Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Wołczyn | |
| Państwo |  Białoruś |
| Obwód | brzeski |
| Rejon | kamieniecki |
| Wysokość | 135 m n.p.m. |
| Populacja (1992) • liczba ludności |
502 |
| Nr kierunkowy | +375 1631 |
| Kod pocztowy | 225083 |
|
Położenie na mapie Białorusi
  Wołczyn
|
|
| Na mapach: | |
Wołczyn (białor. Воўчын) – wieś na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie kamienieckim; do 1945[1][2] w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie brzeskim, siedziba gminy Wołczyn.
W Wołczynie urodził się hetman polny litewski Wincenty Korwin Gosiewski (ok. 1620), król Stanisław August Poniatowski (1732), malarz Zygmunt Vogel (1764).
Spis treści |
Dawna siedziba magnaterii polskiej. Poniatowscy zbudowali w Wołczynie pałac, założyli park oraz wznieśli kościół Świętej Trójcy w stylu późnobarokowym. W połowie XVIII w. do pałacu dobudowano teatr i oranżerię. Zespół pałacowo-parkowy został doszczętnie zrujnowany po zakończeniu II wojny światowej, kiedy Wołczyn został włączony do Białoruskiej SRR. Dziś po dawnym zespole pałacowo-parkowym pozostały ruiny kościoła Świętej Trójcy na rzucie kwadratu, wybudowanego w latach 1729–1733 z fundacji Stanisława Poniatowskiego.
19 listopada 1761 zawarli w Wołczynie związek małżeński: książę Adam Kazimierz Czartoryski i Izabela Czartoryska. Ślubu udzielał ks. biskup poznański Teodor Kazimierz Czartoryski.
Zrujnowany kościół w 2007 roku przejęła diecezja pińska kościoła rzymskokatolickiego. Obecnie trwa jego restauracja.
W 1938 w krypcie kaplicy zostały pochowane, przewiezione z kościoła św. Katarzyny w ówczesnym Leningradzie, zwłoki króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego. Po sprofanowaniu ciała i rozgrabieniu trumiennych skarbów przez miejscową ludność białoruską, resztki szczątek (drobiny kości i fragmenty szat) króla władze sowieckie wydały Polsce w 1988. W 1995 złożono je w krypcie bazyliki archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie.
W Wołczynie znajduje się cmentarz katolicki z nagrobkami okolicznych polskich ziemian i położony przy drodze do niego kirkut (kilkadziesiąt nagrobków z polnego kamienia).
O miejskiej przeszłości osady świadczy układ przestrzenny z rynkiem, przy którym wznosi się drewniana cerkiew św. Mikołaja i dawny żydowski dom modlitwy.
Przy drodze do Motykał znajduje się nieczynny młyn wodny.
