Wysokie (Białoruś)

Wysokie
Herb Wysokiego
Państwo	Białoruś
Obwód	brzeski
Wysokość	152 m n.p.m.
Ludność (2010) • liczba ludności	5 400
Położenie na mapie Białorusi Wysokie
52°22′N 23°22′E
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Wysokie, dawniej: Wysokie Litewskie (biał. Высокае; ros. Высокое) – miasto na Białorusi w obwodzie brzeskim przy granicy z Polską. 5,4 tys. mieszkańców (2010). Stacja kolejowa na linii do Brześcia.

Historia

Dawny majątek Sapiehów od 1647 r. Początkowo zbudowali tu zamek otoczony fosą, który rozebrano w k. XVIII w. Dobra w ich rękach były do 2 poł. XIX w., a następnie w rękach Potockich. W okresie międzywojennym ostatni właściciel hr. Jakub Potocki zapisał majątek na rzecz fundacji do zwalczania raka i gruźlicy.

Za II Rzeczypospolitej miejscowość była siedzibą gminy Wysokie Litewskie. 20 kwietnia 1934 roku do miasta włączono część obszarów tej gminy (3 przedmieścia i dwór majątku Wysokie Litewskie).

Zabytki

• Kościół katolicki p.w. Świętej Trójcy z 1608 r. fundacji Andrzeja Woyny, zniszczony w czasie II wojny światowej z grobami rodzinnymi Sapiehów, przebudowany na halę sportową, oddany katolikom w 1990 r. Został odremontowany.
• Kaplica katolicka p.w. św. Barbary, barokowa z 1772 r. na wysokim brzegu rzeki Pulwy. Po II wojnie wykorzystywana jako magazyn. We wnętrzu stiuki (ornamenty roślinne i motywy militarne).

• Zespół pałacowy, klasycystyczny wzniesiony w latach 1816-1820 przez księżną Pelagię z Potockich Sapieżynę. Zachował się układ wnętrz i resztki dekoracji stiukowej. Po bokach pałacu dwie oficyny i zespół zabudowań gospodarczych. Po II wojnie był siedzibą pograniczników, później była w nim szkoła z internatem. Obecnie pałac opuszczony i zdewastowany.
• Park krajobrazowy założony w XVIII w. na tarasie rzeki o pow. ok. 14 ha z dużym stawem. Na terenie parku resztki fundamentów, umocnienia ziemne dawnego zamku. W obrębie wałów zbudowano stadion sportowy.

Linki zewnętrzne

• Wysokie Litewskie w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XIV (Worowo – Żyżyn) z 1895 r.