Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł lub sekcja wymaga modyfikacji na podstawie najświeższych informacji. Niektóre treści są już na pewno lub najprawdopodobniej nieaktualne. Należy artykuł zweryfikować i adekwatnie go zmienić, a następnie usunąć niniejszy szablon z kodu tego hasła. |
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: opisać lata 2002-2006 i od 2009, usunąć za mało istotne informacje, poprawić czas gramatyczny na przeszły. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
| Wojna w Afganistanie |
|---|
|
Crescent Wind – Riho – Mazar-i Szarif – Kabul – Herat – Tarin Kowt – Kunduz – Qala-i-Jangi – Kandahar – Tora Bora – Anakonda – Takur Ghar – Jacana – Mountain Viper – Mountain Resolve – Asbury Park – Mountain Storm – Czerwone Skrzydło – Laszkar Gah – Mountain Thrust – Helmand – Kaika – Sangin – Pandżwai – Meduza – Mountain Fury – Sokół – Hoover – Kamin – Pickaxe-Handle – Chora – Hammer – Oruzgan – Nasrat – Harekate Yolo – Musa Qala – Karez – Kandahar – Okręg Arghandab – Arghandab – Garmser – Wanat – Shewan – Uzbin – Eagle's Summit – Balamorghab – Czerwony Sztylet – Shahi Tandar – Diesel – Kunduz – Alasay – Orle Pióro – Oqab –Pazur Pantery – Cios Miecza – Usman Khel – Kamdesh – Gniew Kobry – Musztarak – Shah Wali Kot – Czarny Książę – Baawar |
Wojna w Afganistanie – działania wojskowe na terytorium Afganistanu zapoczątkowane 7 października 2001 roku.
Spis treści
|
Na końcu lat 90. do Afganistanu przybył poszukiwany przez USA w związku z oskarżeniami o terroryzm Osama bin Laden, a talibowie, rządzący Afganistanem od 1997, z którymi łączył go radykalizm poglądów, udzielili mu gościny. Już w 1998 r. USA zażądały jego wydania za zamachy w Kenii i Tanzanii. Talibowie odmówili, zapewniając jednocześnie Al Kaidzie ochronę i logistykę dla baz szkoleniowych organizacji w tym kraju. W sierpniu 1998 na jeden z obozów należących do organizacji bin Ladena spadły amerykańskie pociski typu Tomahawk. W listopadzie 1999 r. ONZ nałożyła na Afganistan sankcje ekonomiczne, również żądając wydania bin Ladena. Sankcje wzmocniono w styczniu 2001 r. (m.in. zakazem sprzedaży broni do Afganistanu).
We wrześniu 2001 roku terroryści z organizacji Al-Kaida dokonali zaplanowanego i koordynowanego z terytorium Afganistanu ataku na terytorium USA. Atak na obiekty cywilne wywołał falę wzburzenia w państwach członkach NATO. W efekcie zgodnie z art.5 Traktatu uznano, iż zaatakowany został jeden z członków NATO i podjęto decyzję o działaniach odwetowych w stosunku do autorów zamachu. Jako winnego wskazywano od początku Afganistan rządzony wówczas przez Talibów.
20 września 2001 r w trakcie sesji Kongresu USA Prezydent George W. Bush postawił Talibanowi ultimatum:
21 września 2001 r. przedstawiciele Talibanu w ambasadzie w Pakistanie odrzucili ultimatum Busha.
Około 16:15 czasu UTC (tj około 20:45 czasu lokalnego) w niedzielę 7 października 2001 amerykańskie oraz brytyjskie siły powietrzne rozpoczęły bombardowanie wyznaczonych celów na terenie zajmowanym przez siły Talibanu oraz Al-Kaidę. W szczególności atak sięgnął celów położonych w stolicy Kabulu gdzie zbombardowano elektrownię oraz lotnisko a także Kandahar (siedziba przywódcy Talibanu – mułły Omara) oraz Dżalalabad (obóz treningowy). Taliban określił ten atak jako atak na islam. O godzinie 17:00 (czasu UTC), Prezydent Bush poinformował w wystąpieniu telewizyjnym o podjętych działaniach.
