Wojskowe Gubernatorstwo Warszawy

Wojskowe Gubernatorstwo Warszawy zostało utworzone 29 lipca 1920 roku rozkazem ministra spraw wojskowych, w celu kierowania obroną trójkąta Modlin – Zegrze – Warszawa przed zbliżającą się ofensywą bolszewicką. Z nadania Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego, funkcję tę objął 5 sierpnia gen. Franciszek Latinik, równocześnie dowódca 1 armii WP broniącej przedpola Warszawy. Utworzono przy tej instytucji także komisariat cywilny, na czele z podprokuratorem Sądu Najwyższego A. Żychlińskim.

Jego zadaniem było ufortyfikowanie trójkąta Modlin – Zegrze – Warszawa, a także sprawowanie nadzoru nad miejscowymi władzami cywilnymi i wojskowymi. Miał również prawo powoływania ludności do świadczeń wojennych oraz wydawania miejscowym władzom administracyjnym poleceń w sprawach bezpieczeństwa, spokoju i porządku publicznego. Adiutanci wojskowego Gubernatora mogli aresztować wszystkie podejrzane osoby, niezależnie od ich stopnia wojskowego i zajmowanego stanowiska.

Przygotowywano ewakuacje instytucji wojskowych i cywilnych w przypadku załamania się obrony przedmościa warszawskiego. Zajęto się także dostawami żywności dla miasta oraz ustalono maksymalne ceny artykułów spożywczych, w celu przeciwdziałania spekulacji. Niestety, z powodu niedostatku materiałów, narzędzi, fachowego personelu oraz zbyt późnego rozpoczęcia prac, nie ukończono budowy umocnień do czasu podejścia Armii Czerwonej na przedpola stolicy.

Wojskowe Gubernatorstwo Warszawy zostało rozwiązane 23 września 1920 roku.

Bibliografia

• Janusz Odziemkowski, Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919-1920 wyd.: rytm Warszawa 2004

Zobacz też

• II Rzeczpospolita
• Bitwa warszawska 1920
• Wojna polsko-bolszewicka