Województwo lubelskie w składzie prowincji małopolskiej Korony Polskiej,
1635
Województwo lubelskie – jednostka terytorialna Korony Królestwa Polskiego, później Rzeczypospolitej Obojga Narodów istniejąca w latach 1474–1795, tworząca prowincję małopolską. Obejmowała powierzchnię 10 230 km²[potrzebne źródło] posiadając 3 powiaty. Siedzibą wojewody oraz miejscem odbywania sejmików ziemskich był Lublin.
Województwo utworzył król Kazimierz IV Jagiellończyk w 1474 r. poprzez wyłączenie z województwa sandomierskiego.
Herb województwa przedstawiał białego jelenia na czerwonym tle.
[edytuj] Terytorium
Powiaty województwa lubelskiego wg Adolfa Pawińskiego[1]
| Powiat |
Powierzchnia w mil² |
Powierzchnia w km² |
| powiat lubelski |
105,55 |
5812,01 |
| powiat łukowski (ziemia łukowska) |
35,01 |
1928,28 |
| powiat urzędowski |
59,81 |
3293,37 |
| Razem (województwo) Σ |
200,37 |
11033,66 |
Pierwszym wojewodą został Dobiesław Kmita. Województwo lubelskie posiadało dwóch senatorów: wojewodę i kasztelana lubelskiego. Sejmiki odbywały się w Lublinie.
-
[edytuj] Zobacz też
Przypisy