| województwo poznańskie | |||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
województwo poznańskie na mapie Polski |
|||||||||||||||||
| Utworzone | 12 sierpnia 1919 | ||||||||||||||||
| Stolica województwa | Poznań | ||||||||||||||||
| Urząd Wojewódzki | Poznań, ul. Gołębia 1 | ||||||||||||||||
| Wojewoda | ostatni: Cyryl Ratajski | ||||||||||||||||
| Powierzchnia w 1921 | 26 528 km² | ||||||||||||||||
| Powierzchnia w 1939 | 28 089 km² | ||||||||||||||||
| Ludność | 1.967.865 mieszk. (1921) 2.339.600 mieszk. (1931) |
||||||||||||||||
| Gęstość zaludnienia | 74,2 mieszk./km² (1921) 83 mieszk./km² (1931) |
||||||||||||||||
| Tablica rejestracyjna | PZ | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
Województwo poznańskie, województwo II Rzeczypospolitej istniejące w latach 1919–1939 ze stolicą w Poznaniu.
Główne miasta: Poznań, Bydgoszcz (do 1938), Kalisz (od 1938), Gniezno, Inowrocław, Jarocin, Krotoszyn, Leszno, Międzychód, Ostrów Wielkopolski, Rawicz.
Jedno z dwóch województw (obok województwa pomorskiego), w których istniał samorząd stopnia wojewódzkiego. Działał on na podstawie pozostawionych przepisów pruskich. Organami tego samorządu były: sejmik wojewódzki (Sejmik Krajowy Poznański), wydział wojewódzki oraz starosta krajowy.
Ludność województwa w 1921 roku wynosiła 1.967.865 osób[1].
Podział ludności ze względu na narodowość[1]:
Podział ludności ze względu na wyznanie[1]:
|
||||||||||||||
|
|||||||||||||