Bombardowania lotnicze zapoczątkowane zostały przez lotnictwo działające na dużej wysokości z uwagi na możliwość użycia przez Talibów pocisków Stinger. W ciągu kilku dni większość talibskich ośrodków szkoleniowych zostało poważnie uszkodzonych. Zniszczony został też talibski system obrony powietrznej. W następnej fazie inwazji bombardowano za pomocą samolotów McDonnell Douglas F/A-18 Hornet talibskie pojazdy. Na linię obrony talibów zrzucano bomby kasetowe.
Na początku listopada 2001 przeciwko talibom użyto bomby konwencjonalnej BLU-82 oraz samoloty szturmowe Lockheed AC-130. 2 listopada 2001 defensywa talibska została zniszczona, co umożliwiło wojskom Sojuszu Północnego marsz na Kabul. Podczas gdy zdobywano Mazar-i-Szarif na północy kraju i odcinano drogę do stolicy, ekstremiści z Al-Kaidy brali odpowiedzialność na ochronę afgańskich miast pod administracją talibską co ukazało brak stabilności rząd talibów. W czasie kiedy Sojusz Północny zdobywał kontrolę nad kolejnymi miastami, USA czyniło starania na rzecz odnalezienia Usamy ibn Ladina.
Od 9 listopada 2001 roku rozpoczęły się działania wokół największego ośrodka miejskiego północnego Afganistanu tj. wokół Mazar-i Szarif. Atak rozpoczęły bombowce dokonując nalotów dywanowych na pozycje obronne talibów. Ich główne siły skoncentrowane były w rejonie Chesmay-e-Safa ryglując wejście do miasta. O godz. 14. tego dnia siły Aliansu Północnego (Sojusz Północny) zaatakowały od południa i zachodu miasto celem opanowania głównych punktów obrony oraz lotniska. Natrafiono jednak tylko na słabą obronę ze strony Talibów. Po 4 godzinach bitwa o miasto zakończyła się. Mazar-i Szarif będące w rękach Talibów od 1998 roku, zostało zdobyte[4]. Następnego dnia siły Aliansu Północnego przeczesały miasto celem wykrycia i unieszkodliwienia talibskich niedobitków. Około 520 Talibów, w większości ochotników z Pakistanu, znaleziono ukrytych w budynku szkoły.
Po upadku okolicznych wiosek[5] oraz intensywnych bombardowań lotniczych wokół miasta[6][7], ostatnie siły Talibów wycofały się z miasta[8]. W trakcie walk kilkuset talibów zginęło, a od 500 do 1500 dostało się do niewoli[5][8]. Część mediów spoza Stanów Zjednoczonych, zwróciło uwagę, że nie jest do końca jasne, czy atak Sojuszu Północnego zmusił Talibów do wycofania się z miasta. Talibowie opuszczali masowo miasta jeszcze na długo przed inwazją[9]. Miasto Mazar-i-Szarif pełniło strategiczną rolę w ochronie linii zaopatrzeniowych oraz zapewnia lotnisko dla amerykańskich samolotów. Zdobycie Mazar-i Sharif spowodowało kompletne załamanie obrony Talibów i w szybkim tempie siły Aliansu Północnego zajęły pięć północnych prowincji[4][10].
W nocy 12 listopada 2001 większość talibów uciekło ze stolicy spodziewając się szturmu wojsk Sojuszu Północnego. Armia ta do Kabulu weszła popołudniu 13 listopada 2001. W mieście zastano wiele lejów po wcześniej zrzucanych bombach. Miasto zostało w pełni wyzwolone w ciągu 24 godzin, w czasie których doszło do niewielkich walk[11].
Upadek stolicy był końcem rządów talibów w Afganistanie. W czasie kiedy siły Sojuszu Północnego weszły do Kabulu na zachodzie kraju upadł Herat, Tirin Kot w ceterum kraju, co umożliwiło atak na Kandahar, a Pasztuni przejęli Dżalalabad na wschodzie. Rozpoczął się także atak na ostatni bastion na północy Afganistanu - Kunduz[12].
Tymczasem 13 listopada terroryści z Al-Kaidy przegrupowali się w kompleksach jaskiń Tora Bora przy granicy z Pakistanem i przygotowywali się na atak USA. W bunkrach i jaskiniach przebywało tam ok. 2 tys. talibów i członków Al-Kaidy. Bombardowania górskiej twierdzy rozpoczęto 16 listopada 2001[13].
Oblężenie Kunduzu rozpoczęło się zaraz po zdobyciu Marar-i Szarif. 16 listopada 2001 wojska pod dowództwem Mohammeda Dauda Dauda, podeszły pod Kunduz, zabezpieczając pobliskie miejscowości i rozpoczynając oblężenie. W czasie kiedy Kunduz był oblegany przez Sojusz Północny, lotnictwo amerykańskie stale bombardowało talibów mieście, osłabiając ich pozycje. Talibowie poddali miasto 26 listopada 2001[14].
Pod koniec listopada Sojusz Północny pod dowództwem Hamida Karzaja zaatakował Kandahar jedną z ostatnich twierdz talibów. W ataku rozpoczętym 22 listopada 2001 udział wzięło ok. 800 plemiennych antytalibskich bojowników, 800 żołnierzy Sojuszu Północnego, a także blisko tysiąc marines. Na pustyni na południe od Kandaharu żołnierze założyli bazę Camp Rhino, z której wyprowadzano ataki. W wyniku ciężkich walk na przełomie listopada oraz grudnia, cześć talibów opuściło miasto 4 grudnia, a wojska Sojuszu Północnego ogłosiły wyzwolenie Kandaharu 7 grudnia 2001[15].
Silnie ufortyfikowany masyw Tora Bora był areną ciężkich nalotów aliantów, a także oblężenia. Najważniejsza część umocnień Tora Bora stanowił system naturalnych i sztucznych jaskiń, do budowy których przyczynili się podczas radzieckiej interwencji w Afganistanie eksperci z CIA.
Pod koniec inwazji na Afganistan, bojownicy al-Kaidy wciąż kontrolowali teren na którym znajdowała się Tora Bora. Anty-talibskie milicje plemienne prowadziły kampanie w tym trudnym terenie, razem z amerykańskimi i brytyjskimi siłami specjalnymi przy wsparciu lotnictwa koalicji.
12 grudnia 2001 walki wybuchły ponownie rozpoczęte przez tylną straż talibów, kupującą czas potrzebny głównym siłom na ucieczkę poprzez góry do plemiennych obszarów Pakistanu. Po raz kolejny, milicje plemienne wspierane przez siły USA oraz lotnictwo rozpoczęły natarcie na jaskinie i bunkry rozrzucone na całym górzystym rejonie. 17 grudnia ostatnia jaskinia została zdobyta. Nie odnaleziono rozległych podziemnych twierdz, jedynie niewielkie bunkry i placówki oraz kilka drobnych obozów szkoleniowych. Główne założenie operacji - schwytanie Usamy ibn Ladina, nie zostało zrealizowane, gdyż lider Al-Kaidy zdołał uciec do Pakistanu[16].
Jeszcze w czasie trwania walk w Afganistanie w dniach 27 listopada - 5 grudnia w niemieckim Bonn w hotelu Petersburg pod aspiracjami ONZ zorganizowano konferencję poświęconą Afganistanowi. Uczestniczyli w niej członkowie Sojuszu Północnego, delegacja Pasztunów oraz innych plemion afgańskich, także tych powiązanych z Iranem. Konferencja wniosła sprecyzowany plan odbudowy struktur państwowych. Na mocy podpisanego porozumienia, 22 grudnia 2001 powołano rząd tymczasowy Afganistanu na czele z Hamidem Karzajem. Nowy rząd zachował równowagę pomiędzy dominującymi w Afganistanie Pasztunami, a członkami Sojuszu Północnego, którzy wnieśli decydującą rolę w obaleniu talibów[17]
20 grudnia 2001 Rada Bezpieczeństwa ONZ powołała do życia Międzynarodowe Siły Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF). Celem ich było wymuszanie pokoju, misja stabilizacyjna, eliminacja grup podejmujących walkę z nowymi władzami Afganistanu oraz wsparcie władz w odbudowie kraju. 11 sierpnia 2003 dowodzenie nad ISAF przejęło NATO. Początkowo formowanie sił ISAF przebiegało powoli i stopniowo z czasem kontrolowały one większe partie kraju. Od jesieni 2003 zaczęły one przejmować od Amerykanów odpowiedzialność za kolejne regiony Afganistanu, a dopiero pod koniec 2006 pod ich kontrolę przeszedł wschód Afganistanu[17].
