Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Wołodymyr Sydorenko | |
| Data i miejsce urodzenia | 23 września 1976 Enerhodar |
| Narodowość | Ukraina |
| Styl | praworęczny |
| Kategoria wagowa | kogucia |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk | 25 |
| Zwycięstwa | 21 |
| Nokauty | 7 |
| Porażki | 2 |
| Remisy | 2 |
| No contests | 0 |
| Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||
Wołodymyr Sydorenko (ukr. Володимир Сидоренко, ros. transkrypcja Władimir Sidorenko; ur. 23 września 1976 w Enerhodarze) – ukraiński bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBA w kategorii koguciej (do 118 funtów), brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Sydney.
Spis treści |
Jest dwukrotnym mistrzem Europy. W 1998 na mistrzostwach Europy w Mińsku w drodze do finału pokonał kolejno Polaka Daniela Zajączkowskiego, Agasi Ağagüloğlu i Ramaza Gazashviliego, a w finale wygrał z Ilfatem Raziapowem w stosunku 5:0[1]. Dwa lata później na mistrzostwach Europy w Tampere obronił złoty medal pokonując Halila Ibrahima Turana, Sewdalina Christowa i Bogdana Dobrescu[2].
W tym samym roku wystąpił też na igrzyskach olimpijskich w Sydney, gdzie zdobył brązowy medal, pokonując takich pięściarzy jak Daniel Ponce de León, Omar Andrés Narváez czy Polak Andrzej Rżany. W półfinale przegrał z późniejszym złotym medalistą, Wijanem Ponlidem[3].
Rok później zdobył srebrny medal na mistrzostwach świata w Belfaście[4]. Podczas 13 lat amatorskiej kariery odniósł 290 zwycięstw i tylko 20 porażek.
Pierwszy zawodowy pojedynek stoczył w listopadzie 2001. W maju 2004 wygrał decyzją większości na punkty z przyszłym mistrzem świata IBF, Josephem Agbeko. Pięć miesięcy później w pojedynku eliminacyjnym WBA wygrał na punkty z byłym mistrzem świata tej organizacji w czterech różnych kategoriach wagowych, Leo Gamezem[5]. 26 lutego 2005 zdobył wakujący tytuł mistrza świata WBA w kategorii koguciej, pokonując na punkty tymczasowego mistrza w tej kategorii, Julio Zarate[6]. W 2005 stoczył jeszcze jeden zwycięski pojedynek – pokonał Jose de Jesusa Lopeza[7].
11 marca 2006 zaledwie zremisował z Ricardo Cordobą, utrzymał jednak swój pas mistrzowski[8]. W drugiej i ostatniej walce w 2006 roku pokonał Poonsawata Kratingdaenggyma[9]. W 2007 roku stoczył kolejne dwie walki. Najpierw 17 marca ponownie zremisował z Cordobą[10], a trzy miesiące później znokautował w siódmej rundzie Francuza Jerome Arnoulda[11].
Rok 2008 zaczął od zwycięstwa na punkty z Japończykiem Nobuto Ikeharą[12]. Walka odbyła się 10 stycznia w Osace. W kolejnej walce, 31 maja tego samego roku, przegrał na punkty z Anselmo Moreno i stracił swój mistrzowski tytuł[13].
Po tej porażce przez rok pozostawał nieaktywny. 2 maja 2009 roku zmierzył się z Moreno w walce rewanżowej i ponownie przegrał na punkty, tym razem po niejednogłośnej decyzji sędziów[14].
