| województwo pomorskie | |||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
województwo pomorskie na mapie Polski |
|||||||||||||||||
| Utworzone | 12 sierpnia 1919 | ||||||||||||||||
| Stolica województwa | Toruń | ||||||||||||||||
| Urząd Wojewódzki | Toruń, Fosa Staromiejska 31-33 | ||||||||||||||||
| Wojewoda | ostatni: Władysław Raczkiewicz | ||||||||||||||||
| Powierzchnia w 1921 | 16 386 km² | ||||||||||||||||
| Powierzchnia w 1939 | 25 683 km² | ||||||||||||||||
| Ludność | 935.643 mieszk. (1921) 1.884.400 mieszk. (1931) |
||||||||||||||||
| Gęstość zaludnienia | 57,1 mieszk./km² (1921) 73 mieszk./km² (1931) |
||||||||||||||||
| Tablica rejestracyjna | PM | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
Województwo pomorskie – województwo II Rzeczypospolitej istniejące w latach 1919–1939 ze stolicą w Toruniu.
Województwo pomorskie w okresie II Rzeczypospolitej powstało 12 sierpnia 1919 r. z części terenów dawnego zaboru pruskiego (Prusy Zachodnie) na podstawie "Ustawy o tymczasowej organizacji zarządu byłej dzielnicy pruskiej"[1]. Jednak dopiero w styczniu 1920 r. po wkroczeniu na Pomorze wojsk generała Hallera mogła tam się zorganizować polska administracja. Zamieszkane było w większości przez Polaków i Kaszubów, dość liczną społeczność stanowili jednak Niemcy (szczególnie na terenach pogranicznych). Niemcy nigdy nie pogodziły się z utratą „polskiego korytarza” i aż do 1933 dążyły do jego pokojowej aneksji.
Spis treści |
Powiaty: pucki (do 1928 roku), wejherowski, kartuski, kościerski, chojnicki, starogardzki, tczewski, gniewski (do 1933 roku), świecki, tucholski, sępoleński, chełmiński, grudziądzki, toruński, wąbrzeski, brodnicki, działdowski, lubawski (z siedzibą w Nowym Mieście Lubawskim) i grodzki gdyński (od 1929 r.)
Według danych pochodzących z Wielkiej ilustrowanej encyklopedji powszechnej "Gutenberga" z 1934 roku na 1 km² mieszkało na Pomorzu 57,1 mieszkańców, na ludność w miastach przypadało 25% ogółu ludności. Z ogólnej powierzchni 1 mln 587 tys ha grunty orne zajmowały 56,1%, łąki 6,1%, pastwiska 3,2%, sady i ogrody 0,9%, lasy 22,8%, a nieużytki 10,9%. W gospodarstwach rolnych przeważała własność średnia i wielka. Gospodarstwa małe (2-5 ha) zajmowały 3%, średnie (5-20 ha)20,7%, wielkie (od 20 ha) 74,7% ogólnej powierzchni gruntów ornych. Hodowla bydła odgrywała małą rolę. Koni było w 1929 roku na obszarze województwa 158.444 sztuk, bydła rogatego 395.210 sztuk, a owiec i kóz 205.740 sztuk.
Rolnictwem i pokrewnymi zajęciami zajmowało się 61,9% ogółu mieszkańców, przemysłem 13,5%, handlem 3,6%, komunikacją 5,8% inne zajęcia 4,6%. Znaczną rolę odgrywało Rybołówstwo, zwłaszcza morskie. Tym ostatnim zajmowało się w 1929 roku 1370 osób na 1031 łodziach co dało 27.829 kwintali ryb (głównie flądry i szproty.
1 kwietnia 1938 r. dokonano zmian granic województwa. Z województwa poznańskiego przyłączono powiaty: wyrzyski, szubiński, bydgoski, inowrocławski, a także Chełmce i Kruszwicę z powiatu mogileńskiego[2]. Z województwa warszawskiego przyłączono powiaty: nieszawski, rypiński, lipnowski i włocławski. Powiat działdowski został przyłączony do województwa warszawskiego. Zmiana ta miała na celu zatarcie granic rozbiorowych, ale przyniosła też nowe problemy, ponieważ w granicach województwa pomorskiego znalazł się silny ośrodek miejski – Bydgoszcz, która zaczęła aspirować do roli stolicy województwa. Od tego momentu na oznaczenie województwa używano także nazwy Wielkie Pomorze. W 1939 r. województwo, wbrew prawu międzynarodowemu, zostało w większości (oprócz powiatów szubińskiego, inowrocławskiego, nieszawskiego i włocławskiego) włączone do III Rzeszy, do Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie. Na terenie województwa działały organizacje państwa podziemnego Grunwald (organizacja konspiracyjna)[3]. W 1945 uległo podziałowi na dwa odrębne regiony: województwo gdańskie oraz pomorskie (od 1950: bydgoskie). Toruń zdegradowano do siedziby powiatu miejskiego.
Jedyne województwo (obok województwa poznańskiego), w którym istniał samorząd stopnia wojewódzkiego. Działał on na podstawie przepisów popruskich. Organami tego samorządu były: sejmik wojewódzki, wydział wojewódzki oraz starosta krajowy.
Główne urzędy i instytucje znajdowały się w Toruniu w mniejszym stopniu w Grudziądzu, Gdyni oraz Bydgoszczy. Najważniejsze to:
Analfabetów było (w 1921) zaledwie 5,2% ludności. W roku szkolnym 1929/30 było na Pomorzu 1.384 szkół powszechnych z 3.222 nauczycielami 132.114 uczniów, z których 127.869 uczęszczało do szkół polskich, a 4.245 do szkół niemieckich. Szkół średnich było 32, 8 seminariów nauczycielskich, a szkół zawodowych 23. Czasopism ukazywało się (1929 rok) 108 w tym 95 polskich i 13 niemieckich. Dzienników było 13 (w tym 7 w Toruniu), najważniejsze to Słowo Pomorskie, Dzień Pomorza, Głos Robotnika.
Najważniejsze Szkoły Zawodowe na Pomorzu:
Ludność województwa w 1921 roku wynosiła 935.643 osób[8].
Podział ludności ze względu na narodowość[8]:
Podział ludności ze względu na wyznanie[8]:
|
||||||||||||||
|
|||||||||||||