| Wojciech Skarszewski | ||
| prymas Królestwa Polskiego | ||
|
|
||
| Data i miejsce urodzenia | 10 listopada 1743 Janów |
|
| Data i miejsce śmierci | 12 czerwca 1827 Warszawa |
|
| biskup diecezjalny lubelski | ||
| Okres sprawowania | 1805–1824 | |
| arcybiskup metropolita warszawski i prymas Królestwa Polskiego | ||
| Okres sprawowania | 1824–1827 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | łaciński | |
| Prezbiterat | 21 lipca 1776 | |
| Sakra biskupia | 6 lutego 1791 | |
| Odznaczenia | ||
| Sukcesja apostolska | |
| Data konsekracji | 6 lutego 1791 |
| Konsekrator | Antoni Onufry Okęcki |
Wojciech Skarszewski herbu Leszczyc (ur. 10 listopada 1743, zm. 12 czerwca 1827 w Warszawie) – biskup rzymskokatolicki, pisarz wielki koronny, podkanclerzy koronny, biskup diecezjalny chełmski w latach 1791–1805, biskup diecezjalny lubelski w latach 1805–1824, arcybiskup metropolita warszawski i prymas Królestwa Polskiego w latach 1824–1827.
Był przeciwnikiem konstytucji 3 maja, został konsyliarzem konfederacji targowickiej[1] i jako jeden z nielicznych senatorów duchownych wziął udział w sejmie rozbiorowym grodzieńskim w 1793. Na sejmie grodzieńskim w 1793 został mianowany przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego członkiem deputacji do traktowania z posłem rosyjskim Jakobem Sieversem[2]. Sejm grodzieński (1793) nominował go do Komisji Edukacji Narodowej[3]. W czasie insurekcji kościuszkowskiej został aresztowany i 11 września 1794 skazany przez Sąd Kryminalny Wojskowy na karę śmierci. Uniknął szubienicy dzięki osobistej interwencji nuncjusza papieskiego Laurentiusa Litty[4] i Tadeusza Kościuszki. W Królestwie Polskim został senatorem i jako obrońca nierozerwalności małżeństwa przyczynił się w 1820 do upadku ministra oświecenia publicznego Stanisława Kostki Potockiego.
Jego szczątki znajdują się w podziemiu archikatedry św. Jana Chrzciciela w Warszawie. W czasach II Rzeczypospolitej wśród lewicowej młodzieży przyjął się zwyczaj zostawiania na jego trumnie sznura szubienicznego.
W 1787 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[5]. W 1791 został odznaczony Orderem Orła Białego[6].
| Poprzednik Maciej Garnysz |
Biskup diecezjalny chełmski 1791–1805 |
Następca likwidacja diecezji |
|
||||||||
|
|||||||
|
|||||||