Tablica pamiątkowa, ul. Tamka, upamiętniająca żołnierzy WSOP Elektrownia w Powstaniu Warszawskim
Tablica upamiętniająca walki prowadzone przez Batalion WSOP "Dzik". Warszawa, Nowe Miasto
Wojskowa Służba Ochrony Powstania powstała na mocy rozkazu gen. Stefana Roweckiego z 15 lipca 1941[1] (według innej wersji 29 września 1941[2]), początkowo pod nazwą "Służba Ochrony Powstania", (od 1943 Wojskowa Służba Ochrony Powstania) jako specjalna struktura wojskowa, "II rzutu" przeznaczona w trakcie akcji powstańczej do służby ochronno-wartowniczej i garnizonowej. Początkowo podlegała Oddziałowi I (Organizacyjnemu) Komendy Głównej Armii Krajowej, zaś od 1943 Oddziałowi IV Kwatermistrzowskiemu Komendy Głównej AK[3]. W trakcie powstania warszawskiego część oddziałów WSOP pełniła funkcje oddziałów liniowych uczestnicząc w walkach.
[edytuj] Historia WSOP
Inicjatorem powołania służby, był Delegat Rządu na Kraj Cyryl Ratajski "Wartski"[4]. Oddziały miały m.in. wcielić organizowane oddziały wojskowe Stronnictwa Ludowego, krypt. "Trójkąt" oraz Polskiej Partii Socjalistycznej, krypt. "Koło". Według tej koncepcji oddziały Stronnictwa Ludowego miały tworzyć "Straż Ochrony Wiejskiej"[5], zaś PPS organizować oddziały na terenie miast i ośrodków robotniczych. Pierwsze dyskusje nad statutem Służby przeprowadzono na jesieni 1940. Jednak wiosną 1941 przedstawiciele Stronnictwa Ludowego, sprzeciwili się koncepcji udziału w strukturach wojskowych tworząc własne oddziały Straży Chłopskiej "Chłostra". Ostatecznie WSOP został zorganizowany w początkach 1943 bez udziału ludowców. Najsilniejsze struktury Służby istniały w Warszawskim Okręgu AK. W meldunku nr 109 z 31 stycznia 1942 gen. Rowecki określił stany WSOP w poszczególnych okręgach:
- Warszawski Okręg AK - wyznaczono inspektora okręgu oraz inspektorów obwodów. Zakończono klasyfikację obiektów i zadań. Ustalono liczbę oddziałów i wyznaczono ok 40% dowódców plutonów i 15% dowódców drużyn.
- Okręg Województwa warszawskiego - wyznaczony inspektor okręgu, oraz inspektorzy obwodów. Nie zakończono klasyfikacji obiektów. Wyznaczono część dowódców plutonów i drużyn.
- Lubelski Okręg AK - wyznaczono inspektora okręgu, oraz inspektorów obwodów (z wyjątkiem Lublina). Klasyfikacja obiektów zakończona. Wyznaczono 40% dowódców plutonów, drużyn i sekcji.
- Kielecki Okręg AK - wyznaczono inspektora okręgu i inspektorów obwodowych. Klasyfikacja obiektów i obsadzanie dowódców w toku.
- Krakowski Okręg AK - inspektor okręgu i 75% inspektorów obwodowych wyznaczono. Klasyfikacja obiektów i obsadzanie dowódców w toku.
- Łódzki Okręg AK - praca organizacyjna w toku, brak szczegółowych danych.
- Śląski Okręg AK - rozkaz tworzenia SOP nie został wydany. Miało to nastąpić w lutym 1942.
- Pomorski Okręg AK - praca organizacyjna SOP nie rozpoczęta.
- Poznański Okręg AK - praca organizacyjna SOP nie rozpoczęta.
- Lwowski Obszar AK - podjęto pracę wstępną dla wyznaczenia inspektorów.
- Białostocki Obszar AK - prace na organizacją SOP nie zarządzone.
- Wileński Okręg AK - praca nad SOP rozpoczęta. Oddziały powstają z dotychczasowych oddziałów ochronnych ZWZ[6].
W meldunku organizacyjnym Dowódcy Armii Krajowej za okres od 1 września 1942 do 1 marca 1943 określono stan organizacji WSOP:
- Warszawski Okręg AK - ustalono ostatecznie zadania dla oddziałów ochronnych i obwodowych[7];
- Lubelski Okręg AK - stan oddziałów nadal niewystarczający, choć zwiększono stany oddziałów, wzmocniono kadrę dowódczą oraz wyznaczono obiekty wymagające ochrony[8];
- Kielecki Okręg AK - dokonano ostatecznego przydziału obiektów przeznaczonych do ochrony i rozpoczęto szkolenie oddziałów do oczekujących ich zadań[9];
- Krakowski Okręg AK - organizację oddziałów wykonano 75% w stosunku do przyszłych zadań. Na terenie Krosna podjęto budowę oddziałów od nowa[9];
- Łódzki Okręg AK - brak kierownika WSOP, praca nie rozpoczęta ze względu na brak ludzi w terenie[10];
- Białostocki Okręg AK - oddziały w organizacji. Na terenie każdej gminy istnieje drużyna lub pluton WSOP[11];
- Lwowski Okręg AK - oddziałów nie zorganizowano[12];
- Wileński Okręg AK - rozpoczęto organizację oddziałów szkieletowych[13];
- Wołyński Okręg AK - ze względu a brak elementu polskiego nie tworzy się oddziałów[13];
Według meldunku Komendanta Głównego AK za okres od 1 marca 1943 do 31 sierpnia 1943 wskazano, że przeprowadzono realizację wytycznych i zadań ujętych w instrukcji WSOP, oraz opracowano wytyczne szkolenia i instrukcje o asystencji wojskowej. Wytyczne te jednak przepadły w związku z aresztowaniem inspektora głównego[14];
- Obszar Nr I Warszawa - w podokręgach lewobrzeżnym i prawobrzeżnym organizacja plutonów WSOP nadal niekompletna, osiągnięto dotąd 65% wymaganych stanów[15];
- Warszawski Okręg AK - zadania dla oddziałów WSOP uzgodniono z zadaniami bojowymi[16];
- Lubelski Okręg AK - zadania dla WSOP wyznaczone, stan plutonów wystarczający[17];
- Kielecki Okręg AK - organizowanie oddziałów WSOP ukończone. Ilość oddziałów w znacznej części pokrywa zapotrzebowanie wynikające z przydzielonych zadań. Plutony uzupełnione do pełnych stanów[18];
- Krakowski Okręg AK - organizacja WSOP daleko posunięta, uzupełniano oddziały szkieletowe do pełnej obsady[19];
- Śląski Okręg AK - z braku dostatecznej ilości ludzi WSOP nie zorganizowano[20];
- Łódzki Okręg AK - ze względu na brak kadry i dostatecznej liczby ludzi, nie zorganizowano oddzielnych oddziałów WSOP[21];
- Białostocki Okręg AK - organizacja WSOP następuje powoli, stany stopniowo uzupełniane a zadania wyznaczane[22];
- Poleski Okręg AK - WSOP organizowane wyłącznie w Inspektoracie Brześć[13];
- Lwowski Obszar AK - ze względu na brak ludzi nie tworzy się oddzielnych oddziałów WSOP, natomiast przy oddziałach bojowych tworzone są czwarte drużyny z przeznaczeniem na WSOP[23];
W meldunku za okres od 1 września 1943 do 29 lutego 1944 Komendant Główny AK meldował, iż "przygotowania oddziałów WSOP do wykonania zadań posunęły się naprzód"[24];
[edytuj] Zadania WSOP
WSOP miało odciążyć oddziały zbrojne podczas opanowania terenu, oraz po jego opanowaniu od służby ochronnej i wartowniczej, oraz zapewnić porządek i bezpieczeństwo publiczne na obszarze objętym powstaniem, gdy władze bezpieczeństwa nie mogły go zapewnić własnymi siłami. Zgodnie z przyjętym statutem, w wypadku wybuchu powstania głównymi zadaniami WSOP-u miały być:
- współdziałanie z oddziałami bojowymi przy opanowaniu ważnych obiektów w celu przejęcia ich ochrony;
- ochrona obiektów ważnych dla działań wojennych oraz obiektów użyteczności publicznej (obiektów przemysłowych, urzędów, stacji kolejowych, poczty);
- zwalczanie nieprzyjacielskiej akcji spadochronowej i partyzanckiej;
- zwalczanie dywersji, sabotażu i zaburzeń masowych;
Do zadań WSOP miały należeć także dozór nad jeńcami oraz obrona przeciwlotnicza, przeciwgazowa i przeciwpożarowa[25]. W razie konieczności oddziały WSOP miały być użyte do walki na równi z oddziałami bojowymi[26]. Dość wyraźnie oddzielano funkcje policyjne PKB od zadań WSOP. W referacie Komendanta Głównego AK na posiedzeniu Krajowej Reprezentacji Politycznej w październiku 1943, gen. Tadeusz Bór-Komorowski stwierdził m.in.:
|
Przede wszystkim konieczne jest zorganizowanie już w konspiracji siły politycznej w postacie jednolicie i sprężyście dowodzonego i silnego PKB. Zaznaczyć muszę, że nie należy przy tym zbytnio liczyć na siły WSOP, która ma swoje odrębne, wojskowe zadania i bez uszczerbku dla ich wykonania nie może udzielać pomocy czynnikom cywilnym [27]
|
[edytuj] Struktura WSOP
Na czele WSOP stał Główny Inspektor wchodzący w skład Komendy Głównej Armii Krajowej. Według niektórych źródeł pierwszym głównym inspektorem SOP na początku 1941 był Stanisław Tabisz "Piotrowski", który jednak zrezygnował, lub co bardziej prawdopodobne nie podjął funkcji z uwagi na zastrzeżenia Stronnictwa Ludowego[28]. Następnie, funkcję głównego inspektora pełnili: ppłk. Władysław Galica "Poręba" (od lipca 1941 do aresztowania w czerwcu 1943), płk. Józef Koczwara "Zbigniew" (od czerwca 1943 do października 1944). Według niektórych źródeł inspektorem głównym WSOP przed powstaniem był płk. Edward Biernacki "Wilk"[29]. Od początku 1943 zastępcą Inspektora Głównego był ppłk. Adam Borkiewicz "Leszczyński", zaś funkcję szefa łączności i sekretariatu pełniła od 1941 do czerwca 1943 Maria Gawrońska "Ludmiła"[3].
Na poziomie okręgów funkcjonowali inspektorzy okręgowi, którzy podlegali komendantowi okręgu AK, na poziomie obwodów inspektorzy obwodowi, zaś na poziomie rejonów podinspektorzy. Oddziały WSOP formowane były jak oddziały liniowe: w sekcje, drużyny, plutony i kompanie. Początkowo organizowane szkieletowo (dowódcy plutonów i drużyn z zastępcami oraz dowódcy sekcji). Przewidywano wypełnienie składów w trakcie pogotowia przez zaciąg przygotowanych osób, lub po powstaniu drogą przymusowego poboru roczników 1891 - 1903 oraz ochotników roczników przedpoborowych i starszych powyżej 1891[30]. W drugiej połowie 1942 w ramach SOP utworzono formację "Użyteczności Publicznej", obejmującej jednostki ochronne wydzielone z pracowników poszczególnych instytucji i przedsiębiorstw, które miały zapewnić funkcjonowanie tych instytucji na rzecz ludności cywilnej. Wydzielone oddziały w uzgodnieniu z inspektorami organizowały plutony ochronne i zadania związane ze zdobyciem i ochroną obiektu[31].
[edytuj] WSOP Okręgu Warszawskiego
W Okręgu Warszawskim AK WSOP występował pod kryptonimem: "Niagara" "O";
- Inspektor - ppłk. Franciszek Znamirowski "Narciarz"[32](aresztowany w czerwcu 1943 wraz z inspektorem głównym WSOP[33]; mjr rez. art. Antoni Łocz "Promień". Natomiast według informacji A.Sanojcy ostatnim inspektorem był kpt. Kazimierz Karaszewski "Gedrojć" "Wołk"[9]. Natomiast według K.Zarzyckiego i innych źródeł pełnił on funkcję I zastępcy Obwodu I WSOP zaś w marcu 1944 został przeniesiony na stanowisko inspektora WSOP Obwodu VII)[34].
- zastępca - kpt. rez. Adolf Vertun "Blondyn";
- adiutant - ppor. rez. piech. NN "Krzyżan";
Inspektorat Okręgowy WSOP składał się z następujących komórek:
- Referat organizacyjny - kpt. rez. Adolf Vertun "Blondyn" (dział ewidencyjno - personalny, dział łączności);
- Referat informacyjny - strz. z cenz. Wacław Riidiger "Nilski", "Żuraw"; (dział prasowy, dział bezpieczeństwa, dział obozów jenieckich);
- Referat wyszkolenia i kontroli - kpt. rez. Zygmunt Marynowski "Mat";
- Referat gospodarczy - strz. NN "Niebieski" (dział pieniężny, dział żywnościowy, dział kwaterunkowy, dział taborowy, dział broni i sprzętu);
- Referat Sanitarno - Weterynaryjny - plut. z cenz. lek.med. Juliusz Majkowski "Fenol" (dział służby zdrowia, dział weterynaryjny);
- Referat użyteczności publicznej - kpt rez. Stanisław Skibniewski "Nelson", "Cubryna"; (podlegały mu Zgrupowanie Użyteczności Publicznej WSOP "N-9215" (Warszawska Elektrownia Miejska, 6 plutonów) oraz Pluton Użyteczności Publicznej WSOP "Nenufar" (Elektrownia Pruszkowska);
- Referat Wojskowej Służby Kobiet - strz. Leontyna Maria Urbanowicz "Nasturcja"
Natomiast według Antoniego Sanojcy inspektorat okręgowy w Warszawie składał się z referatów: Organizacyjnego (werbunek, ordre de bataille, łączność, ewidencja, instrukcja); Bezpieczeństwa (obserwacja ośrodków zagrożonych akcją antypaństwową, instruowanie w zakresie przygotowania obsady obiektów chronionych); Obrony Przeciwlotniczej (organizacja specjalnych oddziałów, łączność, dobór kadr dowódców pododdziałów); Sanitarny (obsada ochronna ośrodków zdrowia; organizacja partoli sanitarnych dla plutonów WSOP, oddziałów ratowniczo-sanitarnych); Kontroli i Szkolenia (kontrola pracy w dzielnicach, szkolenie taktyczne); Użyteczności Publicznej (organizacja oddziałów ochronnych, łączność wewnętrzna i zewnętrzna, szkolenie, współpraca z innymi komórkami inspektoratu)[35](
W poszczególnych obwodach stan przedstawiał się następująco:
- Obwód I - Śródmieście, Stare Miasto
- inspektor - kpt. Adolf Miniasiewicz "Adam", "Narcyz" (areszt. grudzień 1942); por. rez. Witold Gorayski "Kołczan" "Sopiński"[36] (zg. 26 sierpnia 1944); I Zastępca - kpt. Kazimierz Karaszewski "Gedrojć" "Wołk" (do marca 1944); kpt. Jerzy Kowanacki "Jeżewski" (od marca 1944); II Zastępca - ppor. Tadeusz Sztalkopf "Zarzycki Kazimierz" (do kwietnia 1944);
- Referat organizacyjny - ppor. cz. woj. Marcelli Truszewski "Misiewicz Ryszard"
- Referat wyszkolenia i kontroli - kpt. sł. st. art. Andrzej Paulo de Silva "Szczęsny
- Referat sanitarny - dr med. Adam Jarmoliński
- Referat gospodarczy- kpt. rez. dr Józef Stojanowski "Praswój";
- W dyspozycji obwodu 101 kompania WSOP - dowódca kpt. lek. Bohdan Didkowski "Newel";
- Podinspektoraty rejonowe
- Rejon I - podinspektor por. rez. Tadeusz Okolski "Dzik" (15 plutonów w ramach czterech kompanii jako batalion);
- Rejon II - podinspektor pkt. Zygmunt Netzer "Kryska Mikołaj" (12 plutonów w ramach czterech kompanii jako batalion);
- Rejon III - podinspektor por. rez. Kazimierz Konar "Żbikowski" (9 plutonów działających w ramach IV Zgrupowania oraz 4 plutony w dwóch kompaniach jako VI Zgrupowanie);
- Rejon IV - podinspektor ppor.cz. woj. Tadeusz Sztalkopf "Zarzycki Kazimierz" (6 plutonów jako IX Zgrupowanie, 6 plutonów jako X Zgrupowanie, 3 plutony oraz 47 kompania użyteczności publicznej jako XI Zgrupowanie);
- Obwód II - Żoliborz, Marymont, Bielany
- inspektor kpt. rez. Henryk Kaniuk "Ludwik"; zastępca por. rez. Zygmunt Januszewski "Aleksander".
