim izbę, trzymano w miejscu, które było widoczne i dawało pewność, że moc bukietu będzie działała.
W całym kraju święto to jest obchodzone bardzo uroczyście, jednak największe obchody mają miejsce w Kalwarii Zebrzydowskiej, odbywają się tam inscenizacje Zaśnięcia Maryi oraz jej Wniebowzięcia, a także na Jasnej Górze, dokąd zmierzają pielgrzymki z całej Polski właśnie na to święto. W innych częściach Polski często wiąże się ono ze świętem dożynek.
Protestanci przeciwstawiają się dogmatowi o wniebowzięciu podając jako argument brak jakiejkolwiek wzmianki na ten temat w Piśmie Świętym.
Cerkiew prawosławna obchodzi święto Zaśnięcia Bogurodzicy, 15/28 sierpnia[2], tj. 28 sierpnia według kalendarza gregoriańskiego[1].
