Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł od 2012-01 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Wolny Uniwersytet Ukraiński (ukr. Український Вільний Університет) – emigracyjny uniwersytet, założony przez ukraińskich emigrantów po I wojnie światowej.
Plany utworzenia ukraińskiego uniwersytetu były podnoszone jeszcze przed wybuchem pierwszej wojny światowej, a jego siedzibę miało być miasto Lwów. Rząd polski nie wywiązał się przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego z zobowiązania utworzenia do końca roku 1924 uniwersytetu ukraińskiego na terenie RP, zawartego w ustawie z 26 września 1922[1]. Od roku 1919 do 1925 działał we Lwowie nielegalny Tajny Uniwersytet Ukraiński.
Wolny Uniwersytet Ukraiński powstał 17 stycznia 1921 w Wiedniu, jednak w tym samym roku został przeniesiony do Pragi. Był finansowany przez rząd czechosłowacki, przy wsparciu prezydenta Czechosłowacji Tomasza Masaryka.
Wolny Uniwersytet Ukraiński w Pradze i Ukraińska Akademia Gospodarcza w Poděbradach były w tym okresie jedynymi wyższymi uczelniami ukraińskimi na świecie.[2],
Początkowo Uniwersytet posiadał tylko dwa fakultety: filozoficzny i prawno-społeczno-ekonomiczny. Wykładowcami byli: Dmytro Antonowycz, Łeonid Biłećkyj, I. Horbaczewski, Stanisław Dnistrianski, Dmytro Doroszenko, Fedir Szczerbyna, Ołeksandr Kołessa, Stepan Rudnyćkyj, Wołodymyr Starosolskyj, Roman Smal-Stocki, Stepan Smal-Stocki, Andrij Jakowliw, Augustyn Wołoszyn, Opanas Andrijewśkyj, Jurij Klen.
Po II wojnie światowej Uniwersytet został przeniesiony do Monachium. Wykładowcami jego byli: M. Wasyljiw, Hryhor Waszczenko, Wołodymyr Derżawyn, Wiktor Domanycki, Pawło Zajcew, Bohdan Krupnyćkyj, Wołodymyr Kubijowycz, Zenon Kuzelia, O. Kulczycki, Petro Kurinnyj, Iwan Mirczuk, Ołeksandr Ohłobłyn, Lew Okinszewycz, Jurij Panejko, Natalia Połonska-Wasylenko, Iwan Rakowski, Wadym Szczerbakiwski, Jarosław Rudnyćkyj, a później Jurij Starosolski, O. Jurczenko, Ołeksander Horbacz, Wołodymyr Janiw, Jarosław Padoch, l. Koszeliwec, Dmytro Czyżewśkyj, Jurij Szewelow, Jurij Bojko-Błochyn.
Od 16 września 1950 stopnie nadawane przez Wolny Uniwersytet zostały uznane przez rząd niemiecki, a od 12 listopada 1992 przez rząd ukraiński.
