| Wojciech Stpiczyński | |
| Data i miejsce urodzenia | 23 kwietnia 1896 Warszawa |
| Data i miejsce śmierci | 26 sierpnia 1936 Paryż |
| Poseł IV kadencji Sejmu (II RP) | |
| Okres urzędowania | od 8 września 1935 do 26 sierpnia 1936 |
| Odznaczenia | |
Wojciech Stpiczyński (ur. 23 kwietnia 1896 w Warszawie, zm. 26 sierpnia 1936 w Paryżu) – polski polityk i publicysta w okresu międzywojennego, jeden z najbardziej radykalnych zwolenników Józefa Piłsudskiego, poseł na Sejm IV kadencji, wolnomularz[1].
W młodości był jednym z organizatorów Legii Akademickiej, a także członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. Brał udział w obronie Lwowa w 1918, a także w III powstaniu śląskim (był reprezentantem polskiego rządu przy dowództwie powstania). W latach 1922–1929 był redaktorem naczelnym "Głosu Prawdy", a w okresie 1931–1932 prezesem Związku Strzeleckiego. Twórca określenia sanacja. Po śmierci Piłsudskiego w 1935 został zatrudniony jako bliski doradca jego następcy, marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego[2]. W tym samym roku wszedł w skład Sejmu. Mandat sprawował do śmierci w 1936. W 1935 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury[3].
Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.