Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Wrzesień (poemat)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Wrzesień (oryg. buł. Септември) – poemat bułgarskiego poety Geo Milewa, opublikowany po raz pierwszy w 1924 na łamach pisma Płomień.

Spis treści

[edytuj] Okoliczności powstania utworu

Pod wpływem swojego udziału w I wojnie światowej, a następnie pobytu w Niemczech i kontaktu z tamtejszymi działaczami socjaldemokratycznymi Geo Milew stał się przekonanym socjalistą, głoszącym konieczność politycznego zaangażowania sztuki po stronie ruchu robotniczego, przeciwko panującemu porządkowi społecznemu. W swoich kolejnych utworach poeta głosił upadek cywilizacji zachodnioeuropejskiej, wyrażał fascynację potęgą zbuntowanych mas i nienawiść do mieszczaństwa. W swoich utworach zaczął wzywać do rewolucji społecznej; w Kalendarzyku ekspresjonistycznym głosił pochwałę wydarzeń rewolucyjnych w Niemczech. Wrzesień, opublikowany po raz pierwszy na łamach pisma Płomień po przegranym powstaniu wrześniowym, miał odegrać podobną rolę w odniesieniu do powstania robotniczego w Bułgarii.

[edytuj] Treść

Kolumna powstańców wrześniowych pojmanych przez siły rządowe

W części pierwszej utworu poeta opisuje "przebudzenie ludu": po wielu wiekach upodlenia i ucisku robotnicy i chłopi, źle uzbrojeni, zbierają się i dają wyraz swojemu gniewowi, przyłączając się do powstania. Poeta określa ich jako równocześnie strasznych i wielkich. Część druga i trzecia opisuje walkę: obraz słoneczników padających na ziemię pod kulami ukazuje zniszczenia wywołane przez zbrojne starcie. Część czwarta rozpoczyna się inwokacją do września, miesiąca krwi (...) wzlotów i zgliszcz[1]. Następnie wyliczone zostają miasta, w których rozpoczęły się walki. Część piąta głosi pochwałę powstańców: podmiot liryczny podkreśla, że nie byli to ludzie wybitni, artyści, politycy ani agitatorzy, lecz chłopi/robotnicy/prości prostacy/analfabeci[2], których do walki pchnęła nadzieja na lepsze życie. W szóstej części dochodzi do antropomorfizacji przyrody bałkańskiej: powstaniu towarzyszy burza, cała natura włącza się do walki. Część siódma składa się z jednego zdania: Rozpoczęła się tragedia![3]. Myśl tę rozwijają części ósma i dziewiąta: siły rządowe rozpoczynają tłumienie powstania, padają setki zabitych, w szeregach powstańców wybucha panika. W zamęcie samotnie walczy, strzelając z działa, prawosławny ksiądz Andrej Iwanow. Ostatni pocisk kieruje w stronę cerkwi, w której niegdyś służył, z okrzykiem: Śmierć Szatanowi![4]. Chwilę później zostaje schwytany i powieszony bez sądu na słupie telegraficznym. Części dziesiąta i jedenasta opisują rządowe represje po stłumieniu powstania. Utwór opisuje płonące wsie oraz masowe egzekucje: wieszanie, rozstrzeliwanie, ścinanie głów. Nawet święci w niebie są przerażeni masakrą. Jednak ostatnie wersy utworu niosą optymistyczne przesłanie na przyszłość: podmiot liryczny zapowiada, iż drogą przyszłych walk ziemia stanie się rajem; powstanie nowe społeczeństwo, Bez Boga! bez pana![5]. Nadzieja na przyszłe odrodzenie zawiera się w słowach Wrzesień stanie się majem[5].

[edytuj] Cechy utworu

Okładka pierwszego książkowego wydania poematu Wrzesień

Wrzesień jest poematem ekspresjonistycznym, nawiązującym do poetyki dzieł Władimira Majakowskiego. Teresa Dąbek-Wirgowa określa go jako krzyk protestu przeciwko staremu światu[6]. Styl tekstu jest bardzo dynamiczny; cały poemat jest cyklem obrazów, opartych na wyliczeniach rzeczowników i przymiotników, elipsach oraz użyciu niewyszukanego, codziennego słownictwa. Jedynie w niektórych częściach tekstu występują fragmenty opisowe i narracyjne (śmierć Andreja Iwanowa, egzekucje); w dziele przeważa surowy styl, rezygnujący z epitetów i potęgujący emocjonalne napięcie. Aby ułatwić zrozumienie utworu i zakorzenić go w bułgarskiej tradycji, Milew posłużył się jako metaforą walki częstym w ludowej literaturze obrazem burzy nad Bałkanami[6].

[edytuj] Recepcja utworu

Wrzesień natychmiast po publikacji zaczął być wykorzystywany, zgodnie zresztą z zamysłem Milewa, do celów propagandowych i agitacyjnych przez partie lewicowe. Fragmenty utworu i jego całość były odczytywane na wiecach i spotkaniach z robotnikami w Bułgarii przez cały okres międzywojenny. Poemat był również drukowany za granicą (w 1927 w Paryżu, w języku oryginalnym).

Natychmiast po publikacji utworu pismo Płomień zostało zamknięte, a jego nakład skonfiskowany. Sam Geo Milew został aresztowany i zamordowany przez policję[6][7].

Przypisy

  1. G. Milew, Poematy i proza liryczna, Wydawnictwo Literackie Kraków, Kraków 1976, s.24.
  2. G. Milew, Poematy..., s.25.
  3. G. Milew, Poematy..., s.27.
  4. G. Milew, Poematy..., s.29.
  5. 5,0 5,1 G. Milew, Poematy..., s.35.
  6. 6,0 6,1 6,2 T. Dąbek-Wirgowa, Historia literatury bułgarskiej, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1980, ISBN 83-04-00283-3, s.220.
  7. T. Dąbek-Wirgowa, Historia..., s.206.
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Wrzesień_(poemat)&oldid=28212671
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty