Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Wolbórz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Wolbórz
Herb Flaga
Herb Wolborza Flaga Wolborza
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat piotrkowski
Gmina Wolbórz
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1273-1870; 2011
Burmistrz Elżbieta Ościk
Ludność (2010)
• liczba

2282
Strefa numeracyjna
(+48) 44
Kod pocztowy 97-320
Tablice rejestracyjne EPI
Położenie na mapie Polski
Poland location map.svg
"Wolbórz"
Wolbórz
51°30′03″N 19°49′56″E / 51.50083, 51.50083Na mapach: 51°30′03″N 19°49′56″E / 51.50083, 51.50083
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Pałac Biskupów
Kolegiata św. Mikołaja
Szkoła podstawowa im. Władysława Jagiełły

Wolbórzmiasto w centralnej Polsce, położone w województwie łódzkim, w powiecie piotrkowskim, w gminie Wolbórz. Miejscowość jest siedzibą gminy Wolbórz. Do 1953 roku miejscowość była siedzibą gminy Bogusławice.

Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 2282 mieszkańców[1].

Nazwa Wolbórz pojawiła się na dobre w dwudziestoleciu międzywojennym, wcześniej miejscowość nazywano Woybor, Voibor, Woibor, Wojbor, Olbórz, a w XVI w. pojawiły się nazwy Woyborz i Wolborz.[potrzebne źródło]

Spis treści

[edytuj] Położenie

Miejscowość położona jest w rozwidleniu rzek Wolbórki i Moszczanki, przy trasie szybkiego ruchu nr 8 z Warszawy do Katowic i Wrocławia, pomiędzy Tomaszowem Mazowieckim a Piotrkowem Trybunalskim.

Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 15,18 km²[1].

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa piotrkowskiego.

[edytuj] Historia

Prace wykopaliskowe pokazują, że na terenie dzisiejszego Wolborza osadnictwo istniało już 4 tysiące lat temu. Pierwsza udokumentowana wzmianka o Wolborzu pojawiła się w falsyfikacie mogileńskim antydatowanym na 1065 r. Wolbórz był wtedy centrum opola, a później został przekształcony w kasztelanię.

W latach 1123-1125 Wolbórz stał się drugą stolicą biskupstwa kujawskiego, później stał się miastem rezydencjonalnym biskupów włocławskich. W XIII w. był już znaczącą osadą, co potwierdziło uzyskanie praw miejskich (na prawie średzkim) w 1273 r. (16 lat po Krakowie) z nadania Leszka Czarnego.

Lokacja została potwierdzona w 1357 r. (tym razem na prawie magdeburskim), a miasto stało się centrum okolicy. Miasto miało komorę celną i własne władze samorządowe. Rozwijał się handel, rzemiosło i oświata. Wolborzanie jeździli do Krakowa, by kształcić się w tamtejszej Akademii lub korzystali z jej filii zorganizowanej w Wolborzu. Filia ta miała 6 profesorów oraz rektora i udzielała stopni naukowych: bakałarza filozofii i nauk wyzwolonych.

9 września 1409 r. Władysław Jagiełło wydał w Wolborzu odezwę skierowaną do duchowieństwa, panów świeckich i książąt chrześcijańskich, przedstawiającą 29 artykułów obwiniających zakon krzyżacki. Miasto było również miejscem koncentracji wojsk zarówno przed bitwą pod Grunwaldem, jak i przed kolejnymi wyprawami króla Jagiełły przeciwko Krzyżakom[potrzebne źródło].

Wiek XV i XVI to dalszy rozwój Wolborza, głównie gospodarczy. Miasto posiadało około 100 warsztatów sukienniczych, liczne warsztaty piwowarskie, rozwijały się inne cechy, zbudowano 6 młynów. Okręg powiększył się terytorialnie o kilka wsi, którym przyznawano prawa lokacyjne.

W 1521 r. Wolbórz posiadał 5 kościołów:

W późniejszym czasie wybudowano jeszcze kościół św. Anny. Wszystkie świątynie, oprócz kościoła farnego, były małe i drewniane - niektóre dokumenty nazywają je kaplicami.

W 1536 i 1548 r. miasto było niszczone przez pożary. Jego odbudowę ułatwiły zwolnienia z podatków dotyczące zarówno miasta jak i jego mieszkańców, a także zapomogi przekazywane przez lenników królewskich (m.in. księcia pruskiego Albrechta). W 1538 r. kościół św. Mikołaja stał się prepozyturą, a później (w 1544) kolegiatą.

W 1553 r. wójtem Wolborza został Andrzej Frycz Modrzewski.

Po II rozbiorze Wolbórz znalazł się w granicach Królestwa Pruskiego, w którym pozostawał aż do 1807, kiedy to znalazł się w Księstwie Warszawskim. Gdy kongres wiedeński w 1815 zdecydował o powstaniu Królestwa Kongresowego, Wolbórz znalazł się w jego granicach.

W 1819 r. zaborczy rząd carski, żeby ukarać wolborzan za ich patriotyzm, odebrał świątyni św. Mikołaja tytuł kolegiaty, który odzyskała dopiero w 2008 r.[2]

Mieszkańcy Wolborza brali czynny udział w powstaniu styczniowym, za co karą była utrata praw miejskich. Miasto objął ukaz carski z 30 maja 1870 zmniejszający liczbę miast w guberniach Kraju Priwiślańskiego. Ukaz działał wstecz i odbierał prawa z dniem 23 stycznia przyłączając jednocześnie Wolbórz do gminy Bogusławice.

Podczas okupacji Niemcy wymordowali miejscowych Żydów.

W Wolborzu urodził się Waldemar Goszcz – polski piosenkarz, aktor, model.

1 stycznia 2011 r. po 140 latach Wolbórz odzyskał prawa miejskie[3].

[edytuj] Zabytki

Interesujące jest zabytkowe i nieczęsto spotykane założenie urbanistyczne starej części Wolborza – w formie tak zwanej owalnicy umiejscowionej w widłach dwóch rzek, Moszczanki i Wolbórki, między którymi położona jest najstarsza część Wolborza.

[edytuj] Sport

[edytuj] Współpraca międzynarodowa

Miasta i gminy partnerskie:

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

Commons in image icon.svg
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Wolbórz&oldid=31464303
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty