| Wolbórka | |
Wolbórka (po prawo) i jej dopływ Moszczanka |
|
| Lokalizacja | Europa |
| Źródło | w okolicy Tuszyna |
| Ujście | rzeka Pilica w okolicy miasta Tomaszów Mazowiecki |
| Długość | 48,8 km |
| Powierzchnia zlewni | 941 km² |
| Największe dopływy | Czarna, Miazga |
| Rzeki Polski | |
Wolbórka – rzeka w środkowej Polsce, lewy dopływ Pilicy o długości 48,8 km[1] i powierzchni dorzecza 941 km². Płynie przez Wzniesienia Łódzkie i Równinę Piotrkowską do Doliny Białobrzeskiej, w województwie łódzkim.
W okresie średniowiecza (XIII-XV w.) rzeka nazywała się Wojborza albo Wojborzyca, w okresie staropolskim (XV-XVII w.) Wolborza albo Wolborzyca. Nazwa zbliżona do współczesnej Wolborka po raz pierwszy pojawia się w XVIII w. (1775). W niektórych źródłach błędnie podaje się, że Wolbórka nosi(ła) alternatywne miano „Czarna”. Tak (Czarna) nazywa się główny dopływ dolnej Wolbórki.
Rzeka wypływa ze źródeł w lasach, ok. 3 km na północny zachód od Tuszyna, koło trasy Łódź – Tuszyn. Początkowo Wolbórka płynie przez las, a następnie szeroką doliną wśród łąk. Na 15. kilometrze od źródeł przyjmuje płynącą od północy Miazgę. Od tego miejsca rzeka jest całkowicie uregulowana, a jej dolina – w pełni zmeliorowana. Wolbórka aż do ujścia płynie wśród prawie bezdrzewnego krajobrazu. Urozmaicają go jedynie stare parki w Remiszewicach, Rzeczkowie i Lubiatowie. Rzeka tworzy szeroką, bagnistą dolinę w Wolborzu, przyjmując tutaj Moszczankę i kilka innych, mniejszych dopływów. Dalej Wolbórka płynie nadal szeroką, zmeliorowaną doliną, która zwęża się dopiero pod Tomaszowem Mazowieckim. Tutaj zachowała swoje naturalne koryto i nadbrzeżne zadrzewienia.
Wolbórka wpływa do Pilicy nieco poniżej Tomaszowa Mazowieckiego. W przeszłości wody Wolbórki i Miazgi poruszały młyny. Około 1830 roku było ich tutaj dziewięć. W XIX wieku podjęto próbę wykorzystania Wolbórki do spławiania zboża z dóbr będkowskich.
Ważniejsze dopływy:
Ważniejsze miejscowości nad Wolbórką: Będków, Wolbórz, Tomaszów Mazowiecki.