Województwo kieleckie – województwo istniejące w okresie II Rzeczypospolitej, PRL oraz III Rzeczypospolitej. Utworzone 2 sierpnia 1919 na mocy ustawy tymczasowej o organizacji władz administracyjnych II instancji[1]. Granice tego województwa zmieniały się w 1938, 1945, 1950 i 1975 roku. W czasie reformy administracyjnej w 1999 zostało zlikwidowane. Po reformie większa część jego obszaru znalazła się w województwie świętokrzyskim.
-
Utworzenie województwa kieleckiego w dniu 2 sierpnia 1919 roku.
- Stolica województwa: Kielce
- Powiaty: m. Częstochowa, m. Radom, m. Sosnowiec, będziński, częstochowski, iłżecki, jędrzejowski, kielecki, konecki, kozienicki, miechowski, olkuski, opatowski, opoczyński, pińczowski, radomski, sandomierski, stopnicki, włoszczowski, zawierciański.
- Główne miasta: Będzin, Częstochowa, Dąbrowa Górnicza, Ostrowiec Świętokrzyski, Radom, Skarżysko-Kamienna, Sosnowiec, Wierzbnik-Starachowice, Zawiercie
[edytuj] Województwo kieleckie w latach 1945-1950
Granice powojennego województwa kieleckiego zostały ustalone dekretem PKWN z dnia 21 sierpnia 1945 r. W 1946 roku województwo kieleckie miało 1 701 800 mieszkańców. Zajmowało obszar 17 804 km². Na jego terenie znajdowało się 26 miast.
W skład województwa wchodziło 13 powiatów: Częstochowa miasto, częstochowski, iłżecki, jędrzejowski, kielecki, kozienicki, opatowski, pińczowski, Radom miasto, radomski, sandomierski, stopnicki i włoszczowski.
[edytuj] Województwo kieleckie w latach 1950-1975
Powierzchnia: 19 476 km² (6,2% powierzchni kraju). Zachodnia i północna granica województwa znajdowała się na rzece Pilicy. Granicę południowo-wschodnią i wschodnią stanowiła Wisła.
- Główne miasta: Radom, Kielce, Ostrowiec Świętokrzyski, Starachowice, Skarżysko-Kamienna, Sandomierz, Końskie, Opoczno
- Powiaty: białobrzeski, buski, chmielnicki (do 1962), iłżecki, jędrzejowski, kazimierski, Kielce m., kielecki, konecki, kozienicki, lipski, opatowski, opoczyński, Ostrowiec Świętokrzyski m., pińczowski, przysuski, Radom m., radomski, sandomierski, Skarżysko-Kamienna m., Starachowice m., staszowski, szydłowiecki, włoszczowski, zwoleński
Powierzchnia i ludność według powiatów
Stan z dn. 31 lipca 1959[2]
| Powiaty |
Powierzchnia w km² |
Ludność w tys. |
%%
ludności
w miastach |
| Województwo kieleckie |
19 476 |
1 859 |
26,4 |
| białobrzeski |
654 |
38 |
10,6 |
| buski |
941 |
91 |
9,0 |
| chmielnicki |
618 |
41 |
9,6 |
| iłżecki |
1 010 |
84 |
4,5 |
| jędrzejowski |
1 252 |
100 |
12,2 |
| kazimierski |
545 |
63 |
12,8 |
| Kielce miasto |
41 |
88 |
100,0 |
| kielecki |
1 824 |
167 |
6,5 |
| konecki |
1 442 |
107 |
15,9 |
| kozienicki |
1 096 |
77 |
22,8 |
| lipski |
810 |
51 |
4,4 |
| opatowski |
1 480 |
130 |
7,3 |
| opoczyński |
1 428 |
102 |
9,6 |
| Ostrowiec Świętokrzyski miasto |
48 |
38 |
100,0 |
| pińczowski |
547 |
45 |
11,5 |
| przysuski |
642 |
42 |
6,7 |
| Radom miasto |
65 |
130 |
100,0 |
| radomski |
1 040 |
85 |
6,4 |
| sandomierski |
682 |
79 |
16,6 |
| Skarżysko-Kamienna miasto |
43 |
35 |
100,0 |
| Starachowice miasto |
19 |
35 |
100,0 |
| staszowski |
784 |
59 |
9,7 |
| szydłowiecki |
493 |
43 |
12,0 |
| włoszczowski |
1 396 |
87 |
16,7 |
| zwoleński |
576 |
42 |
13,0 |
[edytuj] Województwo kieleckie w latach 1975-1998
28 maja 1975 weszła w życie ustawa o dwustopniowym podziale administracyjnym państwa. Polska została podzielona na 49 województw. W 1993 województwo kieleckie miało 1 135 500 mieszkańców[1]. Składało się wówczas z 80 gmin, a na jego terenie znajdowało się 19 miast[1].
