| Woody Guthrie | |
Woody Guthrie, 1943 |
|
| Imię i nazwisko | Woodrow Wilson Guthrie |
| Data i miejsce urodzenia | 14 lipca 1912 |
| Data i miejsce śmierci | 3 października 1967 Nowy Jork |
| Instrument | wokal, gitara, harmonijka ustna, mandolina, skrzypce |
| Gatunek | folk, protest song |
| Zawód | piosenkarz, autor piosenek |
| Aktywność | 1930-1956 |
| Instrument | |
| Martin 000-18, Gibson Southern Jumbo, Gibson J-45 | |
Woody Guthrie, właśc. Woodrow Wilson Guthrie[1] (ur. 14 lipca 1912 w Okemah, Oklahoma, zm. 3 października 1967 w Nowym Jorku[1]) – amerykański pieśniarz folk, gawędziarz. W 1988 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[2]. Autor wielu piosenek z lat wielkiego kryzysu i II wojny światowej, i m.in. "This Land is Your Land". Najsłynniejszy przedstawiciel subkultury hobo. Ojciec Arlo Guthriego.
Spis treści |
Urodził się w Okemah w rolniczej Oklahomie, imiona otrzymał na cześć urzędującego w tym czasie prezydenta USA – Woodrowa Wilsona.
W wieku 19 lat przeprowadził się do Teksasu, gdzie poznał i poślubił swoją pierwszą żonę Mary Jennings, z którą miał troje dzieci. Opuścił rodzinę, by ruszyć wraz z falą migracji do Kalifornii. Podróże tego okresu odbiły się najwyraźniej w jego twórczości. W latach 1935–1937 śpiewał swoje piosenki w kalifornijskim radiu.
W 1939 bądź 1940 przeniósł się do Nowego Jorku znajdując uznanie w tamtejszych lewicowych i folkowych środowiskach. Tam też powstały jego pierwsze nagrania: kilka godzin opowieści i piosenek nagranych przez folklorystę Alana Lomaxa na potrzeby Biblioteki Kongresu oraz album Dust Bowl Ballads. W tym czasie rozpoczął też prace nad autobiografią Bound for Glory wydaną w 1943. W 1941 poznał Pete'a Seegera, przewędrowali razem Amerykę wzdłuż i wszerz, i przyłączył się do jego zespołu Almanac Singers. Gdy pod koniec 1941 USA przystąpiły do wojny, Woody wstąpił do armii. Po powrocie ożenił się z Marjorie Mazia, z którą miał czworo dzieci.
Pod koniec lat czterdziestych stan jego zdrowia zaczął się pogarszać, również jego zachowania budziły kontrowersje. Porzucił rodzinę i wyjechał do Kalifornii, gdzie ożenił się po raz trzeci (miał jedno dziecko z tego związku). Po powrocie do Nowego Jorku błędnie diagnozowano u niego różne choroby (włączając alkoholizm i schizofrenię). Ostatecznie odkryto, że cierpi na pląsawicę Huntingtona. Choroba ta całkowicie uniemożliwiła mu dalszą twórczość. Do śmierci przebywał w nowojorskim szpitalu psychiatrycznym.
W początkowym okresie kariery Boba Dylana, był dla niego wzorem do naśladowania. Wpłynął na cały ruch folkowy końca lat 50. i z początków lat 60. XX w., szczególnie na takich muzyków jak Ramblin' Jack Elliott, John Sebastian, Phil Ochs, Tom Paxton i wielu innych[3].