Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Wojskowa Służba Ochrony Powstania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Wojskowa Służba Ochorny Powstania
Historia
Państwo Flaga PPP.svg Polskie Państwo Podziemne
Sformowanie lipiec 1941
Rozformowanie styczeń 1945
Dowódcy
Pierwszy Stanisław Tabisz "Piotrowski"
Ostatni płk. Józef Koczwara "Zbigniew"
Działania zbrojne
II wojna światowa (powstanie warszawskie)
Organizacja
Dyslokacja Polska
Podporządkowanie Komenda Główna AK, Komendanci Okręgów AK
Tablica pamiątkowa, ul. Tamka, upamiętniająca żołnierzy WSOP Elektrownia w Powstaniu Warszawskim
Tablica upamiętniająca walki prowadzone przez Batalion WSOP "Dzik". Warszawa, Nowe Miasto

Wojskowa Służba Ochrony Powstania powstała na mocy rozkazu gen. Stefana Roweckiego z 15 lipca 1941[1] (według innej wersji 29 września 1941[2]), początkowo pod nazwą "Służba Ochrony Powstania", (od 1943 Wojskowa Służba Ochrony Powstania) jako specjalna struktura wojskowa, "II rzutu" przeznaczona w trakcie akcji powstańczej do służby ochronno-wartowniczej i garnizonowej. Początkowo podlegała Oddziałowi I (Organizacyjnemu) Komendy Głównej Armii Krajowej, zaś od 1943 Oddziałowi IV Kwatermistrzowskiemu Komendy Głównej AK[3]. W trakcie powstania warszawskiego część oddziałów WSOP pełniła funkcje oddziałów liniowych uczestnicząc w walkach.

Spis treści

[edytuj] Historia WSOP

Inicjatorem powołania służby, był Delegat Rządu na Kraj Cyryl Ratajski "Wartski"[4]. Oddziały miały m.in. wcielić organizowane oddziały wojskowe Stronnictwa Ludowego, krypt. "Trójkąt" oraz Polskiej Partii Socjalistycznej, krypt. "Koło". Według tej koncepcji oddziały Stronnictwa Ludowego miały tworzyć "Straż Ochrony Wiejskiej"[5], zaś PPS organizować oddziały na terenie miast i ośrodków robotniczych. Pierwsze dyskusje nad statutem Służby przeprowadzono na jesieni 1940. Jednak wiosną 1941 przedstawiciele Stronnictwa Ludowego, sprzeciwili się koncepcji udziału w strukturach wojskowych tworząc własne oddziały Straży Chłopskiej "Chłostra". Ostatecznie WSOP został zorganizowany w początkach 1943 bez udziału ludowców. Najsilniejsze struktury Służby istniały w Warszawskim Okręgu AK. W meldunku nr 109 z 31 stycznia 1942 gen. Rowecki określił stany WSOP w poszczególnych okręgach:

W meldunku organizacyjnym Dowódcy Armii Krajowej za okres od 1 września 1942 do 1 marca 1943 określono stan organizacji WSOP:

Według meldunku Komendanta Głównego AK za okres od 1 marca 1943 do 31 sierpnia 1943 wskazano, że przeprowadzono realizację wytycznych i zadań ujętych w instrukcji WSOP, oraz opracowano wytyczne szkolenia i instrukcje o asystencji wojskowej. Wytyczne te jednak przepadły w związku z aresztowaniem inspektora głównego[14];

W meldunku za okres od 1 września 1943 do 29 lutego 1944 Komendant Główny AK meldował, iż "przygotowania oddziałów WSOP do wykonania zadań posunęły się naprzód"[24];

[edytuj] Zadania WSOP

WSOP miało odciążyć oddziały zbrojne podczas opanowania terenu, oraz po jego opanowaniu od służby ochronnej i wartowniczej, oraz zapewnić porządek i bezpieczeństwo publiczne na obszarze objętym powstaniem, gdy władze bezpieczeństwa nie mogły go zapewnić własnymi siłami. Zgodnie z przyjętym statutem, w wypadku wybuchu powstania głównymi zadaniami WSOP-u miały być:

Do zadań WSOP miały należeć także dozór nad jeńcami oraz obrona przeciwlotnicza, przeciwgazowa i przeciwpożarowa[25]. W razie konieczności oddziały WSOP miały być użyte do walki na równi z oddziałami bojowymi[26]. Dość wyraźnie oddzielano funkcje policyjne PKB od zadań WSOP. W referacie Komendanta Głównego AK na posiedzeniu Krajowej Reprezentacji Politycznej w październiku 1943, gen. Tadeusz Bór-Komorowski stwierdził m.in.:

Quote-alpha.png
Przede wszystkim konieczne jest zorganizowanie już w konspiracji siły politycznej w postacie jednolicie i sprężyście dowodzonego i silnego PKB. Zaznaczyć muszę, że nie należy przy tym zbytnio liczyć na siły WSOP, która ma swoje odrębne, wojskowe zadania i bez uszczerbku dla ich wykonania nie może udzielać pomocy czynnikom cywilnym[27]

[edytuj] Struktura WSOP

Na czele WSOP stał Główny Inspektor wchodzący w skład Komendy Głównej Armii Krajowej. Według niektórych źródeł pierwszym głównym inspektorem SOP na początku 1941 był Stanisław Tabisz "Piotrowski", który jednak zrezygnował, lub co bardziej prawdopodobne nie podjął funkcji z uwagi na zastrzeżenia Stronnictwa Ludowego[28]. Następnie, funkcję głównego inspektora pełnili: ppłk. Władysław Galica "Poręba" (od lipca 1941 do aresztowania w czerwcu 1943), płk. Józef Koczwara "Zbigniew" (od czerwca 1943 do października 1944). Według niektórych źródeł inspektorem głównym WSOP przed powstaniem był płk. Edward Biernacki "Wilk"[29]. Od początku 1943 zastępcą Inspektora Głównego był ppłk. Adam Borkiewicz "Leszczyński", zaś funkcję szefa łączności i sekretariatu pełniła od 1941 do czerwca 1943 Maria Gawrońska "Ludmiła"[3].

Na poziomie okręgów funkcjonowali inspektorzy okręgowi, którzy podlegali komendantowi okręgu AK, na poziomie obwodów inspektorzy obwodowi, zaś na poziomie rejonów podinspektorzy. Oddziały WSOP formowane były jak oddziały liniowe: w sekcje, drużyny, plutony i kompanie. Początkowo organizowane szkieletowo (dowódcy plutonów i drużyn z zastępcami oraz dowódcy sekcji). Przewidywano wypełnienie składów w trakcie pogotowia przez zaciąg przygotowanych osób, lub po powstaniu drogą przymusowego poboru roczników 1891 - 1903 oraz ochotników roczników przedpoborowych i starszych powyżej 1891[30]. W drugiej połowie 1942 w ramach SOP utworzono formację "Użyteczności Publicznej", obejmującej jednostki ochronne wydzielone z pracowników poszczególnych instytucji i przedsiębiorstw, które miały zapewnić funkcjonowanie tych instytucji na rzecz ludności cywilnej. Wydzielone oddziały w uzgodnieniu z inspektorami organizowały plutony ochronne i zadania związane ze zdobyciem i ochroną obiektu[31].

[edytuj] WSOP Okręgu Warszawskiego

W Okręgu Warszawskim AK WSOP występował pod kryptonimem: "Niagara" "O";

Inspektorat Okręgowy WSOP składał się z następujących komórek:

Natomiast według Antoniego Sanojcy inspektorat okręgowy w Warszawie składał się z referatów: Organizacyjnego (werbunek, ordre de bataille, łączność, ewidencja, instrukcja); Bezpieczeństwa (obserwacja ośrodków zagrożonych akcją antypaństwową, instruowanie w zakresie przygotowania obsady obiektów chronionych); Obrony Przeciwlotniczej (organizacja specjalnych oddziałów, łączność, dobór kadr dowódców pododdziałów); Sanitarny (obsada ochronna ośrodków zdrowia; organizacja partoli sanitarnych dla plutonów WSOP, oddziałów ratowniczo-sanitarnych); Kontroli i Szkolenia (kontrola pracy w dzielnicach, szkolenie taktyczne); Użyteczności Publicznej (organizacja oddziałów ochronnych, łączność wewnętrzna i zewnętrzna, szkolenie, współpraca z innymi komórkami inspektoratu)[35](

W poszczególnych obwodach stan przedstawiał się następująco:

Obwód I - Śródmieście, Stare Miasto
Podinspektoraty rejonowe
Obwód II - Żoliborz, Marymont, Bielany
Podinspektoraty rejonowe
Obwód III - Wola
Obwód IV - Ochota
Podinspektoraty rejonowe
Obwód V - Mokotów
Podinspektoraty rejonowe
Obwód VI - Praga
Podinspektoraty rejonowe
Obwód VII - Powiat Warszawski
VIII samodzielny rejon Okęcie - brak danych o istnieniu WSOP[38].

Według danych z lutego 1944 w Okręgu warszawskim było 198 plutonów WSOP (146 pełnych plutonów i 52 szkieletowe) obejmujące 10.000 żołnierzy[39].

