Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Wyżyna Tybetańska (tyb. བོད་ས་མཐོ།, bod sa mtho; chin. 青藏高原, Qīngzàng Gāoyuán) – wyżyna w Azji, położona na północ od Himalajów. Ponad jej płaskowyżem o wysokości 4500 m n.p.m. do 5000 m n.p.m. wznoszą się pasma górskie takie jak Himalaje, Kunlun i Karakorum. Zajmuje powierzchnię 2,5 mln km². Wyżyna Tybetańska jest wyżyną lessową o kilkusetmetrowej grubości.
Jej nazwa pochodzi od Tybetu, który w całości leży na jej obszarze. Klimat Wyżyny Tybetańskiej jest wybitnie kontynentalny. Średnie temperatury zimą wahają się w granicach od -13 do +9 °C (choć często zdarzają się mrozy poniżej -20 °C), zaś latem średnie temperatury utrzymują się w zakresie od +10 do +27 °C z dużą amplitudą między dniem i nocą.
Z Wyżyny Tybetańskiej wypływają takie rzeki jak: Saluin, Mekong, Huang He, Brahmaputra i Jangcy. Ludzie mieszkający na Wyżynie Tybetańskiej zajmują się głównie pasterstwem. Sprzyjają temu rozległe stepy górskie.