- Zastępcaca - por. piech. NN "Aleksander"
- Referat organizacyjny sierż. Florian Wardas "Roman"
- Referat informacyjny - NN
- Referat wyszkolenia por. piech. NN "Aleksander"
- Referat gospodarczy NN
- Referat sanitarny - dr med. Albin Olszański
- W dyspozycji obwodu 2 plutony użyteczności publicznej (pluton 298 "Muranów i 299)[3];
- Podinspektoraty rejonowe
-
- Rejon I - podinspektor kpt. rez. (Andrzej) Nikita Szlenczak-Jurczenko "Sokół Andrzej" (7 plutonów jako zgrupowanie);
- Rejon II podinspektor plut. Czesław NN "Sławek" (3 plutony);
- Rejon III - podinspektor sierż. Aleksander Nurowski "Łysy" zg. 3 sierpnia 1944; (2 plutony jako zgrupowanie);
- Rejon IV - podinspektor ppor. rez. Czesław NN "Kmita" (4 plutony jako kompania);
- Obwód III - Wola
- inspektor por. rez. Tadeusz Zbigniew Gorayski "Topór" (zg. w sierpniu 1944). Brak danych o strukturze WSOP.
- Obwód IV - Ochota
- inspektor por. rez. Stanisław Haykowski (areszt. listopad 1943), por. Hugon Kassur "Szatkowski" - zg. 10 sierpnia 1944; (1 pluton)
- zastępca - ppor. rez. piech. NN "Jaszczołt"
- Referat sanitarny - por. rez. lek. Bertold Kassur "Adamski"
- Podinspektoraty rejonowe
-
- Rejon I - podinspektor kpt. Stefan Orłowski "Podkowa";
- Rejon II podinspektor ppor. Stefan Rapiński "Technik";
- Rejon III podinspektor Edward Keller "Dzik" lub Eugeniusz Karaś[37].
- Obwód V - Mokotów
- inspektor por. rez. Tadeusz Juliusz Olszewski "Wojtek" (zg. 16 września 1944);
- zastępca - por. rez. piech. Wacław Granat "Ryś"
- oficer bezpieczeństwa - NN "Krystian"
- oficer wyszkolenia - kpt. rez. piech. Marek Karski "Maciej"
- kwatermistrz - kpt. NN "Kłos"
- oficer gospodarczy - pchor. Jan Krzyżkiewicz "Pas"
- oficer płatnik - ppor. Tadeusz Walęcki "Grad";
- oficer broni - ppor. rez. inż. Kazimierz Eysymont "Marian"
- Referat sanitarny - NN
- oficer dyspozycyjny - kpt. Kazimierz Budziszewski "Kuba"
- Podinspektoraty rejonowe
-
- Rejon I - podinspektor NN "Zych"; (1 i 5 kompanie WSOP);
- Rejon II - podinspektor por. rez. Jan Kurjan "Solski" (10 plutonów w 6, 7 i 8 kompaniach WSOP);
- Rejon III - podinspektor por. Aleksander Dąbkowski "Wilk" zg. (9, 10 i 11 kompanie WSOP);
- Rejon IV - podinspektor por. rez. Hieronim Wojciechowski "Kurzawa" zg. 2 sierpnia 1944, (8 plutonów w 2 i 4 kompaniach WSOP)
- Rejon V - brak danych.
- Rejon VI - brak danych.
