Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Freie Demokratische Partei | |
| Lider | Philipp Rösler |
| Data założenia | 12 grudnia 1948 |
| Adres siedziby | Thomas-Dehler-Haus, Reinhardtstraße 14 10117 Berlin |
| Deklarowana ideologia polityczna |
liberalizm klasyczny |
| Deklarowane poglądy gospodarcze |
neoliberalizm |
| Liczba członków | ok. 65 000 (31 grudnia 2006) |
| Członkostwo międzynarodowe |
Międzynarodówka Liberalna |
| Europejska Grupa Parlamentarna |
ELDP |
| Młodzieżówka | Junge Liberale (Młodzi Liberałowie) |
| Barwy | żółty i niebieski |
| Obecni posłowie | 93 z 622 (15%) |
| www.fdp.de | |
Wolna Partia Demokratyczna (niem. Freie Demokratische Partei, FDP) – to centroprawicowa liberalna partia polityczna w Niemczech.
Spis treści |
FDP powstała w 1948 r. w miejscowości Heppenheim w Zachodniej Strefie Okupacyjnej Niemiec jako zjednoczenie wszystkich partii liberalnych. Jej pierwszym przewodniczącym był późniejszy pierwszy prezydent RFN Theodor Heuss.
Ideą zjednoczenia było przezwyciężenie podziału wśród liberałów, spowodowanego przez kanclerza Ottona von Bismarcka.
Ogół członków i zwolenników FDP można podzielić na lewicowych liberałów i konserwatywnych liberałów. Lewicowi liberałowie występują przede wszystkim w sprawie praw obywatelskich, natomiast konserwatyści są przede wszystkim za neoliberalizmem, kładąc nacisk na sprawy gospodarcze. Elementem ich łączącym jest idea wolności niepodzielnej. Wspólne dla nich jest krytyczne nastawienie wobec państwa, a zwłaszcza biurokracji. Ich motto - Państwa tylko tyle, ile niezbędne - mówi o ograniczeniu ingerencji państwa w życie jednostki.
Liberałowie FDP współrządzili Niemcami od czasów powojennych. W 1949 roku zawarli koalicję z konserwatywną CDU i prawicową DP udzielając poparcia gabinetowi Konrada Adenauera. Wraz z chadekami kierowali państwem aż do 1966 roku (z przerwą na latach 1957-61, gdy CDU dysponowała absolutną większością w Bundestagu). Byli jedyną liczącą się siłą opozycyjną wobec tzw. wielkiej koalicji CDU i socjaldemokratycznej SPD). W 1969 r. poparli w głosowaniu parlamentarnym kandydata SPD na prezydenta (był nim Gustav Heinemann), co było dużym zaskoczeniem dla Niemców przyzwyczajonych widzieć FDP jako "przybudówkę" do partii Adenauera. Wspólna akcja z SPD była zaczątkiem ówczesnej współpracy parlamentarnej w gabinecie koalicyjnym Willego Brandta. FDP uzyskała wówczas wpływ na politykę zagraniczną (jej przedstawiciel Walter Scheel został ministrem) i spraw wewnętrznych (tutaj na czele resortu stanął Hans-Dietrich Genscher. W 1974 roku SPD "odwdzięczyło" się popierając kandydaturę Waltera Scheela na prezydenta RFN.
Kolorami FDP są żółty i niebieski.
Partia postuluje liberalizm w dziedzinie światopoglądowej. Motto partii to: „Tak dużo państwa, ile jest niezbędne, tak mało państwa, jak to jest możliwe”. W ten sposób partia próbują maksymalnie ograniczyć ingerencję państwa w życie obywateli.
Centralnym celem partii jest tworzenie miejsc pracy poprzez zachęcanie przedsiębiorstw do inwestycji, co powinno zostać osiągnięte przez redukcję biurokracji, prywatyzację, deregulację, likwidację subwencji i reformę podatkową. Zadłużenie państwa powinno zostać zredukowane, a w globalizacji partia widzi ogromna szansę dla Niemiec. Opowiada się za podatkiem dochodowym progresywnym przy jednoczesnym obniżeniu progów podatkowych, postuluje ograniczenie wydatków państwowych na świadczenia socjalne, opowiada się za częściową prywatyzacją szkolnictwa i służby zdrowia, tam, gdzie ich utrzymywanie za bardzo obciąża budżet. W obszarze polityki edukacyjnej FDP jest za wsparciem edukacji przedszkolnej dzieci. Już w czwartym roku życia dzieci powinny przystąpić do testu językowego, który umożliwi rozpoznanie trudności językowych np. u dzieci ze środowisk imigranckich i zlikwidowanie ich w tzw. klasach startowych.
W polityce energetycznej partia proponuje połączenie odnawialnych źródeł energii z tradycyjnymi, jak węgiel czy gaz, jednocześnie krytykuje wzrost wykorzystania energii jądrowej. FDP pozostaje najbardziej liberalną partią w niemieckim parlamencie.
 Prawo
Władza wykonawcza
Władza ustawodawcza
Władza sądownicza
Podział terytorialny
Partie polityczne
Wybory
|
|
|||||||
