Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Województwo inflanckie | |||
|
|||
 Województwo inflanckie na mapie I Rzeczypospolitej |
|||
| Nazwa łacińska | Ducatus Livoniae | ||
| Istniało | 1620–1772 | ||
| Prowincja | Inflanty | ||
| Stolica | Dyneburg | ||
| Sejmik | Dyneburg | ||
| Wojewoda | zobacz: wojewodowie inflanccy | ||
| Powierzchnia | ok. 12 000 km² | ||
| Liczba powiatów | 4 | ||
| Liczba senatorów | 3 | ||
Województwo (księstwo) inflanckie zwane też Inflantami polskimi powstało w 1620 r. z pozostałej przy Polsce części województwa wendeńskiego. Oficjalnie dopiero postanowieniem sejmu z 1667 roku otrzymały tytuł księstwa i ustrój województwa[1], dzieląc się administracyjnie na tzw. trakty: dyneburski, rzeżycki, lucyński, marienhauski i piltyński. Miały trzy godności senatorskie: biskupa, wojewody i kasztelana. Miastem odbywania sejmików był Dyneburg (Dźwinów). Inflanty były we wspólnym władaniu Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Herbem województwa był srebrny gryf w koronie na czerwonym polu z mieczem skierowanym do góry i monogramem SA (Sigismundus Augustus).
Szlachta Inflant polskich, pochodząca z rodów rycerskich kawalerów mieczowych pochodzenia niemieckiego, uległa gruntownej polonizacji, dostarczając szeregu zasłużonych Polsce rodów, w tym: Tyzenhausów, Grotusów, Rejtanów, Denhoffów, Korffów, Romerów, Mohlów, Weissenhoffów, Platerów, Manteuffelów i innych. Inflanty polskie po I rozbiorze Polski zostały wcielone do Rosji.
Jak podkreślał Józef Weyssenhoff: Inflanty nigdy nie podnosiły buntów przeciw państwu, nie łączyły się ani ze Szwedami, ani z Moskwą w czasie wojen; stanęły murem przy Konstytucji 3 maja, a Targowica nie miała tam wcale stronników[2].
|
||||||||||||||||