- Obwód VI - Praga
- inspektor kpt. Ludwik Pągowski "Ludwik Notecki" (6 plutonów);
- I zastępca - kpt Edmund Wąsowicz "Socjusz";
- II zastępca - por. Kazimierz Wysokiński "Myna";
- Oficer łączności - por rez. Andrzej Witkowski "Jachołowicz";
- Podinspektoraty rejonowe
- Rejon 1 - inspektor Stanisław Habros "Roland", kryptonim 3101; zastępca ppor. Stefan Gocman "Oporczyk", kryptonim 3102;
- Rejon 2 - NN
- Rejon 3 - podinspektor por. rez. Stanisław Celler "Kalina";
- Rejon 4 - podinspektor por. Rudolf Auch "Skała";
- Rejon 5 - NN (plutony WSOP 1100, 1200, 1300, 1400, 1500, 1600);
- Obwód VII - Powiat Warszawski
- inspektor prawobrzeżny - mjr Kazimierz Karaszewski "Wołk";
- adiutant - por. rez. kaw. NN "Łodzic Andrzej"
- Referat organizacyjny - kpr. pchor. NN "Orski Karol";
- Referat UP - ppor. rez. art. Włodzimierz "Bill";
- inspektor lewobrzeżny - ppor. rez. Jan Strzałkowski "Żarski"; (kompania);
- I zastępca - por. rez. kaw. Sławosz Lubicz-Szydłowski "Wolski Adam";
- II zastępca - por. rez. Jan Gaździcki "Kazik"
- Oficer ewidencyjno-personalny - sierż. Aleksander Rajchert "Roma"
- oficer łączności - strz. z cenz. Franciszek Rajchert "Grunwald"
- VIII samodzielny rejon Okęcie - brak danych o istnieniu WSOP[38].
Według danych z lutego 1944 w Okręgu warszawskim było 198 plutonów WSOP (146 pełnych plutonów i 52 szkieletowe) obejmujące 10.000 żołnierzy[39].
[edytuj] WSOP w Powstaniu Warszawskim
W trakcie powstania Warszawskiego cześć oddziałów WSOP (ok. 3500 żołnierzy) przystąpiła do walki jak oddziały liniowe m.in.:
- I Batalion WSOP (znany jako Batalion "Dzik" (Rejon 1 Obwodu Śródmieście) na Starym Mieście, następnie Powiśłu i Śródmieściu-Południowym;
- II Batalion WSOP "Narew" (Rejon 2 Obwodu Śródmieście, tworzący później Zgrupowanie "Kryska");
- IV Zgrupowanie WSOP (późniejszy Batalion "Bełt" (Rejon 3 Obwodu Śródmieście) oraz kompanie WSOP w ramach Zgrupowania "Gurt";
- 41 kompania z Rejonu 4 Obwodu Śródmieście weszła jako 9 kompania Batalionu "Kiliński", a następnie jako 4 kompania w skład nowego batalionu szturmowego "Rum"[2].
- W Obwodzie Ochota walczył 40-osobowy pluton WSOP pod dowództwem ppor. Hugona Kassura Szadkowskiego". Oddział miał zająć gmach gimnazjum Szachtmajerowej przy ul. Białobrzeskiej 44, który miał zostać przeznaczony na szpital dla ludności cywilnej[40]. Pluton przyłączył się do oddziału por. por. Andrzeja Chyczewskiego "Gustawa" organizującego "Redutę Kaliską" i przejął gmach gimnazjum obsadzając go do 5 sierpnia. W nocy z 9 na 10 sierpnia wraz z całą załogą "Reduty Kaliskiej" przedostał się przez Pęcice do lasów chojnowskich. W trakcie odwrotu zginął dowódca plutonu ppor. "Szadkowski"[41].
- W Obwodzie Mokotów walczył VI batalion WOSP, w składzie 262 żołnierzy (w tym 25 łączniczek i sanitariuszek), z czego 110 żołnierzy stanowiła 2 kompania. Oddziały WSOP podporządkowane były dowódcy pułku "Baszta", wspierając kompanię K3. 3 kompania od 18 sierpnia pełniła funkcję żandarmerii w obwodzie. Na Sadybie (Rejon 5) walczyła odrębnie 8 kompania WSOP pod dowództwem por. Wenancjusza Kuklińskiego "Romana (ok. 100 żołnierzy). Została ona rozbita zaś cześć powstańców przedostała się do lasów kabackich wchodząc w skład kompanii "Sadyba", od 23 sierpnia walcząc ponownie na Mokotowie[42].
