Die Wunderwaffe (niem. "cudowna broń") – wyrażenie, które zostało sformułowane przez propagandę hitlerowską w Niemczech w okresie II wojny światowej. Oznaczało zaawansowaną technologicznie tajną broń o wielkiej sile, która będzie w stanie przechylić szalę zwycięstwa na stronę przegrywającej na wszystkich frontach III Rzeszy.
Pojęcie Wunderwaffe było w większym stopniu chwytem propagandowym, niż realnym projektem – nigdy nie doszło do jej wdrożenia w kształcie oficjalnie zapowiadanym, zrealizowano praktycznie tylko nieliczne projekty.
Opinie, co mogłoby się kryć pod określeniem Wunderwaffe są rozmaite:
[edytuj] Projekty zrealizowane
[edytuj] Projekty eksperymentalne
- Rakieta balistyczna A-9/A-10 konstrukcji Wernhera von Brauna. Projekt balistycznej rakiety międzykontynentalnej A-10 był pierwszym tego typu na świecie, umożliwiał on osiągnięcie celów w odległości do 4.800 km w czasie 45 minut. Rakieta miała osiągać pułap 24 km i zawierać w głowicy bojowej 1.000 kg amatolu. Według najnowszych danych elementy tego pocisku (oraz paliwo) były projektowane, budowane i testowane na obszarze obecnej RP najprawdopodobniej w fabrykach zbudowanych przez Niemców w kopalniach węgla kamiennego w Wałbrzychu, podziemiach Zamku Książ i w kompleksie "Riese" położonym w Górach Sowich, do których wejścia zostały zawalone, zasypane oraz być może zaminowane tuż przed wkroczeniem Armii Czerwonej na te tereny. Zbudowano także testowe stanowisko startowe nr 7 (niem. Prüfstand VII) na poligonie rakietowym w Peenemünde, poważnie uszkodzone podczas alianckiego nalotu bombowego w sierpniu 1944, a po wojnie rozmontowane i wywiezione przez Rosjan do ZSRR.
W laboratoriach umieszczonych pod ziemią a także w piwnicach i labiryntach korytarzy m.in pod pijalnią wód mineralnych w Szczawnie Zdroju prowadzono także w komorach ciśnieniowych i basenach z zimną wodą eksperymenty na więźniach obozu koncentracyjnego Dachau w celu zbadania wpływu ekstremalnie niskiego ciśnienia i niskiej temperatury na ciało człowieka na wysokości 24000 metrów.
- Broń jądrowa – niemieckie nadzieje na skonstruowanie tego typu broni związane były z noblistą i fizykiem Wernerem Heisenbergiem i jego współpracownikami (Kurt Diebner, Erich Bagge, Otto Haxer, Karl Witzel i Wilhelm Rein). Mimo pewnych postępów, program nie miał jednak szans na realizację – głównie z powodu braku odpowiedniego finansowania badań przez państwo oraz bazy naukowo-technicznej (kadra, ośrodki eksperymentalne, brak wystarczającej ilości materiałów rozszczepialnych). W porównaniu do zaawansowania amerykańskiego projektu Manhattan w 1945, niemiecki program atomowy znajdował się ok. roku 1942.
- Samolot pionowego startu Focke-Wulf Fw Triebflügel skonstruowany w układzie latającego śmigła o zmiennej geometrii (na końcu łopat umieszczonego z przodu samolotu śmigła znajdowały się miniaturowe silniki odrzutowe nadające mu ruch rotacyjny), napędzany silnikiem strumieniowym o ciągu wektorowanym.
- Samolot turboodrzutowy Horten Ho 229 (Gotha Go 229), skonstruowany w układzie latającego skrzydła – projekt niezrealizowany w wyniku braku odpowiednich materiałów konstrukcyjnych (brak odpowiedniej jakości i wytrzymałości).
- Samolot przechwytujący skonstruowany w systemie VTOL Heinkel Wespe – połączenie konstrukcji helikoptera i pocisku rakietowego, napęd w postaci silnika tłokowego, samolot miał startować bez użycia lotniska z ukrytej lokalizacji i błyskawicznie przechwytywać obce samoloty.
- Rakietowy system przeciwlotniczy EMW Wasserfall R 101, złożony z kierowanych pocisków typu ziemia-powietrze, zbudowanych na bazie miniaturowych wersji rakiet V-2. Pierwsze próbne wystrzelenie pocisku nastąpiło 29 lutego 1944 w ośrodku w Peenemünde. Dokonano w sumie 35 testowych startów. Planowano seryjną produkcję pocisków w nowej podziemnej fabryce w Bleicherode, której wskutek klęski III Rzeszy w 1945 nie wybudowano.
- Myśliwiec odrzutowy napędzany pyłem węglowym Lippisch P.13a, konstrukcji Alexandra Lippischa. Samolot według projektu mógł przelecieć 45 minut na 800 kg węgla ze zmienną prędkością od 850 km/h do 1250 km/h.
- Bombowiec strategiczny Amerika Bomber, projekt dotyczył skonstruowania samolotu w celu rażenia celów w skali globalnej, w szczególności na terenie USA – niezrealizowany praktycznie w pierwotnych założeniach, z powodu braku technologii umożliwiającej wytworzenie silników odrzutowych bądź tłokowych o odpowiedniej wydajności. Wykonano zaledwie dwa prototypy będące przeróbkami samolotów bombowych Junkers Ju 290 i Messerschmitt Me 264. Według konstruktorów, jeden z nich wykonał na początku 1944 testowy lot z atlantyckiego wybrzeża Francji, z lotniska w Mont-de-Marsan, i dotarł na odległość 20 km od Nowego Jorku – jednak współcześnie jest to podawane w wątpliwość.
- Załogowa wersja pocisku V1, Fieseler Fi 103R Reichenberg IV, mająca służyć do ataków samobójczych na samoloty aliantów i wybrane cele. Program lotów samobójczych Selbstopfermänner planowano wdrożyć pod koniec wojny w 1945. Oficjalnie niemieckie władze wojskowe używały eufemizmu "taranowanie", jednakże możliwości wydostania się pilota z rakiety były praktycznie żadne, z uwagi na dużą prędkość oraz fakt iż osłona kabiny znajdowała się tuż pod wlotem silnika odrzutowego dodatkowo odchylając się jedynie o 45 stopni, co uniemożliwiało szybkie opuszczenie kabiny przez pilota i wylądowanie na spadochronie. Ogółem przeszkolono 70 pilotów i wyprodukowano 175 maszyn Fieseler Fi 103R Reichenberg IV, nigdy jednak nie doszło do praktycznego ich zastosowania na polu walki. Piloci przeszkoleni w programie Selbstopfermänner bywali porównywani do japońskich kamikadze. Sam pocisk Fieseler Fi 103R Reichenberg IV był niemalże identyczny jak japoński Yokosuka MXY7 Ohka, używany przez japońskich pilotów-samobójców, z tą różnicą, iż kabina japońskiego pilota była zaśrubowywana, uniemożliwiając opuszczenie pocisku w trakcie lotu, natomiast kabina w niemieckim pocisku dawała teoretyczną szansę na ucieczkę, choć w praktyce niewykonalną.
- Noktowizory dla piechoty i pojazdów pancernych. Prowadzono próby, jednak najprawdopodobniej ani razu nie wykorzystano ich w warunkach bojowych[2].
[edytuj] Wunderwaffe III Rzeszy
[edytuj] Marynarka wojenna
[edytuj] Lotniskowce
- Graf Zeppelin (1938) - 33 550-tonowy lotniskowiec, którego stępkę podłożono w 1936; nigdy nie ukończony.
- Flugzeugträger B - planowany okręt siostrzany Grafa Zeppelina; zezłomowany przed spuszczeniem na wodę.
- Lotniskowiec I (1942) - planowany 56 500-tonowy lotniskowiec, przeznaczony do celów transportowych; zrezygnowano z jego budowy przed rozpoczęciem prac.
[edytuj] Okręty wojenne
- Pancerniki typu H - seria proponowanych okrętów wojennych, kończąc na H-44 - 140 000-tonowym okręcie uzbrojonym w osiem, 20-calowych dział. Tylko dwóm sztukom podłożono stępki; później zezłomowane.
[edytuj] U-booty - strefa oceaniczna
[edytuj] U-booty - strefa przybrzeżna
- Okręty podwodne typu XXII - U-booty zaprojektowane na napęd niezależny od powietrza; dwie sztuki były w budowie.
- Okręty podwodne typu XXIII ("Elektroboote") - typ U-bootów zaprojektowany do prowadzenia działań wojennych w strefie przybrzeżnej; wybudowano 67 sztuk.
- Okręty podwodne typu XXV - typ U-bootów zaprojektowany do prowadzenia działań wojennych w strefie przybrzeżnej, zbudowane miały być wyłącznie z części elektronicznych.
[edytuj] Lotniskowce podwodne
- Typ XI - U-booty zaprojektowane do trasportowania wodnosamolotów typu Arado Ar 231; czterem sztukom podłożono stępki; z dalszych prac zrezygnowano pod koniec wojny.
[edytuj] Wojska lądowe
[edytuj] Broń przeciwlotnicza
[edytuj] Broń przeciwpancerna
[edytuj] Czołgi superciężkie
- Landkreuzer P. 1000 "Ratte" (Szczur) - planowany czołg superciężki, ważący ok. 1000 ton i uzbrojony w dwa działa kalibru 280 mm, jedno działo przeciwpancerne kalibru 128 mm, osiem działek przeciwlotniczych kalibru 20 mm oraz dwa ckm-y kalibru 15 mm.
- Landkreuzer P. 1500 "Monster" (Potwór) - proponowany projekt superciężkiego działa samobieżnego, ważącego ok. 1500 ton i uzbrojonego w działa Schwerer Gustav/Dora kalibru 800 mm.
- Panzer VII "Löwe" (Lew) - planowany czołg superciężki, ważący 90 ton i uzbrojony w działo kalibru 105 mm.
