Wyspy Sołowieckie

Wyspy Sołowieckiea
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Kraj	Rosja
Typ	kulturowe
Spełniane kryterium	IV
Charakterystyka	#632
Regionb	Europa i Rosja
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę	1992 na 16. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO

Wyspy Sołowieckie – grupa wysp, położonych w Zatoce Onega na Morzu Białym, wchodzących w skład obwodu archangielskiego w Rosji i zamieszkanych przez 968 osób (2002). Największe z nich to:

• Sołowiecka (albo Wielka Sołowiecka) – 246 km²
• Anzerska – 47 km²
• Wielka Muksałma – 17 km²
• Mała Muksałma – 0,57 km²
• Wielka Zajęcza – 1,25 km²
• Mała Zajęcza – 1,02 km²

Ponadto w skład archipelagu wchodzi około 100 małych wysepek. M. Wilk w cytowanej niżej książce podaje nazwy jeszcze kilku innych wysp tego archipelagu: Babia, Psia, Wronia, Popia, Filipowa. Na wyspach archipelagu jest ponad 200 zarybionych jezior. Powierzchnia łączna wysp: 347 km². Najwyższe wzniesienie – 86 m n.p.m.

Nizinne i pagórkowate ukształtowanie terenu, wyspy są porośnięte tajgą; liczne jeziora i torfowiska.

Na największej z wysp znajduje się Monastyr Sołowiecki. W czasach Imperium Rosyjskiego Wyspy Sołowieckie były miejscem zsyłek więźniów politycznych, a w Rosji sowieckiej – pierwszych łagrów.

W roku 1992 zespół historyczny, kulturalny i naturalny tych wysp został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Zobacz też

• Rosyjska Północ
• Monastyr Sołowiecki
• Sandarmoch

Linki zewnętrzne

• Mapa lokalizacji monastyru, skitów i pustelni na Wielkiej Sołowieckiej Wyspie i Anzerze [1]
• Zdjęcie satelitarne z Google Maps
• Galeria zdjęć Wyspy Anzerskiej i Monastyru Sołowieckiego

Bibliografia

Mariusz Wilk, Wilczy notes, wyd. słowo/obraz terytoria, Gdańsk 1998, ISBN 83-87316-86-5.