Od wschodu graniczyło z województwem tarnobrzeskim, od południa z tarnowskim i krakowskim, od zachodu z katowickim, częstochowskim i piotrkowskim, a od północy z województwem radomskim.
Z obszarem 9,2 tys km² województwo kieleckie zajmowało szóste miejsce w kraju pod względem powierzchni[3].
[edytuj] Urzędy Rejonowe
- Urząd Rejonowy w Busku-Zdroju dla gmin: Bejsce, Busko-Zdrój, Chmielnik, Czarnocin, Gnojno, Kazimierza Wielka, Kije, Koszyce, Michałów, Nowy Korczyn, Oleśnica, Opatowiec, Pacanów, Pińczów, Solec-Zdrój, Stopnica, Szydłów, Tuczępy, Wiślica i Złota
- Urząd Rejonowy w Jędrzejowie dla gmin: Imielno, Jędrzejów, Krasocin, Małogoszcz, Nagłowice, Oksa, Sędziszów, Słupia, Sobków, Włoszczowa i Wodzisław
- Urząd Rejonowy w Kielcach dla gmin: Bieliny, Bodzentyn, Chęciny, Daleszyce, Górno, Łagów, Łączna, Łopuszno, Masłów, Miedziana Góra, Morawica, Nowa Słupia, Piekoszów, Pierzchnica, Raków, Sitkówka-Nowiny, Słupia (Konecka), Strawczyn, Suchedniów i Zagnańsk oraz miasta Kielce
- Urząd Rejonowy w Końskich dla gmin: Bliżyn, Końskie, Mniów, Radoszyce, Ruda Maleniecka, Smyków i Stąporków
- Urząd Rejonowy w Miechowie dla gmin: Charsznica, Działoszyce, Kozłów, Książ Wielki, Miechów, Pałecznica, Racławice, Skalbmierz i Słaboszów
- Urząd Rejonowy w Starachowicach dla gmin: Bałtów, Bodzechów, Brody, Kunów, Mirzec, Pawłów, Skarżysko Kościelne, Waśniów i Wąchock oraz miast: Ostrowiec Świętokrzyski, Skarżysko-Kamienna i Starachowice
Ludność (stan na 31.12.1998 r.)
[edytuj] Ludność w latach
- 1975 – 1 037 100
- 1980 – 1 068 700
- 1985 – 1 107 900
- 1990 – 1 126 700
- 1995 – 1 136 600
- 1998 – 1 131 700
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Kielce jako stolica regionu na stronie Informatora Miejskiego Kielc
- ↑ Wincenty Kawalec, Kielecczyzna. Rozwój gospodarczy regionu, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1962
- ↑ Ryszard Garus, Znakowane szlaki turystyczne woj. kieleckiego, Kielce 1990, str. 7
[edytuj] Bibliografia
- Jarosław Swajdo, Między Wisłą a Pilicą. Dzieje podziałów administracyjnych w regionie kielecko-radomskim do 1975 roku, Kielce 2005
- Jerzy Z. Pająk, Dzieje podziałów administracyjnych a granice regionu świętokrzyskiego, (w) Region świętokrzyski. Mit czy rzeczywistość?, Kielce 2001
- Teresa Koba-Ryszewska, Przeszłość administracyjna ziem województwa kieleckiego, (w) Z dziejów ziemi kieleckiej (1918-1944), Warszawa 1970
[edytuj] Zobacz też