Wojny duńsko-szwedzkie spowodowane były walką obu państw o panowanie nad Morzem Bałtyckim, a w szczególności nad Sundem. W większości wojny te toczone były w ramach większych wojen koalicyjnych. Takimi były również wojny Danii z koalicją szwedzko-hanzeatycką (wojny duńsko-hanzeatyckie).
W 1397 roku zawarta została w Kalmarze unia personalna między państwami skandynawskimi (Unia kalmarska): Danią, Norwegią i Szwecją. Unia istniała do roku 1434, kiedy to wybuchło powstanie szwedzkie pod wodzą Engelbrechta (Powstanie Engelbrechta). Przyczyną powstania było narzucanie Szwecji przez Danię swoich wójtów. Od tego momentu panowanie królów Danii w Szwecji było formalne, albowiem Szwedzi wiele razy wybierali własnych władców (szczególnie z domu Sture jak Sten Starszy, Svante Nilsson czy Sten Młodszy), którzy z powodzeniem odpierali duńskie próby podporządkowania Szwecji (ostatnia z takich prób zakończyła się klęską Duńczyków w październiku 1471 roku pod Brunkeberg).