| Wojny husyckie | |
Pawęż husycka z okresu wojen
|
|
| Czas | 1419-1436 |
| Miejsce | Czechy, Śląsk, |
| Wynik | porażka Radykałów Zygmunt Luksemburski koronowany na króla Czech |
| Wojny husyckie |
|---|
|
Nowy Knin • Živohošt • Nekmierz • Sudomierz • Melechovo • Benešovo • Kutna Hora • Tabor • Witkowa Góra • Mały Bór • Wyszehrad • Most • Góra Vladař • Kutna Hora • Nebovidy • Habr • Niemiecki Bród • Horice • Stachovy Dvor • Horni Dubenka • Czeska Skalica • Maleszowo • Uście • Zwettle • Tachov • Nysa • Kratzau • Stary Wielisław • Horka • Domažlice • Bitwa żorska • Trzebnica • Hiltersried • Lipany |
Wojny husyckie – wojny religijne toczone pomiędzy husytami a Luksemburgami w Czechach w latach 1419-1436. Były one prowadzone przez czeskich husytów (głównie taborytów i Sierotki) przeciwko krucjatom organizowanym przez cesarza Zygmunta Luksemburskiego przy poparciu papiestwa.
Spis treści |
Początkiem wojen husyckich stało się powstanie przeciwko, obwinionemu za śmierć Jana Husa, Zygmuntowi Luksemburskiemu, który po Wacławie IV odziedziczył tron czeski.
Wojskami husyckimi dowodził Jan Žižka, a po jego śmierci w 1424 roku Prokop Wielki. Po odparciu 4 krucjat tj.:
husyci podjęli wyprawy na Słowację, Śląsk i do Niemiec.
W 1431 roku Prokop Wielki odniósł zwycięstwo nad piątą krucjatą pod Domažlicami.
W wojnach husyckich brali udział ochotnicy polscy (mimo edyktu wieluńskiego), a po zawarciu porozumienia z Polską, w 1433 roku wyruszyła wyprawa polsko-husycka na ziemie zakonu krzyżackiego, docierając aż do wybrzeży Morza Bałtyckiego (zob. Jan Čapek z Sán, Wojna polsko-krzyżacka w latach 1431-1435).
Nowościami w dziedzinie wojskowości było masowe wykorzystanie hakownic oraz taktyki ufortyfikowanego taboru. Z początku wykorzystywane przez husytów, były później wykorzystywane przez obie strony konfliktu.
Po ugodzie umiarkowanego odłamu husytów utrakwistów z katolikami doszło do otwartego konfliktu wewnątrz obozu husyckiego.
W 1434 roku w bitwie pod Lipanami utrakwiści pokonali taborytów i zawarli z Zygmuntem Luksemburskim tzw. Kompaktaty praskie (władca uznawał autonomię Kościoła czeskiego, przyjęto komunię pod dwiema postaciami). Zygmunt został królem Czech w 1436 roku. Wojny husyckie osłabiły pozycję Kościoła katolickiego i feudałów niemieckich w Czechach, przygotowały grunt dla idei reformacji w Europie.