Wyspa Piotra I

Peter I Øy Wyspa Piotra I
Flaga Wyspy Piotra I Herb Wyspy Piotra I
Język urzędowy	norweski
Status terytorium	terytorium zależne
Zależne od	Norwegii
Głowa terytorium	król Harald V
Powierzchnia  • całkowita  • wody śródlądowe	249,2 km² 0%
Liczba ludności (2007)  • całkowita   • gęstość zaludnienia	0 osób/km²
Jednostka monetarna	korona norweska (NOK)
Rok utworzenia	1930

Wyspa Piotra I (norw. Peter I Øy, Peter 1.s øy) – antarktyczna wyspa pochodzenia wulkanicznego na Morzu Bellingshausena, położona około 430 km od wybrzeży Antarktydy Zachodniej. Współrzędne geograficzne: 68°51′S 90°35′W . Jej powierzchnia wynosi 249,2 km², natomiast długość 18 km. Wyspa, otoczona lodem szelfowym, jest górzysta i pokryta lodowcami. Najwyższy szczyt wyspy to Lars Christensentoppen, który osiąga 1753 m n.p.m.

Wyspa została odkryta w 1821 przez rosyjskiego żeglarza Fabiana Bellingshausena. Została nazwana na cześć cara Rosji Piotra I. Pierwszego lądowania na wyspie dokonali w 1929 Norwegowie Nils Larsen i Ola Olstad, których wyprawa na "Norwegii" finansowana była przez Larsa Christensena. Wyspa ma brzegi urwiste i trudno dostępne, co uniemożliwiło zaplanowaną przez Norwegów budowę bazy wielorybniczej i polarnej stacji badawczej przez Japończyków podczas Międzynarodowego roku Geofizycznego w latach 1957 – 1958.

Do Wyspy Piotra I prawa rości sobie Norwegia.

Zobacz też

• Ziemia Królowej Maud

Bibliografia

• Henryk Gurgul, "Białe pustynie - Antarktyka", Poznań 2002, ISBN 83-88841-25-4, str.48.