Mimo operacji w aliantów Tora Bora, talibowie i Al-Kaida nie poddali się. W styczniu oraz lutym 2002 przeprowadzili przegrupowanie własnych sił w Dolinie Shah-i-Kot w prowincji Paktija. Ponadto zaczęły się odradzać struktury talibskie. Wywiad amerykański wykrył, iż w Paktiji talibowie tworzą obszar bazowy z którego zaczną ataki partyzanckie i ewentualnie wielkiej ofensywy w stylu mudżahedinów, którzy walczyli z wojskami radzieckimi.
Wobec tych doniesień alianci podjęli decyzję o rozpoczęciu Operacji pod kryptonimem Anakonda. 2 marca 2002 USA i afgańskie siły rozpoczęły ofensywę przeciwko Al-Kaidy i talibom przebywających w górach Shahi-Kot na południowy wschód od Gardez. Rebelianci używający, granatów o napędzie rakietowym, i moździerzy, ukrywali się w jaskiniach i bunkrach. Amerykanie bombardowali jaskinie, ruszyła ofensywa lądowa. Szczególnie ciężkie walki stoczono pod Takur Ghar. W operacji udział wzięło wiele jednostek specjalnych krajów sojuszniczych Stanów Zjednoczonych, takich jak Australia, Kanada, Niemcy, Nowa Zelandia, Norwegia. Generał Tommy Franks ogłosił 18 marca 2002 zakończenie operacji, która okazała się sukcesem aliantów. W walkach zginęło ośmiu Amerykanów i siedmiu afgańskich żołnierzy zostało zabitych, a także około 800 bojowników[18].
Mimo sukcesu marcowej operacji nadal istniała infiltracja bojowników na pograniczu afgańsko-pakistańskim. Ponadto talibowie latem 2002 masowo przeniknęli do prowincji Kandahar, Zabol, Helmand i Oruzgan. Wobec tego zwrotu akcji Pentagon poprosił władze brytyjskie, by te by rozlokowały tam swoje kontyngenty wojskowe[19].
W czerwcu 2002 na mocy postanowień z Bonn doszło do Wielkiej Rady, czyli Loja Dżirga, która zatwierdziła nowy rząd tymczasowy i rozpoczęła pracę nad konstytucją[17].
Odsunięci talibowie od władzy, ogłosili dżiahad wobec aliantów i wypowiedzieli wojnę nowemu rządowi, zainstalowanemu przez kraje zachodnie. Talibowie prowadzili nabór do swoich bojówek, rozbudowywali swoje bazy w kraju, odtworzyli i zreorganizowali swoje siły zbrojne i rozpoczęli działania partyzanckie. Atakowali oni głównie odizolowane górskie posterunki sił paramilitarnych oraz konwoje wojsk afgańskich, a także ISAF. Popularną metodą walki stało się podkładanie improwizowanych min lądowych, a także przeprowadzano ataki rakietowe, a z czasem terrorystyczne zamachy samobójcze[20].
Mohammad Omar dowódca talibów powołał 10-osobową radę z sobą na czele. W każdej z pięć stref okupacyjnych przez wojska ISAF mianował swojego namiestnika. Ponadto na wschodzie kraju miał silne wsparcie rebeliantów Al-Kaidy[21].
Pierwszy atak talibów nastąpił 23 stycznia 2003 podczas tzw. operacji Mongoose. Wówczas grupa talibów wraz z grupą Hezb-i-Islami pod przewodnictwem Gulduddina Hekmatjara, zaatakowała Amerykanów w okolicach kompleksu jaskiń Adi Ghar, 24 km na północ od Spin Boldak. atak został odparty, wojsko amerykańskie zabiło 18 rebeliantów, nie ponosząc przy tym strat. Od tego zdarzenia powtarzały się ataki dużych grup talibskich na wojska zagraniczne[22].
Wzmożona aktywność talibów została odnotowana latem 2003. Wówczas dziesiątki afgańskich żołnierzy, pracowników organizacji pozarządowych i organizacji humanitarnych, a także żołnierzy USA zginęło w talibskich najazdach, zasadzkach i atakach rakietowych. Ponadto w kolejnych miesiącach talibowie zaczęli wzmacniać swoje siły w prowincjach prowincji Zabol, a przede wszystkim Kandahar, Helmand i Oruzgan. Szczególną rolę odegrały obozy treningowe na pograniczu z Pakistanem. Ataki rebeliantów były coraz częstsze.
W marcu 2004 pakistańscy talibowie, którzy przeprowadzili najazdy na przygraniczne terytoria Afganistanu, rozpoczęli także kampanię partyzancką w swoim kraju. Zdestabilizowało to całe pogranicze afgańsko-pakistańskie. Od tego czasu Amerykanie szukali we władzach Pakistanu wsparcia w walce z terroryzmem.
W skutek rozbudowy sił zagranicznych w Afganistanie i uciążliwych ataków talibów, alianci wraz z rządem afgańskim podjęli decyzję. Jednak dopiero pod koniec sierpnia 2005, afgańskie siły rządowe, wspierane przez wojska USA rozpoczęły ofensywę przeciwko rebeliantom. Amerykanie przeprowadzili serię ciężkich bombardowań górskich stanowisk talibów. Po tygodniowych walkach zginęło 124 bojowników.
W 2006 międzynarodowe wojska ISAF zaczęły zastępować wojska amerykańskie na południowym Afganistanie. W strefę konfliktu początkowo wysłano 3,3 tys. Brytyjczyków, 2,3 tys. Kanadyjczyków, 1,9 tys. Holendrów oraz 300 Australijczyków, 290 Duńczyków, 1 150 Estończyków. Wsparcia lotniczego dostarczały Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Holandia, Norwegia oraz Francja.
Ponadto w styczniu 2006 powołano Regionalne Zespoły Odbudowy (Provincial Reconstruction Teams), których głównym zadaniem była stabilizacja i odbudowa Afganistanu.
Rok 2006 był najtrudniejszym okresem dla sił międzynarodowych od czasu obalenia talibów. Alianci przeprowadzali antytalibskie operacje. Pierwsza z nich to operacja pod kryptonimem Mountain Thrust (Pchnięcie w góry). Prowadzona była w czterech prowincjach na południu kraju – Uruzganie, Helmandzie, Kandaharze i Zabolu w dniach 15 maja – 31 lipca 2006. Jednocześnie rozpoczęła się wielka kampania w prowincji Helmand. Był to szereg operacji prowadzonych przez ISAF w afgańskiej prowincji Helmand. Ich celem było przejęcie kontroli nad prowincją, która jest znana jako wielka twierdza talibów, a także centrum produkcji opium.
Rozmieszczenie międzynarodowych sił, głównie brytyjskich w prowincji Helmand był to trzeci etap ISAF w Afganistanie w walce z talibami. Do początku kampanii, czyli 4 czerwca 2006 w prowincji była tylko ograniczona liczba wojska ISAF. Kampania trwa do dziś, a aliantom nie dało się przejąć pełnej kontroli nad prowincją. Na początku kampanii w Helmand rozpoczęło się oblężenie Sanginu. Otoczenie stanowisk talibskich trwające niespełna rok od czerwca 2006 do kwietnia 2007 przez brytyjskie wojska wspomagane przez międzynarodowe siły ISAF.
Oprócz walk w Helmand, ISAF prowadziło ofensywę w sąsiedniej prowincji Kandahar. Doszło tam pod koniec roku do bitwy pod Pandżawi, operacji Meduza oraz Sokół. Operacje te powodowały ciężkie straty wśród talibów, jednak nie miały skutków długofalowych. Po czasie rebelianci powracali na utracone ziemie.
Operacja Achilles to operacja prowadzona w dniach 6 marca – 30 maja 2007 w afgańskich prowincjach Helmand i Herat przez siły ISAF, przeciwko talibom. Operacja była największą zbrojną akcją dotychczas przeprowadzoną przez NATO w Afganistanie od 7 października 2001. W operacji brało udział 80 polskich komandosów z GROM-u, którzy głównie przeczesywali kryjówki talibów.
Operacja Hoover to akcja sił ISAF kierowanych głównie przez Kanadę w prowincji Kandahar w okręgu Zhari w dniach 24 maja – 25 maja 2007. Celem akcji była ofensywa na 300 talibskich bojowników zgromadzonych tam. Operacja Hoover to część dużej operacji afgańskiej Sokół.
Ta operacja to akcja zbrojna prowadzona 30 maja – 14 czerwca 2007 przez siły brytyjskie w ramach NATO w afgańskiej prowincji Helmand, jest kontynuacją operacji Achilles, która zakończyła się tego samego dnia. Jej nazwa pochodzi z języka paszto.
Bitwa odbyła się w dniach 15 czerwca – 19 czerwca 2007, w prowincji Oruzgan pod miejscowości Chora.
Operacja Hammer operacja prowadzona przez NATO w Afganistanie w południowej prowincji Helmand w dniach 24 lipca 2007- 1 listopada 2007.
Bitwa pod Oruzgan to starcie wojsk USA, wspomagani przez armie afgańską z talibami, które miało miejsce 8 sierpnia 2007.
Operacja Harekate Yolo to wojskowa operacja z udziałem ISAF i afgańskich sił rządowych przeciwko talibom. Pod koniec października 2007, siły ISAF wraz z afgańskiej armii narodowej i afgańskich narodowych sił bezpieczeństwa rozpoczęła swoje pierwsze poważne działania przeciwko wrogim siłom w północnych prowincjach Afganistanu. Operacja zakończyła się pod koniec listopada 2007
Bitwa pod Musa Qala obyła się w dniach 7 grudnia – 12 grudnia 2007 w prowincji Helmand w miejscowości Musa Qala.
Operacja militarna przeprowadzona w dniach 13 maja 2008 – 23 maja 2008 przez ISAF z udziałem wojsk norweskich i niemieckich wspieranych przez siły rządowe w Afganistanie przeciwko talibom.
Był to talibski szturm na więzienie w Kandaharze w którym więzieni byli talibowie, 13 czerwca 2008
Bitwa w dniach 18 – 19 czerwca 2008 pod kryptonimem Operacja IBRAT skierowana przeciwko talibom w odpowiedzi za wyzwolenie więzienia w Kandaharze.
Bitwa odbyła się 13 lipca 2008, podczas w ataku partyzantki 200 Talibów wspomaganych przez terrorystów z Al-Kaidy w prowincji Kunar pod miejscowością Wanat na stanowiska 173rd Airborne Brigade Combat Team armii Stanów Zjednoczonych.
Potyczka pod Uzbin to starcie wojskowe międzynarodowych sił ISAF a bojówką talibską w dolinie Uzbin, leżący w dystrykcie Surobi, 19 sierpnia 2008.
20 sierpnia w Afganistanie poległo kolejnych trzech polskich żołnierzy. Polski patrol w Afganistanie został zaatakowany przy użyciu improwizowanego ładunku wybuchowego. Do ataku doszło 20km od polskiej bazy w Ghazni w wyniku tego wydarzenia został ranny, także Polski żołnierz, którego przetransportowano do szpitala w Bagram[23]. 22 sierpnia doszło do śmierci 90 cywilów (60 dzieci, 15 mężczyzn, 15 kobiet) w wyniku feralnego nalotu bezzałogowych samolotów lotnictwa USA. Na początku września dowództwo sił USA, ogłosiło zapowiedziało wszczęcie śledztwa ws. tego nalotu[24]. 6 września w akcji ISAF w prowincji Helmand zginęło 10 talibów. Ponadto zginęli dwaj żołnierze dowodzonych przez NATO Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF)[25]. Dzień później w podwójnym zamachu terrorystycznym w prowincji Kandahar zginęło 8 osób. 13 września talibowie zabili gubernatora prowincji Logar. Zamachu dokonano w Kabulu[26]. W wrześniu dramatycznie pogorszyła się sytuacja na pograniczu afgańsko-pakistańskim. Np. 14 września w walkach zginęło 10 talibów[27]. Z terytorium Afganistanu wojska amerykańskie odpalają rakiety, które zazwyczaj spadają na plemienne ziemie bojowników w Pakistanie. Zdarza się też, że bezzałogowe samoloty USA naruszają przestrzeń powietrzną Pakistanu. Władze pakistańskie nie są zadowolone tym faktem i ty samym 16 września generał wojsk Pakistanu Athar Abbas wydał oświadczenie, z którego wynika iż siły pakistańskie mają strzelać do amerykanów, którzy naruszają terytorium Pakistanu[28]. W dniach 9 – 12 października bardzo krwawe walki toczyły się przede wszystkim w okręgach Nad Ali i pod stolicą okręgu Lashkar Gah w prowincji Helmand. W Laskhar Gah talibowie zaatakowali, afgańską bazę sił bezpieczeństwa. W odpowiedzi siły koalicji odpowiedziały ogniem, zabijając 62 bojowników. Z kolei kolejnych 40 bojowników zginęło w trzydniowych walkach w okręgu Nad Ali. Walki zakończyły się w 11 października wyparciem z tych terenów talibów. Rzecznik gubernatora prowincji Helmand Daud Ahmadi, orzekł iż nie ma ofiar ani wśród afgańskich ani zagranicznych żołnierzy[29]. W nocy z 21 na 22 października doszło do niefortunnego nalotu międzynarodowych sił w prowincji Chost. W owym nalocie okręgu Dowa Manda, zginęło 9 afgańskich żołnierzy, a 4 zostało ciężko rannych[30].
30 października wojsko polskie, przejęła pełną odpowiedzialność za prowincję Ghanzi. Polacy są tam rozmieszczeni w czterech bazach – główną jest Ghazni, a pozostałe to Warrior, Giro i Four Corner – oraz w dwóch punktach obserwacyjnych przy drodze Kabul-Kandahar. 3 listopada miał miejsce nalot w rejonu Szah Wali Kot w prowincji Kandahar. W bombardowaniu zginęli cywile, uczestniczący w weselnych uroczystościach. Nie podano jednak konkretnych danych ws. liczby zabitych i rannych osób.[31] Także 3 listopada doszło do potyczki afgańsko-talibskiej w Ghanzi. Grupa 100 talibów zaatakowała oddział afgański. Na pomoc wojskom rządowym wyruszyli Polacy. Podczas starcia rebelianci starali się zablokować jeden z mostów na drodze Kabul-Kandahar. Wg mjr Pawła Zaganiaczyka w potyczce zginął Afgańczyk i co najmniej jeden Talib. Polacy w walce nie ucierpieli[32]. Hiszpańscy żołnierze zostali zaatakowani 9 listopada w prowincji Herat z moździerzy przez talibów, gdy jechali opancerzonym samochodem w okręgu Shindand[33].
Trzon wojskowy operacji składa się głównie z wojsk amerykańskich, ale w całej operacji biorą udział oddziały wojskowe z łącznie 37 państw.
Zginęło 23 żołnierzy.
Zginął 1 żołnierz
Zginęło 155 żołnierzy.
Żołnierze chorwaccy nie ponieśli śmierci w Afganistanie.
Zginęło 3 żołnierzy.
Zginęło 40 żołnierzy.
Zginąło 8 żołnierzy
Zginęło 49 żołnierzy.
Zginęło 8 żołnierzy.
Zginęło 43 żołnierzy.
Żołnierze irlandzcy nie ponieśli śmierci w Afganistanie.
Żołnierze japońscy nie ponieśli śmierci w Afganistanie.
Zginął 1 żołnierz.
Zginął 1 żołnierz.
Zginął 1 żołnierz.
Zginęło 3 żołnierzy.
Zginęło 24 żołnierzy.
Zginęło 9 żołnierzy.
Zginął 1 żołnierz.
Żołnierze pakistańscy nie ponieśli śmierci w Afganistanie.
2630 żołnierzy, 36 żołnierzy zginęło. Główne uzbrojenie Polaków to karabiny szturmowe wz.96 Beryl (kaliber 5,56 NATO) i pojazdy opancerzone Rosomak. 31 października 2008 Polskie Siły Zadaniowe objęły pełną odpowiedzialność za prowincję Ghazni.
Pierwszą cywilną ofiarą z polskiego kontyngentu w Afganistanie był ratownik medyczny Marcin Knap, który zginął 22 stycznia 2011[60].
16 sierpnia 2007, polski oddział ostrzelał obiekty cywilne na terenie wioski Nangar Khel w prowincji Paktika. W wyniku ostrzału ucierpiała ludność cywilna.
Zginęło 2 żołnierzy.
1750 żołnierzy (2010) oraz 1 transportowiec C-130. 15 żołnierzy zginęło (2010).
Zginęło 4 żołnierzy.
Zginęło 4 żołnierzy.
Zginęło 246 żołnierzy[61].
Zginęło 29 żołnierzy.
Liczba żołnierzy Stanów Zjednoczonych w Afganistanie wynosi prawie 100.000 (2010). Od początku rozpoczęcia wojny zginęło 1444 (stan na 23 stycznia 2011) amerykańskich żołnierzy w Afganistanie.
Żołnierze uzbeccy nie ponieśli śmierci w Afganistanie.
Zginęło 30 żołnierzy. Obecnie stacjonuje w Afganistanie 775 hiszpańskich żołnierzy.
Na podstawie iCasualties.org
