W okresie PRL-u wolna sobota była dniem wolnym od pracy, wprowadzonym w poprzednio istniejącym 6-dniowym tygodniu pracy.
Wolne soboty były wprowadzane na podstawie dekretów Rady Państwa z 1972[1] i 1973 roku[2] stopniowo, początkowo (w 1973) dwa razy w roku (za odpracowaniem), następnie sześć w 1974[3]; poczynając od 1975 roku było to 12 dni w roku, potem dwie i trzy soboty miesięcznie.
Pierwszą wolną sobotą był dzień 21 lipca 1973 roku (przed przypadającym nazajutrz Narodowym Świętem Odrodzenia Polski).
Na początku 1981 roku wprowadzono zasadę, która stanowiła, że co druga sobota była wolna. Nie dotrzymano porozumienia ze strajkującymi, podpisanego w Jastrzębiu 3 września 1980 roku, które gwarantowało wszystkie wolne soboty. Następne porozumienie z 30 stycznia 1981 r. mówiło o tym, że trzy soboty w miesiącu miały być wolne. Pod koniec PRL-u prawie wszystkie soboty były wolne.