- Panzer VIII "Maus" (Mysz) - czołg superciężki, ważący 180 ton i uzbrojony w dwa działa kalibru 128 mm i 75 mm,; dwa prototypu zostały ukończone.
- Panzerkampfwagen E-100 - planowany czołg superciężki, ważący 140 ton; uzbrojenie tego czołgu miały stanowić działa różnego kalibru (128, 149 lub 170 mm).
[edytuj] Samoloty z silnikami tłokowymi
[edytuj] Samoloty odrzutowe i rakietowe
[edytuj] Broń jądrowa
- Seria Aggregate
- A1 - pierwsza eksperymentalna rakieta III Rzeszy.
- A2 - rakieta eksperymentalna, stabilizowana żyroskopem.
- A3 - rakieta eksperymentalna z nawigacją bezwładnościową.
- A4/V-2 - pierwszy pocisk balistyczny oraz pierwszy obiekt, z którym wiązano możliwość lotów kosmicznych.
- A4-SLBM - planowany podwodny system balistyczny.
- A4b
- A5 - eksperymentalna rakieta wielokrotnego użycia.
- A6 - pomniejszona wersja rakiety A4b.
- A7 - pomniejszona wersja rakiety A4.
- A8 - planowany podwodny system balistyczny.
- A9 Amerikarakete - planowany system balistyczny dalekiego zasięgu, który miał za zadanie niszczenie wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych.
- A10 - planowana mniejsza wersja rakiety A9, która miała być rozbudowana do międzykontynentalnego pocisku rakietowego.
- A11 - pierwsza rakieta nośna satelitów.
- A12 - planowana rakieta, mogąca wynieść 10 ton materiału na orbitę okołoziemską.
- Enzian - pocisk rakietowy ziema-powietrze.
- Feuerlilie F-25 (Ognista Lilia) - pocisk rakietowy ziemia-powietrze.
- Feuerlilie F-55 (Ognista Lilia) - dwu-poziomowy, naddźwiękowy pocisk rakietowy.
- Fieseler Fi 103/V-1/Vergeltungswaffe 1 - pierwszy pocisk manewrujący.
- Fliegerfaust (Pięść Pilota) lub (Pięść Samolotu) / Luftfaust (Powietrzna Pięść) - pierwszy przenośny przeciwlotniczy zestaw rakietowy (MANPADS).
- Fritz X - przeciwokrętowy pocisk kierowany.
- Henschel Hs 117 Schmetterling (Motyl) - ręcznie sterowany pocisk balistyczny ziemia-powietrze.
- Henschel Hs 117H - ręcznie sterowany pocisk balistyczny powietrze-powietrze.
- Henschel Hs 293 - ręcznie sterowany manewrujący pocisk przeciwokrętowy.
- Henschel Hs 294 - ręcznie sterowana torpeda manewrująca.
- Henschel Hs 298 - pocisk balistyczny powietrze-powietrze.
- R4M Orkan (Huragan) - rakieta balistyczna powietrze-powietrze.
- Rheinbote (Wysłannik Renu) - pierwszy pocisk balistyczny krótkiego zasięgu.
- Rheintochter (Córka Renu) - kierowany pocisk rakietowy ziemia-powietrze.
- Ruhrstahl X-4 - kierowany pocisk rakietowy powietrze-powietrze, zaprojektowany dla Ta 183.
- Taifun (Tajfun) - niekierowany przeciwlotniczy pocisk rakietowy.
- Wasserfall Ferngelenkte Flakrakete - naddźwiękowy, rakietowy pocisk przeciwlotniczy.
- Werfer-Granate 21 - rakieta powietrze-powietrze.
- G7es/Zaunkönig T-5 - torpeda akustyczna, która montowana była w U-bootach.
[edytuj] Broń orbitalna
- Broń słoneczna - teoretyczna broń III Rzeszy, działająca na zasadzie reflektora parabolicznego odbijającego promienie słoneczne.
[edytuj] Broń strzelecka
[edytuj] Wyposażenie techniczne
[edytuj] Broń propagandowa
[edytuj] Kontrowersje
Istnieją niepotwierdzone relacje i doniesienia mówiące o innych eksperymentalnych projektach, rzekomo mających znajdować się w fazie testów, będących często tematem literatury fantastycznonaukowej. Brak jednak dokumentów i rzetelnej literatury źródłowej aby uznać je za prawdziwe (np. z uwagi na nikłe zaawansowanie niemieckiego programu atomowego):
- Rzekome pojazdy latające wyprzedzające swoją epokę. Miały one wyglądać podobnie do stereotypowego UFO. Pojazdy działać miały dzięki energii nuklearnej i latać z użyciem silnika antygrawitacyjnego (konstrukcja wysokości ok. 2 m), opartego na "głównej części" zwanej dzwonem (die Glocke). Za bazę produkcyjno-startową dla "spodków" miał służyć kompleks Riese znajdujący się w Górach Sowich w Polsce.
[edytuj] Ciekawostki
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
[edytuj] Linki zewnętrzne
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