[edytuj] WSOP w Powstaniu Warszawskim

W trakcie powstania Warszawskiego cześć oddziałów WSOP (ok. 3500 żołnierzy) przystąpiła do walki jak oddziały liniowe m.in.:

Oddziały WSOP wchodziły też w skład zgrupowań bojowych m.in. podległe okręgowi warszawskiemu, Zgrupowanie Użyteczności Publicznej WSOP "N-9215" (Warszawska Elektrownia Miejska) weszło w skład Zgrupowania "Krybar" na Powiślu. Załoga Elektrowni w Pruszkowie zdobyła 1 sierpnia obiekt i utrzymywała go do rana.

Information icon.svg Osobny artykuł: Elektrownia Pruszków.

Według ustaleń Adama Borkiewicza, w trakcie powstania zginęło 7 inspektorów obwodowych (na siedmiu), 112 oficerów i około 1200 szeregowych na 3500 zmobilizowanych[43].

Przypisy

  1. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 281. 
  2. 2,0 2,1 Piotr Rozwadowski (pod red.): Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego. T. I. Warszawa: 2005, s. 632. 
  3. 3,0 3,1 3,2 Marek Ney-Krwawicz: Komenda Główna Armii Krajowej 1939 - 1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 77. 
  4. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 95. 
  5. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 283. 
  6. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. VI. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1991, s. 219. 
  7. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 460. 
  8. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 461. 
  9. 9,0 9,1 9,2 Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 463. 
  10. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 464. 
  11. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 468. 
  12. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 470. 
  13. 13,0 13,1 13,2 Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 471. 
  14. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 69. 
  15. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 110. 
  16. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 112. 
  17. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 114. 
  18. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 115. 
  19. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 116. 
  20. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 117. 
  21. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 118. 
  22. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 121. 
  23. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 122. 
  24. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 321. .
  25. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. II. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 280, 432. 
  26. Polskie Siły Zbrojne II wojnie światowej. T. III Armia Krajowa. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1950, s. 117. 
  27. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. III. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1990, s. 176. 
  28. Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944. T. 1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 152. 
  29. Janusz Marszalec: Ochrona porządku i bezpieczeństwa publicznego w Powstaniu Warszawskim. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Rytm, 1999, s. 39. 
  30. Armia Krajowa w dokumentach 1939 - 1945. T. VI. Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 1991, s. 218. 
  31. Grzegorz Jasiński: Żoliborz. Dzieje militarne II Obwodu Okręgu Warszawa AK w Powstaniu Warszawskim. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 2009, s. 86. 
  32. Antoni Sanojca: Zarys struktury organizacyjnej Okręgu Warszawskiego ZWZ-AK wrzesień 1939 - lipiec 1944 [w]: Warszawa lat wojny, okupacji i odbudowy 1939 - 1944. T. I. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 138. 
  33. Tadeusz Zarzycki: Pierwszy i ostatni dzień. Londyn: Veritas Fundation, 1974, s. 60. 
  34. Tadeusz Zarzycki: Pierwszy i ostatni dzień. Londyn: Veritas Fundation, 1974, s. 116. 
  35. Antoni Sanojca: Zarys struktury organizacyjnej Okręgu Warszawskiego ZWZ-AK wrzesień 1939 - lipiec 1944 [w]: Warszawa lat wojny, okupacji i odbudowy 1939 - 1944. T. I. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 137. 
  36. We wspomnieniach Tadeusza Zarzyckiego oraz Antoniego Sanojcy występuje jako "Stefan Gorayski"
  37. Wroniszewski: IV Obwód Armii Krajowej Ochota Okręg warszawa. Warszawa: Przedsiębiorstwo Wydawnicze LAM, 1997, s. 68. 
  38. Piotr Matusak (pod red.): Powstanie warszawskie 1944. Wybór dokumentów. T. 2 Część I. Warszawa: Agencja Wydawnicza "Egros", 2001, s. 211-299. 
  39. Jerzy Kirchmayer: Powstanie warszawskie. Warszawa: Książka i Wiedza, 1970, s. 136. 
  40. Wroniszewski: IV Obwód Armii Krajowej Ochota Okręg warszawa. Warszawa: Przedsiębiorstwo Wydawnicze LAM, 1997, s. 175. 
  41. Wroniszewski: IV Obwód Armii Krajowej Ochota Okręg warszawa. Warszawa: Przedsiębiorstwo Wydawnicze LAM, 1997, s. 252. 
  42. Piotr Rozwadowski (pod red.): Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego. T. I. Warszawa: 2005, s. 635-636. 
  43. Adam Borkiewicz: Powstanie warszawskie. Zarys działań natury wojskowej. Warszawa: 1957, s. 701. 

[edytuj] Bibliografia

Historia Polski
Kotwica

Ten artykuł jest częścią cyklu:
Polskie Państwo Podziemne

[edytuj] Zobacz też

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Wojskowa_Służba_Ochrony_Powstania&oldid=30857422
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty