Wojciech Bednarski (ur. 12 stycznia 1841 w Kunicach, zm. 23 lutego 1914 w Podgórzu) – polski pedagog, radny miasta Podgórza, działacz społeczny.
Urodził się w rodzinie chłopskiej. Po zdobyciu wykształcenia nauczycielskiego, w 1865 osiedlił się w Podgórzu, obecnie części Krakowa, wówczas samodzielnym mieście na prawym brzegu Wisły, oddzielającej go od Krakowa. W listopadzie 1869 powołany został na stanowisko kierownika pierwszej w mieście Szkoły Ludowej, funkcję tę sprawował do 1894. Od sierpnia 1884 członek Rady Miejskiej. W 1884 zorganizował w Podgórzu Towarzystwo Wzajemnej Pomocy Rodzina, zaś w 1895 Stowarzyszenie Pożyczkowo-Oszczędnościowe Wzajemna Pomoc. W 1893 zainicjował powstanie Towarzystwa Upiększania miasta Podgórza.
Inicjator i częściowo fundator utworzenia w dawnym kamieniołomie na Krzemionkach parku miejskiego, będącego miejscem wypoczynku i rekreacji dla mieszkańców. Wstępny projekt zaprezentowano w 1891, oficjalne otwarcie miało miejsce w 1896.
W uznaniu zasług rada miasta w styczniu 1897 nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Podgórza. Od 1906 park, do którego powstania walnie się przyczynił, nosi nazwę Parku im. Wojciecha Bednarskiego.
Został pochowany na Starym Cmentarzu Podgórskim w rodzinnym grobowcu obok syna Kazimierza (1872-1879) i córki Zofii (1881-1896); w 1918 pochowano tam również jego żonę Julię z Adamskich.
W 1937 w parku postawiono popiersie Wojciecha Bednarskiego autorstwa Stanisława Popławskiego, a w stulecie istnienia parku (1996) dodano przy wejściu pamiątkową tablicę. Od 1998 Wojciech Bednarski jest patronem XXVIII Liceum Ogólnokształcącego w Krakowie.
Tadeusz Z. Bednarski. Wojciech Bednarski (1841-1914) – lokalny patriota Podgórza. „Małopolska: regiony – regionalizmy – małe ojczyzny”. VI, 2004. Kraków: Małopolski Związek Regionalnych Towarzystw Kultury. ISSN 1641-1105.