Oddziały WSOP wchodziły też w skład zgrupowań bojowych m.in. podległe okręgowi warszawskiemu, Zgrupowanie Użyteczności Publicznej WSOP "N-9215" (Warszawska Elektrownia Miejska) weszło w skład Zgrupowania "Krybar" na Powiślu. Załoga Elektrowni w Pruszkowie zdobyła 1 sierpnia obiekt i utrzymywała go do rana.
-
Według ustaleń Adama Borkiewicza, w trakcie powstania zginęło 7 inspektorów obwodowych (na siedmiu), 112 oficerów i około 1200 szeregowych na 3500 zmobilizowanych[43].
Przypisy
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 281.
- ↑ 2,0 2,1 Piotr Rozwadowski (pod red.): Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego. T. I. Warszawa: 2005, s. 632.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Marek Ney-Krwawicz: Komenda Główna Armii Krajowej 1939 - 1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 77.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 95.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 283.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. VI. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1991, s. 219.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 460.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 461.
- ↑ 9,0 9,1 9,2 Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 463.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 464.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 468.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 470.
- ↑ 13,0 13,1 13,2 Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 471.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 69.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 110.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 112.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 114.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 115.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 116.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 117.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 118.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 121.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 122.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 321. .
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 280, 432.
- ↑ Polskie Siły Zbrojne II wojnie światowej. T. III Armia Krajowa. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1950, s. 117.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 176.
- ↑ Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944. T. 1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 152.
- ↑ Janusz Marszalec: Ochrona porządku i bezpieczeństwa publicznego w Powstaniu Warszawskim. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Rytm, 1999, s. 39.
- ↑ Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. VI. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1991, s. 218.
- ↑ Grzegorz Jasiński: Żoliborz. Dzieje militarne II Obwodu Okręgu Warszawa AK w Powstaniu Warszawskim. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 2009, s. 86.
- ↑ Antoni Sanojca: Zarys struktury organizacyjnej Okręgu Warszawskiego ZWZ-AK wrzesień 1939 - lipiec 1944 [w]: Warszawa lat wojny, okupacji i odbudowy 1939 - 1944. T. I. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 138.
- ↑ Tadeusz Zarzycki: Pierwszy i ostatni dzień. Londyn: Veritas Fundation, 1974, s. 60.
- ↑ Tadeusz Zarzycki: Pierwszy i ostatni dzień. Londyn: Veritas Fundation, 1974, s. 116.
- ↑ Antoni Sanojca: Zarys struktury organizacyjnej Okręgu Warszawskiego ZWZ-AK wrzesień 1939 - lipiec 1944 [w]: Warszawa lat wojny, okupacji i odbudowy 1939 - 1944. T. I. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 137.
- ↑ We wspomnieniach Tadeusza Zarzyckiego oraz Antoniego Sanojcy występuje jako "Stefan Gorayski"
- ↑ Wroniszewski: IV Obwód Armii Krajowej Ochota Okręg warszawa. Warszawa: Przedsiębiorstwo Wydawnicze LAM, 1997, s. 68.
- ↑ Piotr Matusak (pod red.): Powstanie warszawskie 1944. Wybór dokumentów. T. 2 Część I. Warszawa: Agencja Wydawnicza "Egros", 2001, s. 211-299.
- ↑ Jerzy Kirchmayer: Powstanie warszawskie. Warszawa: Książka i Wiedza, 1970, s. 136.
- ↑ Wroniszewski: IV Obwód Armii Krajowej Ochota Okręg warszawa. Warszawa: Przedsiębiorstwo Wydawnicze LAM, 1997, s. 175.
- ↑ Wroniszewski: IV Obwód Armii Krajowej Ochota Okręg warszawa. Warszawa: Przedsiębiorstwo Wydawnicze LAM, 1997, s. 252.
- ↑ Piotr Rozwadowski (pod red.): Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego. T. I. Warszawa: 2005, s. 635-636.
- ↑ Adam Borkiewicz: Powstanie warszawskie. Zarys działań natury wojskowej. Warszawa: 1957, s. 701.
[edytuj] Bibliografia
- Armia Krajowa w dokumentach 1939-1945, Wrocław-Warszawa-Kraków 1990, Tom II ISBN 83-04-03630
- Ney-Krwawicz M., Komenda Główna Armii Krajowej 1939 - 1945, Warszawa 1990, ISBN-83-211-1055-X
[edytuj] Zobacz też