| Województwo łęczyckie | |||
|
|||
Województwo łęczyckie na mapie I Rzeczypospolitej |
|||
| Nazwa łacińska | Palatinatus Lanciciensis | ||
| Istniało | 1339–1793 | ||
| Prowincja | wielkopolska | ||
| Stolica | Łęczyca | ||
| Sejmik | Łęczyca | ||
| Wojewoda | zobacz: wojewodowie łęczyccy | ||
| Powierzchnia | 4 080 km² | ||
| Liczba powiatów | 3 | ||
| Liczba senatorów | 2 | ||
Województwo łęczyckie – jednostka terytorialna Korony Królestwa Polskiego, później Rzeczypospolitej Obojga Narodów, tworząca prowincję wielkopolską, obejmująca powierzchnię 4 080 km²[potrzebne źródło], posiadająca 3 powiaty. Siedzibą wojewody i miejscem odbywania się sejmików ziemskich była Łęczyca.
Województwo łęczyckie utworzył Władysław I Łokietek po przyłączeniu księstwa łęczyckiego do Korony.
Senatorów miało 5, to jest większych 2: wojewoda i kasztelan łęczyccy, mniejszych 3, kasztelanowie: brzeziński, inowłodzki i konarski. Dzieliło się na trzy powiaty: łęczycki, brzeziński i orłowski. Tradycje o istnieniu powiatu inowłodzkiego są błędne.
Miastem sejmikowym była Łęczyca, gdzie obierano na sejmy posłów 4, a deputatów trybunalskich 2. Herb województwa przedstawiał pół lwa czerwonego na białym polu i pół orła białego w czerwonym polu, zwróconych do siebie grzbietami uwieńczonych jedną koroną. Mundur sejmowy tego województwa był ten sam co sieradzkiego i gnieźnieńskiego, t.j. kontusz karmazynowy, wyłogi granatowe i żupan biały.
| Powiat | Powierzchnia w mil² | Powierzchnia w km² |
|---|---|---|
| powiat brzeziński | 23,62 | 1300,85 |
| powiat łęczycki | 44,45 | 2447,59 |
| powiat orłowski | 11,43 | 629,76 |
| Razem (województwo) Σ | 79,50 | 4378,22 |
|
||||||||||||||||